Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Μπέβαν και οι ιταλικές εκλογές του 1948

Standard

 του Κρις Μπαρμπερύ

Κάζιμιρ Μάλεβιτς, "Επαρχία", 1912

Κάζιμιρ Μάλεβιτς, «Επαρχία», 1912

«Όλη η τέχνη της συντηρητικής πολιτικής στον 20ό αιώνα είναι να χρησιμοποιεί τον πλούτο προκειμένου να πείσει τους φτωχούς να ασκούν την πολιτική τους ελευθερία έτσι ώστε να διατηρούν τους πλούσιους στην εξουσία». Με αυτή τη φράση ο Άνιουριν Μπέβιν[1] συνόψιζε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν το Κόμμα των Συντηρητικών τις εκλογές. Είναι, επίσης, μια φράση που περιγράφει πολύ καλά τη στάση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών ελίτ έναντι των επικείμενων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα.

Οι εκλογές αυτές, που θα διεξαχθούν στα τέλη Ιανουαρίου, θα καταδείξουν όλους τους τρόπους με τους οποίους οι δυτικές Δυνάμεις μπορούν σήμερα να παρέμβουν στην εκλογική διαδικασία, προκειμένου να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που επιθυμούν. Στην περίπτωσή μας, για να προσπαθήσουν να τρομάξουν και να εκφοβίσουν τον ελληνικό λαό ώστε να μην ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσοι από εμάς δραστηριοποιηθήκαμε υπέρ της Ανεξαρτησίας της Σκωτίας, στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου, ξέρουμε καλά την τακτική αυτή του σοκ και του δέους. Το «Ναι», μας έλεγαν, θα σημάνει υψηλότερες τιμές των τροφίμων, χαμένες συντάξεις, την απομάκρυνση της ευρωπαϊκής ιδιότητας του πολίτη, τις επτά πληγές του Φαραώ. Αλλά αυτά θα ωχριούν σε σύγκριση με ό,τι θα ακούσει ο ελληνικός λαός. […] Συνέχεια ανάγνωσης

Το στοίχημα του 2015

Standard

του Όουεν Τζόουνς

 

Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, "Δύο λουόμενοι"

Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, «Δύο λουόμενοι»

Ένας άλλος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει στην Ευρώπη. Δεν διεξάγεται με όπλα και άρματα μάχης, αλλά με τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τους φετφάδες της Ε.Ε. Στη ρημαγμένη από τη λιτότητα Ελλάδα μπορεί να έρθει στην εξουσία μια κυβέρνηση η οποία απορρίπτει ρητά τη λιτότητα. Βαρυσήμαντη στιγμή: κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί στα έξι χρόνια περικοπών και πτώσης του βιοτικού επιπέδου, που ακολούθησαν την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Αλλά αν το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, θριαμβεύσει πράγματι στις εκλογές, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια το πείραμα να πνιγεί εν τη γενέσει του. Και αυτό έχει σημασία μόνο όχι για την Ελλάδα, αλλά και για όλους εμάς που θέλουμε ένα διαφορετικό είδος κοινωνίας, θέλουμε να σταματήσουν τα χρόνια της λιτότητας. […] Συνέχεια ανάγνωσης

Το καλό το ποτάμι όλα τα αλέθει

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

O ποδηλάτης

O ποδηλάτης

Ένα κύμα προσχωρήσεων φουσκώνει τις τελευταίες μέρες το Ποτάμι. Πρώτα οι «Μεταρρυθμιστές» του Σπύρου Λυκούδη, μετά η κίνηση «Ευρώπη-Οικολογία», αναμένεται η προσχώρηση της Κατερίνας Μάρκου, του Πέτρου Τατσόπουλου, του Γρηγόρη Ψαριανού και αρκετών άλλων, ενώ γέφυρες υπάρχουν, πάντα σύμφωνα με όσα γράφονται, και με Διαμαντοπούλου-Φλωρίδη.

Είναι ηλίου φαεινότερο, για μένα τουλάχιστον, ότι το κύριο ελκτικό χάρισμα του Ποταμιού, για όλους τους παραπάνω, δεν είναι οι θέσεις, οι δομές, οι άνθρωποί ή η προσωπικότητα του αρχηγού του, αλλά τα καλά δημοσκοπικά ευρήματα και, ως εκ τούτου, η ισχυρή πιθανότητα οι προσχωρούντες σήμερα να είναι αύριο βουλευτές. Και έτσι, ανάμεσα στα άλλα χαρίσματα του Ποταμιού (αρχηγοκεντρισμός, θολούρα θέσεων, διαρκείς μετατοπίσεις) προστίθεται δύο ακόμα, πολύ ισχυρά: ο καιροσκοπισμός και ο έντονος πολυσυλλεκτισμός (τόσο έντονος, που ανάγεται σε στρατηγικό, και όχι τακτικό, στοιχείο). Συνέχεια ανάγνωσης

