H Bαρβάρα, ο κέφαλος, η Λουλού Μαντζούφα και ο Ι. Μεταξάς

Standard

To 11o τρίλεπτο των «Ενθεμάτων», στο «Πολιτιστικό Ημερολόγιο» στο Κόκκινο 105.5, την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου.  Στο μικρόφωνο ο Στρατής Μπουρνάζος.

Γεια σας, στο μικρόφωνο σήμερα  ο Στρατής Μπουρνάζος.

Ο λόγος σήμερα για τους Ηγέτες του Ελληνισμού. Η «Καθημερινή» ολοκλήρωσε, την προηγούμενη Κυριακή, τη σειρά των 10 μεγαλύτερων Ηγετών του Ελληνισμού, από γεννήσεως κόσμου. Ξεκίνησε  με τον Περικλή και τον Αριστοτέλη συνεχίστηκε με τον Μεγαλέξανδρο, τον Ιουστινιανό,  τον  Ρήγα Φεραίο, τον Καποδίστρια, τον Κολοκοτρώνη, τον Τρικούπη, τον Βενιζέλο (τον Ελευθέριο, όχι τον άλλο). Η σειρά ολοκληρώθηκε με τον  τόμο για τον Ιωάννη Μεταξά.

Όπως μαθαίνουμε από  την εισαγωγή του Στέφανου Κασιμάτη, η κρατούσα αντίληψη θέλει τον Μεταξά “φασίστα”». Πολύ σωστά το θέτει έτσι το ζήτημα. Διότι σύμφωνα με άλλες, μη κρατούσες αντιλήψεις, ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας· μπορεί να ήταν κοινωνιστής, σοσιαλδημοκράτης, ακόμα και ελευθεριακός κομμουνιστής. Ας αφιερώσουμε λοιπόν ένα τραγούδι στον εθνικό κυβερνήτη:

Η Βαρβάρα κάθε βράδυ στη Γλυφάδα ξενυχτάει

και ψαρεύει τα λαβράκια, κεφαλόπουλα, μαυράκια.

Το καλάμι της στο χέρι, κι όλη νύχτα στο καρτέρι

περιμένει να τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει.

 

Ένας κέφαλος βαρβάτος, όμορφος και κοτσονάτος

της Βαρβάρας το τσιμπάει, το καλάμι της κουνάει.

Μα η Βαρβάρα δεν τα χάνει τον αγκίστρωσε τον πιάνει

τον κρατά στα δυο της χέρια και λιγώνεται στα γέλια.

 

Κοίταξε μωρή Βαρβάρα, μη σου μείνει η λαχτάρα

τέτοιος κέφαλος με νύχι, δύσκολα να σου πετύχει.

Βρε Βαρβάρα μη γλιστρήσει και στη θάλασσα βουτήξει

βάστα τον απ’ το κεφάλι μη σου φύγει πίσω πάλι.

 

Στο καλάθι της τον βάζει κι από την χαρά φωνάζει

έχω τέχνη έχω χάρη ν’ αγκιστρώνω κάθε ψάρι

Για ένα κέφαλο θρεμμένο όλη νύχτα περιμένω

που θα ’ρθεί να μου τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει

 

Καλά ακούσατε, αγαπητοί μας ακροατές, δεν μπλέχτηκαν οι κονσόλες και οι μίκτες. Η «Βαρβάρα» του Παν. Τούντα με τη φωνή του Στελάκη Περπινιάδη έχει άμεση σχέση με τον Μεταξά. Κυκλοφόρησε το 1936 και απαγορεύθηκε από την 4η Αυγούστου. Επισήμως ως άσεμνο, ο πραγματικός όμως λόγος είναι ότι αναφέρεται στην κόρη του Μεταξά, Λουλού Μαντζούφα, που θεωρούνταν ελευθερίων ηθών. Έτσι, το τραγούδι ξανακυκλοφόρησε με νέους στίχους, που δεν μιλάνε για Βαρβάρες, κέφαλους και καλάμια, αλλά για «τη Μαρίκα τη δασκάλα πούχει σπίτια δυο μεγάλα».

Διαβάστε τη βιογραφική μελέτη του Στέλιου Πόραβου στο φύλλο της Κυριακής, με τίτλο «Ο Ιωάννης πίσω από το δέντρο». Με νέα συγκλονιστικά στοιχεία και αποκαλύψεις. Διότι, μεταξύ μας, ο Ιωάννης Μεταξάς δεν ήταν φασίστας. Ήταν Κονιάκ! Μεταξύ μας Μεταξάς και εις υγείαν, αγαπητοί μας ακροατές!

 

 

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 14 Δεκεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Kείμενα των: Τρέβορ Τριμ, Νικόλα Κοσματόπουλου, Σταύρου Ζουμπουλάκη, Γεωργίας Βαλωμένου, Στρατή Μπουρνάζου, Βασίλη Κ. Δωροβίνη, Στέλιου Πόραβου

 

CIA και βασανιστήρια: δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». O Τρέβορ Τριμ σχολιάζει έκθεση της Γερουσίας των ΗΠΑ που δόθηκε στη δημοσιότητα. σχετικά τα βασανιστήρια της CIA. «Οι υπερασπιστές των βασανισμών, τόσο από τη CIA όσο και από την κυβέρνηση Μπους, δεν θα προσπαθήσουν καν να ισχυριστούν ότι δεν βασάνισαν κανέναν. Απλώς, θα λένε ότι ήταν αποτελεσματικό, ότι έγιναν μεν «σοβαρά λάθη» αλλά ότι «σώθηκαν αμέτρητες ζωές και η Πατρίδα μας είναι ασφαλέστερη». Αυτό το επιχείρημα φωτίζει μ’ έναν τρόπο και το λάθος που έκανε η επιτροπή της Γερουσίας που συνέταξε την έκθεση. Οπότε η συζήτηση τώρα μετατοπίστηκε στο εάν τα βασανιστήρια είχαν αποτέλεσμα. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν είχαν, αλλά η συζήτηση θα έπρεπε να γίνεται πάνω σε αυτό το ερώτημα: Γιατί στην ευχή οι βασανιστές κι οι ψεύτες δεν βρίσκονται στη φυλακή;» (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου)

Οι πολλές ψυχές των Podemos. Ανταπόκριση του Νικόλα Κοσματόπουλου από Μαδρίτη με τις εντυπώσεις του από την επαφή του με στελέχη του ισπανικού ριζοσπαστικού κόμματος. «Οι Podemos έχουν «πολλές ψυχές», θα μου πει ο Ιγκλέσιας, επιβεβαιώνοντας τις ανθρωπολογικές παρατηρήσεις μου των τελευταίων ημερών, τις οποίες και μοιράζομαι σε μια πρώτη μορφή: Μακρόχρονη δουλειά κι οργάνωση στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ριζικές πολιτικές αλλαγές στη Λατινική Αμερική, οριζόντιοι αγώνες για τα κοινά στην Ισπανία, χαρισματική χρήση των μαζικών μέσων επικοινωνίας και της τηλεόρασης, και το μαζικό κίνημα των πλατειών του 2011 αποτελούν ισοδύναμα κομμάτια της καλειδοσκοπικής πολιτικής ψυχής των podemos. Η πολυσυλλεκτικότητα των Podemos διδάσκει.»  Συνέχεια ανάγνωσης