Μαξιλαροπόλεμος

Standard

Για τα ογδοντάχρονα από τον θάνατο του Βιγκό

του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

02-b-conosΔεν συμφωνώ καθόλου με τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν: τα ωραιότερα λεπτά στην ιστορία του κινηματογράφου δεν είναι έξι, αλλά λιγότερα από ένα (βλ. Βεβηλώσεις, Αγκάμπεν, εκδόσεις Άγρα). Δεν είναι λοιπόν εκείνη η σκηνή από τον Δον Κιχώτη (1992) του Όρσον Γουέλς (ο Δον Κιχώτης παρακολουθεί μια ταινία σε μια κινηματογραφική αίθουσα και, άξαφνα, προκειμένου να παρέμβει σε μια ξιφομαχία που διαδραματίζεται επί της οθόνης, σηκώνεται από τη θέση του και τεμαχίζει το πανί με το σπαθί του), αλλά ένα κομμάτι από τη σκηνή του μαξιλαροπόλεμου στη Διαγωγή Μηδέν (1933) του Ζαν Βιγκό.

Στον κοιτώνα του οικοτροφείου, λίγο πριν τη βραδινή κατάκλιση, τα παιδιά σηκώνονται απ’ τα κρεβάτια τους και αρχίζουν να παίζουν μαξιλαροπόλεμο, όταν, τελείως απροσδόκητα, όλα γίνονται αργά, μαγικά αργά (να το κομμάτι), λες και τα παιδιά έχουν βυθίσει το σώμα τους σ’ ένα διάφανο παχύρρευστο υγρό που έχει αλλάξει απότομα το βάρος τους.

Τα πούπουλα που έχουν πεταχτεί απ’ τα μαξιλάρια τώρα αιωρούνται μέσα στον κοιτώνα και πέφτουν πάνω στα πρόσωπα των παιδιών, λοξά, σαν χιονοθύελλα, ενώ αυτά, κρατώντας κοντάρια με φαναράκια, προχωρούν, έχοντας σχηματίσει μια πομπή δωματίου που είναι λιτανεία και πορεία μαζί, προετοιμάζοντας την εξέγερση της επόμενης μέρας.

Πάντως, το καταλαβαίνω: ο Αγκάμπεν βρίσκει την ευκαιρία, με αφορμή τον Δον Κιχώτη, να κάνει ένα σχόλιο για τη ζωή και τα όνειρά μας που διαρκώς διαψεύδονται, αφού, άλλωστε, και η ίδια η σκηνή που επιλέγει είναι από μόνη της ένα σχόλιο για τη ζωή που προσπαθεί άτσαλα να εισχωρήσει στην υπνοβασία που λέγεται σινεμά.

Ωστόσο εκεί έγκειται η διαφορά με τη Διαγωγή Μηδέν.

Γιατί αν ο Δον Κιχώτης κόβει με το ξίφος του την οθόνη προκειμένου να εισβάλει μέσα στον κινηματογράφο, η Διαγωγή Μηδέν επιμένει να ζητάει το ακριβώς αντίθετο: καθώς είναι μια ταινία που κινείται πιο χαμηλά από τον κινηματογράφο, δηλαδή πιο κοντά στη ζωή (με αποτέλεσμα να γδέρνεται πάνω της), κάθε φορά που τη βλέπουμε, μας παροτρύνει να βγούμε από το βόλεμά μας, να σηκωθούμε όρθιοι, να σπάσουμε το σκοτάδι της αίθουσας και να τρέξουμε έξω στο δρόμο.

Για να χάσουμε εκεί.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s