Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 1η Μαρτίου

Standard

Το αυριανό φύλλο των «Ενθεμάτων» είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Σταύρου Κωνσταντακόπουλου, που χάσαμε τόσο ξαφνικά την Παρασκευή

Είχαμε συνεννοηθεί να γράψει για τα «Ενθέματα», για το φύλλο αυτό που κυκλοφορεί αύριο ο Σταύρος Κωνσταντακόπουλος. Για την παιδεία, πώς μπορεί να ανθήσει, κι ας είναι δύσκολες οι εποχές, με την κυβέρνηση της Αριστεράς και τον Αριστείδη Μπαλτά υπουργό. Για τα πολλά και θαυμαστά και σπουδαία που πρέπει και μπορούμε να κάνουμε. Το περιμέναμε το κείμενο, μεσημέρι της Παρασκευής. Δεν ήρθε το κείμενο. Τον ψάξαμε. Δεν απαντούσε στο τηλέφωνo. Μετά δεν πήγε ούτε στο συνέδριο ΠΟΣΔΕΠ. Τότε καταλάβαμε ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε. Κι έπειτα, καθώς η Λίνα και ο Αντρέας και άλλοι αγαπημένοι του φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι έτρεξαν σπίτι, μάθαμε το τρομερό νέο, από το τηλεφώνημα του Γιώργου: ο Σταύρος πέθανε.

Πέθανε. Ο αγαπημένος Σταύρος, του ΚΚΕ εσωτερικού, της Παντείου, του Παρισιού, του Ρεθύμνου, του Τοκβίλ, των αγώνων για το πανεπιστήμιο, του «Πολίτη», της «Εποχής», του ΣΥΡΙΖΑ, και τόσα άλλα που ξεχνάμε τώρα, ο δάσκαλος, ο αριστερός, ο καλός, ο λατρεμένος μας Σταύρος. Ο Σταύρος μας.

  ENΘΕΜΑΤΑ

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 1η Μαρτίου

Κείμενα των Στρατή Μπουρνάζου, Λουδοβίκου Κωτσονόπουλου, Μανώλη Μελισσάρη, Δημήτρη Κουσουρή, Ετιέν Μπαλιμπάρ και Σάντρο Μετζάντρα, Βασίλη Κρεμμυδά, Χρήστου Χατζηιωσήφ, Δημήτρη Παπανικολάου, Νίκου Σαραντάκου, Νίκου Χατζηνικολάου, Άντζης Σαλταμπάση, Δημήτρη Δημητρόπουλου

ΤΟ ΕUROGROUP, Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ.

5 κείμενα κριτικής αποτίμησης της συμφωνίας

Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, «Οπωροπωλείον “O Απόλλων”», 1939

Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας,
«Οπωροπωλείον “O Απόλλων”», 1939

Η ειλικρίνεια είναι πολιτική – και προωθητική, του Στρατή Μπουρνάζου. «Το πρώτο, είναι η ειλικρίνεια· προσωπική και πολιτική. Είναι απαραίτητο να μιλάμε όλοι με ειλικρίνεια, και αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο για την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, λοιπόν, θεωρώ απαραίτητο να πούμε (ή, τουλάχιστον, να πω) ότι η συμφωνία δεν είναι αυτή που θέλαμε· ότι απέχει σημαντικά από τις προεκλογικές διακηρύξεις και επιδιώξεις μας· και μας δυσκολεύει σημαντικά να ασκήσουμε πολιτική. Και, αμέσως μετά, να συμπληρώσω ότι εκτιμώ πως με τους δεδομένους συσχετισμούς και πλαίσια δεν θα μπορούσε να είναι ουσιωδώς καλύτερη (άλλοι, βέβαια, κάνουν άλλες εκτιμήσεις). Η ειλικρίνεια για την οποία μιλάω, δεν είναι απλώς ένα ηθικό ή αξιακό ζήτημα. Είναι ένα ουσιώδες πολιτικό κεφάλαιο.»

