H τρομοκρατική νεοναζιστική οργάνωση NSU και η δίκη της

Standard

Tο τρίλεπτο των “Ενθεμάτων” στο Πολιτιστικό Ημερολόγιο στο Κόκκινο 105,5

το ηχητικό εδώ: https://soundcloud.com/enthemata-avgis/14-11-14a

της Ιωάννας Μεϊτάνη

 

 Kathe Kollwitz - The Parents , Χαρακτικό (1922)

Kathe Kollwitz – The Parents , Χαρακτικό (1922)

Καλησπέρα, στο μικρόφωνο η Ιωάννα Μεϊτάνη, με ένα θέμα επίκαιρο και δύσκολο. Δύσκολο, γιατί θα μιλήσουμε για δολοφονίες, και μάλιστα με δράστες νεοναζί. Επίκαιρο, γιατί δυστυχώς οι δολοφονίες δεν σταματούν. Επί 13 χρόνια λοιπόν, μια τριάδα νεοναζί τρομοκρατών κατάφερνε να ζει και να δρα ανενόχλητη σε ένα χωριό της Γερμανίας. Έβαζαν βόμβες, λήστευαν τράπεζες, δολοφονούσαν. Πριν από 3 χρόνια κάτι πήγε στραβά, δύο από αυτούς βρέθηκαν νεκροί, η τρίτη της ομάδας παραδόθηκε και άρχισε έτσι να ξετυλίγεται το κουβάρι για την αποτρόπαια δράση της οργάνωσης NSU.

Δεν ήταν μόνο οι 10 φόνοι μεταναστών, άλλες τόσες απόπειρες δολοφονίας και οι βομβιστικές επιθέσεις που σόκαραν την κοινή γνώμη. Μαζί με τη δράση της εγκληματικής οργάνωσης, και με την επιμονή του αντιφασιστικού κινήματος, αποκαλύφθηκε ένα ολόκληρο δίκτυο διασυνδέσεων, ατόμων και μορφωμάτων που στήριζαν τη δράση της. Ακόμη χειρότερα όμως, αυτό που συγκλόνισε τη χώρα ήταν η αποκάλυψη πως πολλοί συνεργάτες των νεοναζί και πρόθυμοι βοηθοί τους δεν ήταν άλλοι από τους πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών που είχαν τοποθετηθεί ειδικά για να τους παρακολουθούν και να καταγράφουν τις ενέργειές τους.

Στα πολλά σκανδαλώδη, ένα από τα σημαντικότερα είναι η αδράνεια ή και η εθελοτυφλία των αρχών απέναντι στην εγκληματική οργάνωση. Είναι, επίσης, η απροθυμία της εισαγγελίας να δει τη μεγάλη εικόνα της δικτύωσης της οργάνωσης και να συσχετίσει ένα σωρό ενέργειες άλλων με τη δράση του NSU. Τέλος, οι αρχές θεώρησαν πως έπρεπε να αναζητήσουν τους δράστες στο στενό περιβάλλον των θυμάτων, απλώς γιατί ήταν μετανάστες.

Διαβάστε για το NSU και την πρωτοβουλία NSU-Watch στα Ενθέματα αυτή την Κυριακή, σε μια συνέντευξη με αφορμή το ευρωπαϊκό συνέδριο του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ από τις 20 έως τις 22 Νοεμβρίου, με θέμα την άνοδο και την αντιμετώπιση του νεοναζισμού στην Ευρώπη. Τώρα όμως, ας μείνουμε για λίγο στα θύματα της υπόθεσης και στην κόλαση που πέρασαν οι οικογένειές τους, όχι μόνο από τον πόνο της άδικης απώλειας, αλλά και από τον θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό με τον οποίον βρέθηκαν αντιμέτωπες.

Από το βιβλίο της Esther Dischereit με τίτλο: Λουλούδια για τον Οθέλλο. Θρήνοι διαβάζω ένα ποίημα-θρήνο για ένα θύμα του NSU, ένα νεαρό παιδί:

 

Περιμένω

να μου χαρίσεις μια μπάλα

ή να μου πάρεις μια κόκα κόλα

ή να μπεις στο δωμάτιό μου

 

στο σχολείο

δεν ήξερα

τι να πω

ποτέ δεν ξέρω τι να πω

στο σχολείο

 

μερικές φορές

μου την έσπαγες τόσο πολύ

που ευχόμουν

να πεθάνεις

τώρα πέθανες

ποτέ δεν φανταζόμουν ότι κάποιος θα σε

 

τώρα το εύχομαι

να μου τη σπάσεις

ή να μου πάρεις μια μπάλα

ή μια κόκα κόλα

να μου τραβήξεις το πουκάμισο

και να μου πεις

δεν σου κάνει

σου είναι μεγάλο

εδώ και χρόνια

αγοράζω πουκάμισα

μού είναι μεγάλα

αγοράζω μια κόκα κόλα

κι ένα εισιτήριο για τον αγώνα

καμιά φορά αγοράζω δυο εισιτήρια

το πιστεύεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s