Καλίνκα μαλίνκα, Καλίνκα μου!

Standard

της Μαρίας Καλαντζοπούλου

Βασίλι Καντίνσκι "Γαλάζιος ουρανός", 1940

Βασίλι Καντίνσκι «Γαλάζιος ουρανός», 1940

Η αγαπημένη μας Καλίνκα, ένα ρώσικο τραγούδι που πέρασε περιπέτειες ανάλογες με τον ιστορικό χρόνο που μεσολάβησε απ’ όταν πρωτοτραγουδήθηκε.

Η κοσμαγάπητη Καλίνκα γράφτηκε από τον Ιβάν Πέτροβιτς Λαβριόνοφ το 1860 για μια θεατρική επιθεώρηση. Οι στίχοι μιλούν για ένα δέντρο, την καλίνα (υποκορ. καλίνκα, αυτό που στα ελληνικά αποδίδεται λιγότερο χαριτωμένα ως «βιβούρνον το χιονανθές») και εξυμνούν ουσιαστικά την ανθισμένη, πανέμορφη φύση. Η χαρά του ποιητή, βέβαια, στο τέλος, αναμενόμενα, συνδέεται με το κλασικό και ζωτικό «διά ταύτα» που είναι το ερωτικό κάλεσμα σε μια όμορφη κοπέλα. Μές στην τρελή χαρά δηλαδή!

Πολλές δεκαετίες αργότερα η Καλίνκα γίνεται διάσημη ανά τον κόσμο ερμηνευμένη με ρωμαλέο μπρίο από τη χορωδία του Κόκκινου Στρατού και σολίστ πάντα έναν άνδρα τενόρο. Η ενορχήστρωση που γνωρίζουμε όλοι στον αιώνα μας (δηλαδή τον 20ό) είναι σε ρυθμό χαρωπού μεν, εμβατηρίου δε, που επιταχύνει διαρκώς προς το τέλος, προς τη χαρά και προς τη νίκη. Η νίκη των στίχων είναι πιθανότατα ερωτική, η νίκη του εμβατηρίου πιθανόν και όχι!

Κι έρχεται η στιγμή, αρκετές δεκαετίες αργότερα, ξανά, αυτό το ταυτοτικά ρώσικο τραγούδι να ξαναγυρίσει θα’ λεγε κανείς στην αρχική του ανεμελιά όταν ένα συγκρότημα όπως οι Λένινγκραντ Ντίξιλαντ καταφέρνει να ηχογραφήσει την Καλίνκα σε ρυθμό σουίνγκ-τζαζ (ή και σουίνγκ εμβατηρίου, στο φινάλε, για να μην ξεχνιόμαστε!). Και λέμε «καταφέρνει», γιατί ενώ στην ΕΣΣΔ της πρώτης περιόδου του Ψυχρού Πολέμου η ασφαλώς «αμερικανόφερτη» τζαζ τελεί υπό «πολιτική» αμφισβήτηση, περί τα τέλη της δεκαετίας του ’60 η στάση αυτή μαλακώνει και οι μουσικοί της Λένινγκραντ Ντίξιλαντ (συγκρότημα του 1958) παίρνουν «καλλιτεχνική» ανάσα. Η δική τους Καλίνκα, ο δικός τους τρόπος να υμνήσουν την ζωή (και τον έρωτα βεβαίως βεβαίως!), ηχογραφείται (χωρίς φωνή) στην Πολωνία το 1969. *

Καλίνκα (ωραίο κορίτσι ή ωραίον και χιονανθές βιβούρνον), ομορφιά, έρωτας και κατάλευκα λουλούδια, μουσικό ματζόρε, γοργός ρυθμός και ανθρώπινη χαρά και, προπαντός, διάρκεια. Όλα, συστατικά διιστορικής ανθρώπινης αντοχής και διιστορικών ανθρώπινων αντιστάσεων. Χέι!

 

* Αυτή η ηχογράφηση είναι το μουσικό κομμάτι που συνοδεύει τα «ραδιοΕνθέματα», δηλαδή την παρουσίαση στον σταθμό Στο Κόκκινο 105,5 ενός ή περισσότερων θεμάτων από ή με αφορμή τα εβδομαδιαία μας και κυριακάτικα «Ενθέματα» της Αυγής σε 3,5 λεπτά, όσο περίπου διαρκεί η Καλίνκα μας. Κάθε Παρασκευή, στην εκπομπή «Πολιτιστικό Ημερολόγιο» που μεταδίδεται 5-6 μ.μ. και επιμελούνται η Φωτεινή Λαμπρίδη, η Θάλεια Καραμολέγκου και ο Νίκος Κουρμουλής. Από το φύλλο της Αυγής στον αέρα του Κόκκινου και μετά μουσικής! Καλή σας ακρόαση!

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s