Για την υπεράσπιση της προσδοκίας.

Standard

του Δημοσθενη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η σύγκρουση ξεκίνησε — και θα ήταν λάθος να αντιμετωπιστεί απλώς ως «επικοινωνιακή»: ο οίκος Fitch απειλεί με υποβάθμιση· η Goldman Sachs αμφιβάλλει για τη στήριξη της ΕΚΤ, αν παγώσουν οι συμφωνημένες «μεταρρυθμίσεις»· η Washington Post επαναφέρει τα περί Grexit· και η CMA μιλά για χρεοκοπία, καθώς μέχρι τον Ιούλιο οι δανειακές εκκρεμότητες φτάνουν τα 14,3 δισ. ευρώ. Τα αναπαράγει η Καθημερινή, τα υποστηρίζουν χωρίς κριτική φιλελεύθεροι και ακροδεξιοί της Ν.Δ., και όσοι ακόμα προσβλέπουν σε «αριστερή παρένθεση». Σε πείσμα του ρεαλισμού των αναγκών, ο «ρεαλισμός των αγορών» γίνεται το απόλυτο επιχείρημα για να απαξιωθεί ως ανεδαφική όποια προσδοκία γεννά η διαφαινόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, στο διεθνές τοπίο τα πράγματα είναι αρκετά πιο περίπλοκα. Η Libération, ο Guardian, και ακόμα πιο mainstream μέσα, αναλυτές και πολιτικοί παράγοντες δέχονται ότι μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι «όλεθρος» — ακόμα κι αν κάποιοι το κάνουν προεξοφλώντας την προσαρμογή της. Είτε έτσι όμως είτε αλλιώς, οι εγχώριοι σχολιαστές (φιλελεύθεροι, δεξιοί και ακροδεξιοί) έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά κυρίως ή μόνο στα περί Grexit, χρεοκοπίας.

Ρενέ Μαγκρίτ, «Μονέρνο», 1923

Ρενέ Μαγκρίτ, «Μονέρνο», 1923

Δεν πρόκειται απλώς για επικοινωνιακά τερτίπια. Ο στόχος είναι να εξαφανιστούν οι συγκρούσεις που πολλαπλασιάζονται στην Ευρώπη, να απαξιωθεί εκ προοιμίου το δυσάρεστο εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα και να ακυρωθούν ήδη από σήμερα δύο δυνατότητες. Η πρώτη είναι η δυνατότητα της πολιτικής να αποκρούσει τον εκβιασμό «πώς θα πληρώσουμε τώρα τους τόκους;», διασώζοντας έτσι μια προοπτική ανάταξης της οικονομίας και της κοινωνίας. Η δεύτερη είναι η δυνατότητα της δημοκρατίας: να ξαναπιστέψουν οι «μικροί άνθρωποι» ότι η πράξη τους μπορεί να έχει επίδραση στην πολιτική. Στην εποχή του ρεαλισμού των αγορών, ακούς υπουργούς, βουλευτές και στελέχη κομμάτων να δηλώνουν αδύναμοι να ασκήσουν οποιαδήποτε επίδραση· εύλογα, η αίσθηση αυτή της αδυναμίας αφορά στο πολλαπλάσιο εκατομμύρια «μικρούς ανθρώπους», που μην έχοντας πρόσβαση στα σημεία όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, απλώς αποσύρονται. Συνέχεια ανάγνωσης