Βουτηχτές

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

του Κωνσταντίνου  Χατζηνικολάου

Ρώμη, δεκαετία του 1950. Φωτογραφία του Jacques Rouchon

Ρώμη, δεκαετία του 1950. Φωτογραφία του Jacques Rouchon

Η Μπιάνκα είχε έναν αδερφό. Έμεναν στη Ρώμη. Ο αδερφός της είχε δύο φίλους που τους είχε γνωρίσει στο γυμναστήριο που δούλευε. Ένα απόγευμα τους έφερε σπίτι. Τους γνώρισε στην Μπιάνκα. Είδαν μαζί για ώρες τηλεόραση, κι έπειτα ο αδερφός τούς πρότεινε να κοιμηθούν στο υπνοδωμάτιο των γονιών τους (οι γονείς τους είχαν σκοτωθεί σε τροχαίο).

Αυτό συνέβη και την επόμενη μέρα, και τη μεθεπόμενη. Κοιμήθηκαν εκεί. Αυτό συνέβη γι’ αρκετές μέρες. Τα πρωινά πηγαίνανε όλοι στις δουλειές τους και το απόγευμα επέστρεφαν, έβλεπαν τηλεόραση, η Μπιάνκα τούς μαγείρευε και ύστερα έπεφταν για ύπνο εξαντλημένοι.

Μια μέρα οι δύο φίλοι εξαφανίστηκαν και μετά από μια εβδομάδα εμφανίστηκαν ξανά. Την επόμενη μέρα από τη μέρα της επιστροφής τους, ο αδερφός είπε στην Μπιάνκα πως τον είχανε απολύσει. Τι θα κάνουμε τώρα; ρώτησε ταραγμένη η Μπιάνκα. Μην ανησυχείς, είπε ο ένας από τους δύο φίλους.

Το ίδιο βράδυ την πήγανε στο σπίτι του Μασίστα. Ο Μασίστας ήταν τυφλός, πρώην μποντιμπιλντεράς, πρώην Μίστερ Υφήλιος. Οι φίλοι του αδερφού της την άφησαν εκεί και έφυγαν. Αυτό έλεγε το σχέδιο. Για εβδομάδες η Μπιάνκα έκανε έρωτα με τον Μασίστα και όταν έβρισκε ευκαιρία έψαχνε για το χρηματοκιβώτιό του. Όμως δεν βρήκε κανένα χρηματοκιβώτιο και έτσι έφυγε από την έπαυλή του (εντωμεταξύ τον είχε ερωτευτεί, αλλά αυτό πλέον δεν είχε καμία σημασία). Συνέχεια ανάγνωσης

Rita Mitsuko lovers

Standard

διήγημα της Μαρίας Πετρίτση

Φωτογραφία του Έλιοτ Έρβιτ

Φωτογραφία του Έλιοτ Έρβιτ

Σπίτια με καμινάδες που μυρίζουν ευκάλυπτο, βρώμικα μυαλά και καθαρά κρύσταλλα, και στους διαδρόμους χαλιά διάσπαρτα με αποκοιμισμένες λέξεις που φοράνε την ταμπέλα της καλοπέρασης και κάνουν πως προωθούν την ευθυμία. Κορίτσια με φανελάκι «I fuck for candy» και αγόρια που δεν σε αφήνουν να τους αγγίξεις τα μαλλιά για να μην τους χαλάσεις το χτένισμα καπνίζουν χασίς και φτηνό αμερικάνικο καπνό στις νότιες γειτονιές της πόλης. Ανάβουν σιγά σιγά τα φώτα στα μπουρδέλα και στα θέατρα, πέφτει υγρασία στο δρόμο.
Θέλω να μάθω πού ψωνίζουν εσώρουχα οι ντίβες των παραθύρων και να ποζάρω στον καθρέφτη και στον εραστή μου όπως ποζάρουν κι αυτές στους περαστικούς που τις κοιτάζουν σκεπτικοί, χωρίς να τους ενδιαφέρει ο ψυχικός τους κόσμος ή τα άγχη τους, παρά μόνο οι μπούκλες των χειλιών και των μαλλιών τους. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι επιδημίες του Έμπολα και οι αντιφάσεις της σύγχρονης ιατρικής

Standard

του Γιώργου Νικολαΐδη

Μονρόβια, Λιβερία: Ένας οχτάχρονος, που ενδεχομένως νοσεί από τον ιό του Έμπολα, μεταφέρεται σε νοσοκομείο στην προωτεύουσα της Λιβερίας, Μονρόβια. 9.9.2014. Φωτογραφία του  Daniel Berehulak από το flickr

