στα Ενθέματα αύριο

Standard

Κείμενα των:  Τζόναθαν Τζόουνς, Έλενας Παπαδοπούλου, Δημήτρη Παπανικολάου, Στρατή Μπουρνάζου, Έγκμουντουρ Γιόνασον, Στέφανου Δημητρίου, Μαρίας Καλαντζόπουλου, Σοφίας Αυγερινού-Κολώνια, Ρένας Κλαμπατσέα, Μαρίας Μάρκου, Τόνιας Κατερίνη, Νίκος Γιαννόπουλος, Τέση Λαζαράτου, Κώστας Φώλιας

Ρενέ Μαγκρίτ, "Μνήμη" 1948

Ρενέ Μαγκρίτ, «Μνήμη» 1948

Ένα έργο τέχνης που καταφάσκει τη ζωή. O Τζόναθαν Τζόουνς γράφει για το εξώφυλλο του «Charlie Hebdo»: «Το νέο εξώφυλλο του Charlie Hebdo, το οποίο απεικονίζει τον προφήτη Μωάμεθ να κρατά δακρυσμένος ένα πλακάτ που γράφει «Je suis Charlie» είναι ένα έργο τέχνης που καταφάσκει τη ζωή, μια γιορτή της ζωής. Για μια σύντομη στιγμή, μετατρέπει το Παρίσι στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της τέχνης, κάτι που φυσικά δεν θα προξενούσε καμία έκπληξη ούτε στον Μανέ ούτε στον Πικάσο, ούτε στον γελοιογράφο Ονορέ Ντωμιέ, ο οποίος φυλακίστηκε το 1835 επειδή απεικόνισε τον βασιλιά σαν αχλάδι. O “Λουζ” ζωγράφισε τον Μωάμεθ με τον συνήθη λιτό του τρόπο, με αδρές, γρήγορες γραμμές» (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου).

ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 25.1

Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι κλειδί για μια αριστερή κυβέρνηση. Συνέντευξη. Ο Έγκμουντουρ Γιόνασον, υπουργός Εσωτερικών και Υγείας στην αριστερή κυβέρνηση της Ισλανδίας, μιλάει για την εμπειρία του: «Πρέπει να ληφθούν αυστηρά μέτρα, αλλά έχουμε να επιλέξουμε: είτε αυτά θα είναι προς μια κοινωνία ισότητας είτε προς μια κοινωνία που θα βασίζεται στην ανισότητα. […]Επιτυχία για μια αριστερή κυβέρνηση θεωρώ να διατηρήσει, ακόμη και να ενισχύσει το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και να προστατεύει τους πολύτιμους εθνικούς πόρους από τα διεθνή αρπακτικά που πάντα παραμονεύουν όταν εντοπίζουν κάπου μια κοινωνία που μαστίζεται».

Τα δεδομένα. Και η εξίσωση ΣΥΡΙΖΑ. Γράφει ο Δημήτρης Παπανικολάου: «Κανείς δεν είναι δεδομένος. Ούτε ο “πολύς κόσμος” ούτε ο “προοδευτικός κόσμος” ούτε το “ριζοσπαστικό κομμάτι” του. […] [Ταυτόχρονα], η προσμονή για μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι συνδεδεμένη με την προσμονή πάρα πολλών ανθρώπων, σε πάρα πολλούς χώρους, να μπουν στο τραπέζι προοδευτικά αιτήματα που για χρόνια θεωρούνταν ταμπού, ή επιλύονταν με ημίμετρα. Και μιλώ εδώ για ζητήματα που έχουμε ξαφνικά αρχίσει να ξανα-ονομάζουμε «ακανθώδη» (!) ή «δύσκολα», από τον χωρισμό Εκκλησίας-κράτους ως την κοινωνική και πολιτειακή ένταξη μεταναστών, κι από την αποδόμηση του εθνικιστικού βαθέως κράτους, ως τα πλήρη και ίσα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων (τα οποία, επιτέλους, περιλαμβάνουν και το δικαίωμα στην παιδοθεσία)».

Αριστερή κυβέρνηση. Πώς μπορεί να παραμείνει και αριστερή και αποτελεσματική. Γράφουν ο Νίκος Γιαννόπουλος, η Τέση Λαζαράτου και ο Κώστας Φώλιας: «Δεν υποτιμάμε το πολιτικό κόστος, οπωσδήποτε όμως ανήκουμε σε εκείνους-ες που αρνούνται να βάλουν στην πλάστιγγα από τη μια το πολιτικό κόστος και από την άλλη την ανωτερότητα ήθους. Δεν πιστεύουμε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αντίθετα υποστηρίζουμε ότι τα μέσα αποτελούν το ορατό τμήμα του σκοπού. […] δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εξουσία διαφθείρει, ότι είναι πολύ πιο πολυδαίδαλη από την κρατική διάστασή της και πως ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι τόσο βαθύς ώστε ναι μεν επηρεάζεται, αλλά επ’ ουδενί καθορίζεται από την ιδεολογία του υποκειμένου. Με αυτή την έννοια, χρειάζονται πολιτιστική ανανοηματοδότηση, θέσπιση κανόνων και ιδεολογική πάλη για τη διαμόρφωση ενός νέου ηθικοπολιτικού υποδείγματος».

