Το «Xero» και ο Πιέρ Μενάρ

Standard

3B-IWANNOUToν Δημήτρη Ιωάννου τον ξέρετε ως συνεργάτη των «Ενθεμάτων». Εμείς, εσχάτως ανακαλύψαμε μία ακόμα ιδιότητά του (εκτός από τις ιδιότητες του αρχιτέκτονα-πολεοδόμου και του συνεργάτη της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ): του μέλους των θρυλικών bokomolech, ενός από τα σημαντικότερα αγγλόφωνα συγκροτήματα του εναλλακτικού ροκ της δεκαετίας του 1990, με φανατικό κοινό. Τον Δεκέμβρη συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από την επίσημη κυκλοφορία του «Xero», του πρώτου τους δίσκου. Με την ευκαιρία, έδωσαν μια επετειακή συναυλία, στις 20 Δεκεμβρίου στην Αθήνα, στην οποία παρουσίασαν ζωντανά όλα τα κομμάτια του δίσκου, ένα προς ένα, με τη σειρά. Η συναυλία ήταν λαμπρή, όπως μας είπαν όσοι πήγαν, και από άποψη προσέλευσης, αλλά και ως συνάντηση μουσικής, συναισθημάτων και ανθρώπων. Ζητήσαμε λοιπόν από τον Δημήτρη να μας γράψει δυο λόγια γι’ αυτήν.

 του Δημήτρη Ιωάννου

Η προσέλευση ήταν εντυπωσιακή, και θα δικαιολογούσα οποιονδήποτε θα την απέδιδε στη νοσταλγία που η βιομηχανία του ροκ ξέρει να εκμεταλλεύεται τόσο καλά με ένα σωρό αντίστοιχα ψευδο-συμβάντα.

Μέχρι που είδα τον Χ., έναν καλό φίλο που είχα καιρό να δω, ο οποίος μου είπε (σχεδόν παρεμπιπτόντως) πως το πιο σημαντικό επίτευγμα της μπάντας που μένει ενεργή τόσα χρόνια δεν είναι τα πέντε-δέκα-όσα ωραία τραγούδια έχει αφήσει πίσω της, αλλά το ότι δημιουργεί «συμβάντα που λειτουργούν σαν άγκιστρα στο χρόνο, σαν πυκνωτές που μας επιτρέπουν να συναντιόμαστε». Πριν περάσουν πέντε λεπτά, ήρθε και με βρήκε ο Π., με τον οποίο είχαμε χαθεί για χρόνια, κι ο οποίος μου είπε πως είχε αλλού να πάει, αλλά πέρασε μόνο και μόνο για να με δει και ν’ ανταλλάξουμε τηλέφωνα, και ίσως να ακούσει ένα-δυο κομμάτια, αν προλάβαινε.

Μιάμιση ώρα αργότερα, μέσα από τον κόσμο που είχε αρχίσει να διαλύεται, ξεπρόβαλε μια μορφή που με κοίταζε επίμονα μέχρι να αναγνωρίσω σε αυτήν τον Μ., παλιό συμμαθητή τον οποίο μπορεί να είχα να δω για πάνω από είκοσι χρόνια. Στο ενδιάμεσο, είχαμε ξαναβρεθεί με φίλους προσωπικούς (που έγιναν και φίλοι του συγκροτήματος) και του συγκροτήματος (που έγιναν ή δεν έγιναν και προσωπικοί φίλοι), με πολλούς από τους οποίους συναντιόμαστε πράγματι μόνο στις συναυλίες μας, λες κι έχουμε ραντεβού (κι ας χάνονται κάποια), και με τους οποίους είκοσι χρόνια τώρα μεγαλώνουμε μαζί.

Με τη χαρά και τη συγκίνηση στα πρόσωπα, και με τα λόγια του Χ. να παίζουν σε λούπα στο κεφάλι μου, αυτή η συνθήκη συνεύρεσης έμοιαζε να υποβιβάζει τη μουσική σε απλή αφορμή. Κι όμως: χωρίς αυτήν, οι bokomolech δεν θα υπήρχαν, άρα ούτε όλο αυτό θα ήταν δυνατό να συμβεί. Χωρίς αυτήν, δεν θα είχε δημιουργηθεί ποτέ αυτός ο συναισθηματικός δεσμός με ανθρώπους αγνώστους, με τους οποίους μας δένουν τόσα πολλά, ακόμα και εν αγνοία μας. Χωρίς αυτήν, θα επρόκειτο ακριβώς για ψευδο-συμβάν. Γιατί στις 20 Δεκέμβρη, δεν ξαναπαίξαμε/ξανακούσαμε απλώς το «Xero», όπως θα έπαιζε από ένα μέσο αναπαραγωγής. Το ξαναβιώσαμε και οι 300-τόσοι άνθρωποι, κομμάτι-κομμάτι, εκεί-και-τότε. Ως άλλοι Πιέρ Μενάρ του Μπόρχες, το ξαναγράψαμε όλοι μαζί νότα-νότα και λέξη-λέξη, ολόιδιο κι εντελώς διαφορετικό. Και αυτό ήταν που έδωσε νόημα σε αυτή τη συνάντηση, αυτό που την έκανε μοναδική, κι ας ήταν «απλώς» μια επανάληψη. Και για όσο συμβαίνει αυτό, θα αξίζει τον κόπο να συνεχίσουμε. 

————————————————-

Οι bokomolech σήμερα είναι οι: Δημήτρης Ιωάννου (φωνή), Βλάσης Καραγιάννης (ντραμς), Χριστίνα Κασσεσιάν (κιθάρα), Λίλα Κατερινάκη (μπάσο), Τάσος Πρωτόπαπας (keyboards και λούπες), Κώστας Ραγκούσης (κιθάρα). Mέχρι το 2004, αντί της Χρ. Κασσεσιάν και του Τ. Πρωτόπαπα, στο γκρουπ μετείχε η Εύη Φραγγεδάκη (κιθάρα). 

Πήραν το όνομά τους από τον Ουκρανό φυσιολόγο Oleksandr Bogomoletz, ο οποίος, τη δεκαετία του 1940, συνέθεσε ένα ελιξίριο για την παράταση της ζωής ως τα 140 χρόνια. *

Μετά το άλμπουμ «Xero» (Lazy Dog, 1995) ακολούθησαν τα: «Insect(songs)» (Hitch Hyke, 1997), «Jet Lag» (Hitch Hyke, 1997), «Slowburner» (Hitch Hyke, 1999), «Exit: Trance» (Hitch Hyke, 2003) και, με τη σημερινή τους σύνθεση, το «Mass Vulture» (Inner Ear, 2012).

*Το «Μπογκομόλετς» κυκλοφορούσε και στην Ελλάδα. Υπάρχει αναφορά σε αυτό και στην ταινία (παραλλαγή του φαουστικού μύθου) «Αλίμονο στους νέους» με τον Δ. Χορν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s