Μονρόβια, Λιβερία: Ένας οχτάχρονος, που ενδεχομένως νοσεί από τον ιό του Έμπολα, μεταφέρεται σε νοσοκομείο στην προωτεύουσα της Λιβερίας, Μονρόβια. 9.9.2014. Φωτογραφία του Daniel Berehulak από το flickr

Ο ιατρικός λόγος δεν υπήρξε ποτέ ενιαίος και δίχως αντιφάσεις. Για παράδειγμα, από την αρχαιότητα η ιατρική αναπτύσσεται στη «γειτονιά μας» με δύο διαφορετικές παραδόσεις. Στην Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία, με πρωτοτυπικό παράδειγμα τις ενδημούσες εκεί παρασιτώσεις, αντιλαμβάνεται την ασθένεια σαν «έξωθεν εισβολή» που πρέπει να αντιμετωπιστεί, να εξαλειφθεί ή να αποβληθεί. Αντιθέτως, η ιπποκρατική παράδοση που αναπτύσσεται στον ελληνικό χώρο αντιλαμβάνεται την ασθένεια μάλλον ως διαταραχή της σχέσης ενός οργανισμού με το περιβάλλον του, συλλαμβάνοντας την έννοια της «ομοιόστασης», της ομαλής δηλαδή σχέσης ανταλλαγών ενός ατόμου με το σύνολο των συνθηκών γύρω του.

Εκπαίδευση για τον Έμπολα, σε νοσοκομείο του Πόντιακ, Μίσιγκαν.

Εκπαίδευση για τον Έμπολα, σε νοσοκομείο του Πόντιακ, Μίσιγκαν.

Η διχοτομία αυτή δεν αναιρέθηκε στον λόγο της αναδυόμενης ανάμεσα στο 1780 και το 1830 σύγχρονης ιατρικής. Ορισμένοι ερευνητές εξακολούθησαν να ψάχνουν τα «ξένα σώματα» στον οργανισμό, ακόμα κι αν αυτά πλέον ταυτοποιούνταν ως μέρη του (π.χ. καρκινικοί ιστοί), ενώ άλλοι προσανατολίστηκαν περισσότερο στην αναζήτηση των αιτιών της ασθένειας στις πολυεπίπεδες διαταραχές της ισορροπίας του ανθρώπου με το φυσικό, βιολογικό και κοινωνικό του περιβάλλον. Μάλιστα, μερικά πρωτοπόρα μυαλά κατόρθωσαν να ακολουθήσουν και τις δυο γραμμές σκέψης στη διαδρομή του έργου τους. Έτσι, π.χ., ο Ρούντολφ Βίρχοφ (Rudolf Virchow), θεμελιωτής της παθολογικής ανατομίας, ο άνθρωπος που τεκμηρίωσε πως όλοι οι ιστοί του ανθρώπου αποτελούνται από κύτταρα και άρα μπορούν να αντιμετωπιστούν, όταν πάσχουν, σαν να είχαν ανάμεσα στα υγιή και «ξένα» άρρωστα κύτταρα, ταυτόχρονα θεμελίωσε την επιστήμη της δημόσιας υγείας, υποστηρίζοντας ότι είναι οι κοινωνικές συνθήκες που προκαλούν κατεξοχήν τη νόσηση. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα των Φώτων

Standard

Κείμενα των: Όουεν Τζόουνς, Κρις Μπάμπεϋ, Γιώργου Νικολαΐδη, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου, Στρατή Μπουρνάζου, Μαρίας Πετρίτση

Έρνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, «Τανγκό», π. 1919-1921

Έρνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, «Τανγκό», π. 1919-1921

Το στοίχημα του 2015. Γράφει ο Όουεν Τζόουνς: «Το 2015 μπορεί, εν τέλει, να είναι το έτος που θα αναμετρηθούμε με τη λιτότητα σε όλη την Ευρώπη. Ή μπορεί να αποδειχθεί η χρονιά που μια ευκαιρία για τη δημοκρατία ενάντια την οικονομική τρέλα θα στραγγαλιστεί. Είναι ένα παιχνίδι υψηλού ρίσκου, το οποίο μπορεί να κρίνει το μέλλον εκατομμυρίων ανθρώπων» (μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης).

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Μπέβαν και οι ιταλικές εκλογές του 1948. Γράφει ο Κρις Μπάμπεϋ: ««Όλη η τέχνη της συντηρητικής πολιτικής στον 20ό αιώνα είναι να χρησιμοποιεί τον πλούτο προκειμένου να πείσει τους φτωχούς να ασκούν την πολιτική τους ελευθερία έτσι ώστε να διατηρούν τους πλούσιους στην εξουσία». Με αυτή τη φράση ο Άνιουριν Μπέβιν συνόψιζε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν το Κόμμα των Συντηρητικών τις εκλογές. Είναι, επίσης, μια φράση που περιγράφει πολύ καλά τη στάση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών ελίτ έναντι των επικείμενων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα».