Πού θα γείρει η πλάστιγγα; του Λουδοβίκου Κωτσονόπουλου. Με δεδομένο ότι τα μέτρα κοινωνικής πολιτικής εξαρτώνται κατά βάση από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, αυτό που έχει μπροστά της η κυβέρνηση είναι μια ταξική σύγκρουση στην πιο καθαρή της μορφή — με την έννοια ότι πρέπει να αναμορφώσει με τέτοιο τρόπο το φορολογικό σύστημα ώστε να καλύπτει τα δημοσιονομικά κενά, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα μια αναδιανομή που θα υποστηρίξει τα μέτρα για την ανθρωπιστική κρίση. Ακριβώς σε αυτό το σημείο, η κυβέρνηση χρειάζεται τη λαϊκή υποστήριξη.

Η ρωγμή, του Μανώλη Μελισσάρη. «Πρέπει επειγόντως να τεθεί στους ευρωπαϊκούς λαούς το ζήτημα ότι σήμερα μπορεί το πρόβλημα να το έχει η Ελλάδα αλλά αύριο μπορεί να χτυπήσει τη δική τους πόρτα, όσο κι αν προσπαθούν να περιχαρακωθούν. Οι πιέσεις οι οποίες ασκούνται σε κάθε ευρωπαϊκό λαό είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν τοπικά. Ο απομονωτισμός δεν είναι προς το συμφέρον κανενός. Η διέξοδος για την Ευρώπη είναι η αλληλεγγύη και η δημοκρατία».

Ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει του Δημήτρη Κουσουρή. «Η έκβαση του ελληνικού ζητήματος θα αποτελέσει όχημα για μια αποκατάσταση της μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας, μια επιστροφή του κεϋνσιανισμού με ένα νέο New Deal ή την αναγέννηση των εργατικών αγώνων και την επιστροφή των «επικίνδυνων τάξεων» στο προσκήνιο; Προς στιγμήν, καθένας δικαιούται να αντιλαμβάνεται το ζήτημα κατά το δοκούν. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, πως οι κυβερνήσεις της Αριστεράς στην Ευρώπη συχνά δεν είχαν αίσιο τέλος και πως η κρίσιμη μεταβλητή ήταν η δυνατότητα του οργανωμένου εργατικού κινήματος να επιβάλλει την ατζέντα του και να βαρύνει αποφασιστικά στον γενικό συσχετισμό δύναμης. Το στοίχημα, λοιπόν, θα κριθεί στην ανασυγκρότηση του δημόσιου χώρου, στις πλατείες, στις γειτονιές και, κυρίως, στους χώρους δουλειάς».

O ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει χρόνο και χώρο των Ετιέν Μπαλιμπάρ και Σάντρο Μετζάντρα. «Αλλά για μια θετική εξέλιξη, θα χρειαστούν τους επόμενους μήνες κινητοποιήσεις σε πολλαπλά επίπεδα: κοινωνικοί αγώνες και πολιτικές πρωτοβουλίες, νέες καθημερινές συμπεριφορές και νέο ομαδικό λαϊκό πνεύμα, κυβερνητικές ενέργειες και δυναμικές αυτόνομες απαντήσεις των πολιτών. Τη στιγμή που αναγνωρίζουμε την κρίσιμη σημασία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και αυτήν που προαναγγέλλει μια νίκη του Podemos στο θεσμικό πεδίο, οφείλουμε κι εμείς επίσης να οργανώσουμε τον νέο πολιτικό χώρο».

Η εποχή των μεταρρυθμίσεων. Ένα παλιότερο κείμενο του Χρήστου Χατζηιωσήφ σχετικά με τις χρήσεις και ανασημασιοδοτήσεις του όρου «μεταρρύθμιση», στον 21ο αιώνα. «Αντίποινα, προληπτικός πόλεμος, Γκουαντάναμο, αντιτρομοκρατική νομοθεσία, ιδιωτικοποίηση, εξάλειψη της προστασίας των εργαζομένων από την κατάχρηση της ισχύος των εργοδοτών, κατάργηση της δωρεάν παιδείας, δικαίωμα στην ευθανασία, κλωνοποίηση είναι μερικές από τις λέξεις με τις οποίες δηλώνεται σήμερα η ακύρωση της κληρονο­μιάς του Διαφωτισμού. Το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις αλλαγές δηλώνονται ως “μεταρρυθμίσεις” είναι ενδεικτικό ότι αυτή η αντίδραση συνοδεύεται από την ανασημασιοδότηση βασικών πολιτικών εννοιών, με τη βοήθεια των οποίων σκεπτόμαστε τον κόσμο».

