Σφίγγες

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

 66Μέσα στον Αύγουστο συνέβησαν δύο γεγονότα που αν τα κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεχτικά, ίσως ανακαλύψει μια διαβολική συνάφεια αναμεταξύ τους ή, τουλάχιστον, μια σύμπτωση, σχεδόν ανατριχιαστική.

Στην Αμφίπολη, στην ανασκαφή του λόφου Καστά, βρέθηκαν, όπως είναι άλλωστε γνωστό, δύο μαρμάρινες Σφίγγες. Οι Σφίγγες στέκονται αντικριστά και φυλάνε σαν φρουροί την είσοδο του τάφου που κρύβεται στο βάθος. Ακέφαλες, δίχως βλέμμα και στόμα, και με τα φτερά τους να είναι επίσης σπασμένα, εξακολουθούν, αδιαφορώντας για τις απώλειες, να δείχνουν ικανές και έτοιμες να διατηρήσουν αναλλοίωτο το αίνιγμά τους: αρκεί να παρατηρήσουμε τη στάση των σωμάτων τους για να το καταλάβουμε, στάση ομολογουμένως αυθάδικη, ελλείψει κεφαλών.

Τις ίδιες μέρες, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζέιμς Φόλεϊ αποκεφαλίστηκε από φανατικούς Ισλαμιστές και το βίντεο του αποκεφαλισμού του στάλθηκε στη Δύση, θυμίζοντας εκείνους τους δολοφόνους που παλαιότερα έστελναν τα ίδια τα κεφάλια στις οικογένειες των θυμάτων τους, σαν μια δήλωση που μονιμοποιούσε την απειλή: «Ο κύκλος του αίματος δεν θα κλείσει ποτέ».

(Πράγματι, ο κύκλος του αίματος δεν κλείνει ποτέ: ένας ακόμη δημοσιογράφος, ο Στίβεν Σότλοφ, αποκεφαλίστηκε προχθές).

Το βίντεο υπάρχει στο διαδίκτυο και βέβαια δεν το είδα. Είδα μοναχά μια φωτογραφία. Ήταν αρκετή για να διακρίνω στο πρόσωπο του Φόλεϊ την αγωνία του μελλοθάνατου αλλά και ολόκληρο το αίνιγμα που είναι ο άνθρωπος.

Ο Αντρέ Μπαζέν λέει πως ο κινηματογράφος είναι το μόνο μέσο το οποίο μπορεί να δείξει το πέρασμα από τη ζωή στο θάνατο, αν και ένα τέτοιο βίντεο δεν μπορεί να είναι κινηματογράφος παρά μόνο εικόνα, ανήθικη κι ακάθαρτη, αποκομμένη από τη ζωή: μια μετάβαση από το θάνατο στο θάνατο, με το θάνατο μάλιστα να στέκεται αυτοπροσώπως δίπλα στον δημοσιογράφο, με την κάπα του να καλύπτει τη μούρη και το ζόφο του.

Ο Φόλεϊ επέστρεφε διαρκώς στη ζώνη του πυρός (Λιβύη, Συρία) ως πολεμικός ανταποκριτής, δίχως καμιά όρεξη να σωπάσει: μια αντίστροφη Σφίγγα επομένως.

Για κάποιο λόγο, προς το τέλος του μήνα, ενώ εμείς συνεχίζαμε να κάνουμε τα μπάνια μας, προσπαθώντας ν’ αποφύγουμε τη ζέστη, και σε μια ανύποπτη στιγμή, το πεταμένο κεφάλι του δημοσιογράφου, το κουκουλωμένο κεφάλι του δήμιου του και τα κεφάλια που είχαν χαθεί απ’ τις Σφίγγες ήρθαν κι ενώθηκαν, για πρώτη και τελευταία φορά, σ’ ένα σώμα που δεν ήταν άλλο από το δικό μας.

Και οι Σφίγγες μάς έδειξαν επιτέλους τον τάφο τους.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s