Οι επιδημίες του Έμπολα και οι αντιφάσεις της σύγχρονης ιατρικής. Γράφει ο Γιώργος Νικολαΐδης: «Παρά την εναρμονισμένη κίνηση καραντίνας-προσμονής ιατρικών προϊόντων διεθνώς, τα θύματα στις ΗΠΑ και στις άλλες δυτικές χώρες αποκάλυψαν μια ακόμα παράμετρο του προβλήματος: η επί είκοσι και πλέον χρόνια νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας στις αναπτυγμένες χώρες είχε πλήξει ιδιαίτερα τα συστήματα δημόσιας υγιεινής, καθιστώντας τα θέματα αυτά περισσότερο ατομική παρά συλλογική/κοινωνική υπόθεση. Έτσι, ο εξοπλισμός αλλά και οι κατευθυντήριες οδηγίες νοσηλείας των πασχόντων από λοιμώδη νοσήματα είχε επίσης υποστεί «περικοπές»: στις στολές, στην ποιότητα των υλικών κ.α. Τα προβλήματα αυτά αναδείχτηκαν με δραματικό τρόπο με τους θανάτους του νοσηλευτικού προσωπικού στη Δύση, θέτοντας την ανάγκη αναθεώρησης των κυρίαρχων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που αμφισβητούσαν την κοινωνική αξία χρηματοδότησης των καθολικών συστημάτων δημόσιας υγείας».

Το καλό το Ποτάμι όλα τα αλέθει. Γράφει ο Στρατής Μπουρνάζος: «Όσο και αν εμείς θεωρούσαμε τον Ποταμάρχη φαιδρό, συστημικό και υποκριτή, ένα κομμάτι νέων ιδίως ψηφοφόρων έβλεπε «έναν αρχηγό με σακίδιο και βέσπα», με στυλ που «παραπέμπει περισσότερο στην εικόνα του outsider” (όπως έχει επισημάνει ο Γιώργος Κατσαμπέκης). Η εικόνα αυτή, «του σακιδίου και της βέσπας», πλήττεται ανεπανόρθωτα με τις προσχωρήσεις των παραπάνω βουλευτών και πολιτευτών. Ακόμα κι αν φέρνουν περισσότερες ψήφους από όσες διώχνουν, ακυρώνουν τη δυναμική του Ποταμιού ως φρέσκου, cool, διαφορετικού από την κατεστημένη πολιτική. Και αυτή η ακύρωση, που θα φανεί κατά τη γνώμη μου γρήγορα, είναι κάτι πολύ πιο καθοριστικό για το μέλλον του Ποταμιού από την όποια πρόσκαιρη εκλογική του επίδοση (για την οποία επίσης αμφιβάλλω)». [ο τίτλος είναι δάνειος από τον Νίκο Θεοτοκά].

Βουτηχτές. Γράφει ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, στη μόνιμη στήλη του «Νέα από το σπίτι», γράφει ένα κείμενο βασισμένο στη Μικρή λούμπεν νουβέλα (2002) του Ρομπέρτο Μπολάνιο: «Η Μπιάνκα είχε έναν αδερφό. Έμεναν στη Ρώμη. Ο αδερφός της είχε δύο φίλους που τους είχε γνωρίσει στο γυμναστήριο που δούλευε. Ένα απόγευμα τους έφερε σπίτι. Τους γνώρισε στην Μπιάνκα. Είδαν μαζί για ώρες τηλεόραση, κι έπειτα ο αδερφός τούς πρότεινε να κοιμηθούν στο υπνοδωμάτιο των γονιών τους (οι γονείς τους είχαν σκοτωθεί σε τροχαίο)».

Rita Mitsuko lovers. Διήγημα  της Μαρίας Πετρίτση:  «Γίνομαι η άλλη, η ανταλλακτική. Γίνομαι μια ρόδα σε ένα τρακαρισμένο αυτοκίνητο, που ξέρει πως κάποια χιλιόμετρα πρόκειται να τα διανύσει απλώς και μόνο ως ρεζέρβα. Κι έτσι δεν πολυασχολείται με το ταξίδι της, δεν την νοιάζουν ούτε οι εθνικές οδοί ούτε οι παρακάμψεις. Γίνομαι μια νύχτα στην πόλη, μια νύχτα που σκεπάζει γλυκά την απώλεια της συστολής και την κάνει να μοιάζει με ένα παλιό, νοσταλγικό τραγούδι της Ρίτα Μιτσούκο που σου γεμίζει ασφυκτικά τα ρουθούνια με πυκνούς υδρατμούς και τα μάτια με βάναυσες εικόνες».