Ο χωρικός σχεδιασμός ως πεδίο προστασίας, ανασυγκρότησης, δημοκρατίας και δικαιοσύνης

  1. Υπερασπιζόμαστε τα αυτονόητα της Μαρίας Καλαντζοπούλου: «Η κοινωνία, το περιβάλλον, η ανάπτυξη, η δημοκρατία, τα δικαιώματα και η δικαιοσύνη ως οριζόντιες παράμετροι όχι μόνο για μια πραγματικά «νέα» διακυβέρνηση συνολικά, αλλά και γι’ αυτό καθαυτό τον σχεδιασμό του χώρου, δεν αποτελούν για εμάς ανεξάρτητα ή αλληλοαποκλειόμενα συστατικά ή επιδιώξεις. Αντίθετα, συγκροτούν ένα αδιαίρετο (με κεφαλαία γράμματα) σύνολο ελπίδας, κοινωνικού μετασχηματισμού και συλλογικής χειραφέτησης. Ως τέτοιο ιεραρχούνται ψηλά στην ατζέντα μιας προοδευτικής αριστερής ανασυγκρότησης».
  2. Δημοκρατία και κοινωνική συμμετοχή στον σχεδιασμό: ένα ακόμη στοίχημα για την Αριστερά της Σοφίας Αυγερινού-Κολώνια και της Ρένας Κλαμπατσέα: «Στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης αντίληψης, που εκπορεύεται την τελευταία περίοδο από τις κυβερνητικές επιλογές στο όνομα της κρίσης, η Αριστερά οφείλει να αντιτάξει με ρεαλισμό και ανθρωπισμό, δημοκρατία και δικαιοσύνη, μια άλλη αντίληψη για την ανάπτυξη και τον σχεδιασμό στη χώρα. Να ζητήσει κατά προτεραιότητα την άμεση κατάργηση όλων των μνημονιακών νομοθετημάτων που άπτονται του πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού. Η αυτονόητη αυτή δέσμευση απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη, και κυρίως την ενεργό συμμετοχή της κοινωνίας».
  3. Ο χωρικός σχεδιασμός και τα καθήκοντα της Aριστεράς της Μαρίας Μάρκου: «Ακόμα πιο αναγκαία είναι η ανάπτυξη της στοχαστικής λειτουργίας του συστήματος σχεδιασμού ως μηχανισμού ανάλυσης και αυτογνωσίας της ελληνικής κοινωνίας. […] Γιατί, για την Αριστερά, η δημοκρατία δεν είναι μέσον αλλά σκοπός και ο σχεδιασμός του χώρου, όπως κάθε πολιτική, πρέπει να έχει χειραφετητική στόχευση».
  4. Φανταζόμαστε τις πόλεις αλλιώς, σχεδιάζουμε τις πόλεις μαζί! της Τόνιας Κατερίνη: «Οι κάτοικοι των αστικών κέντρων όλων των φύλων, ηλικιών, εθνικών προελεύσεων, εργαζόμενοι και άνεργοι, βιώνουν την ραγδαία υποβάθμιση της ζωής των πόλεων από την έλλειψη υπηρεσιών, υποδομών, ποιότητας περιβάλλοντος. Μια υποβάθμιση με ταξικό πρόσημο. Η κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση περνάει και μέσα από τις πολιτικές για τον χώρο. Αν τους δώσουμε το λόγο θα έχουν πολλά να μας πουν».

 

Αθώοι! Ο Στρατής Μπουρνάζος γράφει για την αθώωση του Νικόλα Βουλέλη και του Δημήτρη Ψαρρά, που βρέθηκαν κατηγορούμενοι έπειτα από μήνυση του Η. Κασιδιάρη: «Στην αίθουσα του Μονομελούς Πρωτοδικείου, έβλεπες ανάγλυφα δύο πράγματα. Πρώτον, τη δοκιμασμένη –από τον καιρό του δρ Γκαίμπελς τουλάχιστον– τακτική των ναζί να χρησιμοποιούν τα δικαιώματα για να τα καταπατήσουν, τη δικαιοσύνη για να επιβάλλουν το άδικο. […] Δεύτερον, πόσο σημαντική είναι η ποινική δίωξη του Σεπτέμβρη του 2013. Προχθές, η (τόσο γνώριμη παλιότερα) εικόνα του πολυπληθούς εσμού χρυσαυγιτών που προπηλακίζουν τους πάντες, δεν υπήρχε – και αυτό είναι αποτέλεσμα της δίωξης».

Η ζήτηση, η προσφορά και η επόμενη μέρα. Η Έλενα Παπαδοπούλου θέτει το ερώτημα αν «πρέπει η ελληνική οικονομία να κάνει παρεμβάσεις στην πλευρά της προσφοράς ή στην πλευρά της ζήτησης». Παραθέτει δυο παραδείγματα, από ανακοινώσεις του υπουργού και του Υπουργείου Οικονομικών και τα κριτικάρει, αναπτύσσοντας την προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s