Οι πέτρες του βυθού. Ένα σχόλιο για το bullying από τον Δημήτρη Παπανικολάου. «Όσο κι αν τα αποτελέσματά του είναι ψυχολογικά και στη σφαίρα της ψυχολογίας μπορούν να αναζητηθούν και κάποιες από τις αιτίες του, εντούτοις η συγκρότηση, η μακροημέρευση, και η αναπαραγωγή του bullying είναι ζήτημα κοινωνικό. Πιάνει όλους μας, πιάνει την κουλτούρα μας, πιάνει βαθειά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε έννοιες όπως ταυτότητα, δημόσια σφαίρα, συλλογικότητα, καταστατική διαφορά και συγκροτησιακή ετερότητα. Η δε αντιμετώπισή του, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό μέχρι το συλλογικό και το θεσμικό, είναι ζήτημα εντελώς πολιτικό».

Ανοιχτή επιστολή στον Υπουργό Παιδείας του Βασίλη Κρεμμυδά. «Επειδή γνωρίζεις τα πανεπιστημιακά, νομίζω ότι φυσικά πρέπει να καταργήσεις τα «Συμβούλια» και θα αρκούσε να επαναφέρεις σε ισχύ το νόμο 1268/82, το νόμο-πλαίσιο, με το αναγκαίο ρετουσάρισμα. Αλλά προσοχή, χρειάζεται, προπάντων, να οργανωθεί μηχανισμός για τον έλεγχο της νομιμότητας για την εκλογή μελών ΔΕΠ. Το γνωρίζεις ότι η παρανομία πάει σύννεφο και γίνονται καθηγητές άχρηστοι – σε όλες τις βαθμίδες».

Ανάσα πάνω στη γέφυρα. Ο Νίκος Σαραντάκος, στη μόνιμη στήλη του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία», καταπιάνεται με τις γέφυρες. «Των μπροστινών πατήματα, των πισινών γεφύρια, λέει μια παροιμία που μ’ αρέσει, εννοώντας ότι οι επόμενοι βαδίζουν άνετα πάνω στα βήματα που με πολύ κόπο έκαναν οι πρωτοπόροι. Η συμφωνία-γέφυρα που με κόπο και επιμονή απέσπασε η ελληνική κυβέρνηση δεν προκαλεί ίσως ενθουσιασμό, μας δίνει όμως μιαν απαραίτητη ανάσα μέσα στα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια στα οποία προσχεδιασμένα μας είχε οδηγήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, βγάζει από το λαιμό μας τη θηλιά των υπέρογκων πρωτογενών πλεονασμάτων και ανοίγει κάποιες ρωγμές στο ως τώρα αρραγές μέτωπο των εταίρων. Δεν τελειώσαμε, τώρα αρχίζουμε, αλλά φαίνεται πως το πρώτο βήμα έγινε.»

Όσοι δίκαια νίκησαν. Συμβολή του Νίκου Χατζηνικολάου στην συζήτηση περί αριστείας «Δεν θέλουμε μιαν αρρωστημένη ανταγωνιστικότητα που θα δικαιώνει τις κοινωνικές ανισότητες και θα προσπαθεί να πείσει ότι εκείνοι που σε κάποια φάση της ζωής «πίσω ξέμειναν» φταίνε αποκλειστικά οι ίδιοι γι’ αυτό. Ούτε όμως θέλουμε μια κοινωνία όπου στο όνομα μιας εικονικής ισότητας θα ντρεπόμαστε να βραβεύσουμε τους καλύτερους. «Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες», έλεγαν κάποτε κάποιοι. Αυτό δεν είναι ελιτισμός. Γιατί μια τέτοια ελίτ ούτε αποκτά «μονιμότητα» ούτε αναδεικνύεται χάρη στα προνόμια που έχει αλλά χάρη στη σκληρή δουλειά και στις ικανότητές της».

