Μια κραυγή

Standard

 του Νίκου Χατζηνικολάου

8b-xatzinikoaloyΟ λόγος για μια παράσταση: κείμενο, μουσική, κινούμενες εικόνες, ένας ρυθμός ξέφρενος, μια γροθιά στο στομάχι.

Στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής ο Άρης Μπινιάρης, ο Τάκης Βαρελλάς κι ο Βασίλης Γιασλακιώτης έκαναν Το Θείο Τραγί του Σκαρίμπα μανιφέστο. Βέβαια ήταν γλωσσικό μανιφέστο. Τόκαναν ροκ μανιφέστο. Σχολίασαν τη γλώσσα με κινούμενες εικόνες, σχολίασαν τις κινούμενες εικόνες με μπάσο και τύμπανα.

Ο σαρκασμός, η καταγγελία, μια αναρχική διεκδίκηση ισότητας απέναντι στους Κυρίους. «Τα Έθνη, οι πολιτείες, οι τόποι, δεν έχουνε σύνορα στον δικό μας το χάρτη και τα δυο ημισφαίρια μας πέφτουνε λίγα. Η ζωή μας δεν ανέχεται όρια. Εμείς ένα σύνορο ξέρουμε : της ζωής και του θανάτου». Αυτά ο Σκαρίμπας.

Ο Άρης Μπινιάρης πήγε το πράγμα πάρα πέρα. Η δεκαετία του ’30 κι ο φασισμός να μαίνεται. Οι δυνάμεις της τάξης και η ανωτερότητα της φυλής.

Το θέατρο ήταν σχεδόν άδειο. Μήπως είχε τίποτα βραδινές εκπτώσεις; Κάτι εξαιρετικό που δεν στο χαρίζουν τόσο εύκολα τη μέρα;

Σηκωθήκαμε να φύγουμε και γύρισα προς τα πίσω. Στο βάθος, στην τελευταία σειρά, καθόταν ο Παύλος Φύσσας. Φαινόταν ευχαριστημένος και χαμογελούσε.

 

Ο Νίκος Χατζηνικολάου είναι ιστορικός της τέχνης, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μια κραυγή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s