Η Αστυνομία σε κρίση

Standard

ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ: Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ -1

της Σοφία Βιδάλη

«Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, μπροστά από τα ΜΑΤ: Ένα ματωμένο αντρικό χέρι. Δεκέμβρης 2008». Φωτογραφία του Γιάννη Κολεσίδη (το ματωμένο χέρι ήταν του αγωνιστή και ιδρυτικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, Αντώνη Καρρά).

Χρόνια τώρα οι μεταρρυθμίσεις στην Aστυνομία οδηγούν στην αύξουσα καταστολή, σε συνδυασμό με συχνές παραβιάσεις του νόμου, τον οποίο η ίδια η Aστυνομία έχει ταχθεί να προστατεύει. Το βάρος που έχει δοθεί στις πολιτικές ασφάλειας συντελεί στην απομάκρυνση από την ιδέα της κοινωνικής ειρήνης ως βασικής αποστολής της Aστυνομίας. Αυτή η κατάσταση έχει φτάσει στα όριά της. Aρκεί κανείς να σκεφτεί τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου, να διαβάσει τις εκθέσεις Ανεξάρτητων Αρχών, τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τα πρακτικά του Κοινοβουλευτικού Ελέγχου, ώστε να πειστεί ότι:

* Η παράνομη αστυνομική βία δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό: καλλιεργείται μέσα από το σύστημα προσλήψεων, εκπαίδευσης και στρατηγικών στόχων της Αστυνομίας και, άτυπα, μέσω της ανοχής στη βία και στην ατιμωρησία των ηθικά υπεύθυνων.

* Ενώ η Ελληνική Αστυνομία επιτελεί πληθώρα δράσεων, η πραγματική της προτεραιότητα είναι η κατασταλτική αστυνόμευση του δρόμου και των ανθρώπων, μέσα από εντολές που καλλιεργούν στερεότυπα και υπό την πίεση των εργολάβων ηθικής που πρωτοστατούν στα ΜΜΕ.

* Μέρος των αστυνομικών λειτουργεί εγκληματικά.

Όλα αυτά, επειδή ακριβώς δεν είναι σημερινά, αποτελούν κεντρική πολιτική επιλογή: η κοινωνική ευταξία ορίζεται πλέον με βάση τη χρησιμότητά της να διαχειρίζεται τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Η λειτουργία της Αστυνομίας με αυτό τον τρόπο, όμως, είναι επιβλαβής κοινωνικά, αλλά και για την ίδια την Αστυνομία: αλλοιώνει την αποστολή της, δημιουργεί κοινωνική απομόνωση για τους αστυνομικούς, συμβάλλει στον κοινωνικό διχασμό και απομακρύνει το ενδιαφέρον από το πραγματικό έγκλημα, που αφορά άλλες κοινωνικές ομάδες και το ίδιο το κράτος.

Έτσι, με όρους κράτους δικαίου, ο θεσμός της Αστυνομίας βρίσκεται σε κρίση. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος και η λειτουργία της: μια άλλη Αστυνομία είναι και εφικτή και είναι αναγκαία.

Οι όροι μιας τέτοιας μεταρρύθμισης πρέπει να είναι διαφορετικοί σε σχέση με το παρελθόν: η υπηρεσία στο όνομα της κοινωνίας και κυρίως των ευάλωτων ομάδων, η κατοχύρωση των δικαιωμάτων των αστυνομικών πέρα από το στενά οικονομικό πεδίο, η υποστήριξη της κοινότητας, η κατοχύρωση της λογοδοσίας ως μιας διαδικασίας κοινωνικής έρευνας έξω από την Αστυνομία, η ανάπτυξη της αστυνομικής επιστήμης όχι ως αναλογιστικής αλλά ως κοινωνικής επιστήμης, όλα αυτά αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός προτύπου δημοκρατικής Αστυνομίας,  που δεν θα εννοεί την προστασία  της δημοκρατίας μόνον ως αστυνομική επιχείρηση, αλλά ως διαδικασία συνεχούς εμπέδωσής της με άξονα την κοινωνική αλληλεγγύη, στην οποία μετέχει και η Αστυνομία. Το έργο της Αστυνομίας πρέπει, επιτέλους, να λάβει νόημα και περιεχόμενο τα οποία  να υπερβαίνουν τη «μονοτονία» της βίας και να υπηρετούν την κοινωνική δικαιοσύνη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s