Tα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, η Ελλάδα και ο Σίσυφος της Άντζης Σαλταμπάση. «Βερολίνο, 26.2.2015. «Φοβάμαι ότι ακόμα και ο Σίσυφος θα απέρριπτε την αποστολή να διορθώσει τα λάθη, τις πλάνες, τις εμπάθειες, την κακοβουλία, τις προκαταλήψεις, τις διαστρεβλώσεις και τη μνησικακία στα ρεπορτάζ των γερμανικών μέσων ενημέρωσης για τη νέα ελληνική κυβέρνηση· και θα την απέρριπτε, γιατί θα φοβόταν ότι αυτή η αποστολή θα τον έκανε δυστυχισμένο», έγραφε, στις 6.2.2015 ο Stefan Niggemeier, ανεξάρτητος Γερμανός δημοσιογράφος».

«Κυνηγοί των βυθών». Ο Δημήτρης Δημητρόπουλος γράφει για την πρόωρα χαμένη Εύη Ολυμπίτου με αφορμή την μεταθανάτια έκδοση βιβλίου της. «“Ιστορία ή Λαογραφία; Με έναν τολμηρό αλλά πιστεύω και απόλυτα ορθολογικό τρόπο η Εύη Ολυμπίτου απάντησε στο ερώτημα που σταθερά την απασχολούσε: και Ιστορία και Λαογραφία”. Με τα λόγια αυτά ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος, στο προλογικό του σημείωμα, αναδεικνύει, κατά τη γνώμη μου σωστά, τον πυρήνα της προβληματικής που διατρέχει το ύστατο βιβλίο της: Σπογγαλιευτική δραστηριότητα και κοινωνική συγκρότηση στο νησί της Καλύμνου (19ος-20ός) αι.. Οι δύο καταφατικές απαντήσεις στο ερώτημα μπορεί να μοιάζουν εύκολες, ο αρμονικός όμως συνδυασμός τους που πέτυχε η Εύη στη μελέτη της αυτή ήταν ένα εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο και πρωτότυπο· είναι νομίζω μια σπουδαία παρακαταθήκη στις επιστημονικές κοινότητες δύο γειτονικών ειδικοτήτων των ανθρωπιστικών επιστημών, ένα εξαίρετο δείγμα κοινωνικής και πολιτισμικής ιστορίας, εμπλουτισμένης με προβληματισμούς και τεχνικές της εθνογραφίας και της ανθρωπολογίας.

Το δαχτυλίδι της ειρήνης

Standard

Νορβηγοί μουσουλμάνοι προστατεύουν τη Συναγωγή του Όσλο

από την ιστοσελίδα Hope not Hate

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

osloΜια ομάδα Nορβηγών μουσουλμάνων σχημάτισε ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τη Συναγωγή του Όσλο μετά τον εορτασμό του Σαμπάτ αυτό το Σάββατο, σε μια χειρονομία αλληλεγγύης με την ονομασία «το δαχτυλίδι της ειρήνης».

«Αν οι τζιχαντιστές θέλουν να χρησιμοποιήσουν βία στο όνομα του Ισλάμ, θα πρέπει να περάσουν πρώτα πάνω από εμάς τους μουσουλμάνους», δήλωσε ένας από τους διοργανωτές της εκδήλωσης.

«Το Ισλάμ είναι για να προστατεύει τους αδελφούς και τις αδελφές μας, ανεξαρτήτως σε ποια θρησκεία ανήκουν. Συνέχεια ανάγνωσης

Ένα ζευγάρι μπότες

Standard

NΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Στο Χρόνο του ταξιδιού (1983), το ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε ο Αντρέι Ταρκόφσκι μαζί με τον σεναριογράφο Τονίνο Γκουέρα, την περίοδο που ταξίδευαν στην Ιταλία για να βρουν τοποθεσίες όπου θα γύριζαν τη Νοσταλγία (1983), την προτελευταία ταινία του Ταρκόφσκι, υπάρχει ένα σημείο που μου αρέσει πολύ: είναι καλοκαίρι, η παρέα κάθεται σ’ ένα τραπεζάκι, ο Ταρκόφσκι φοράει σορτς, στο βάθος η θάλασσα, κάποιος κόβει ένα καρπούζι στα δύο, προσφέρει ένα μεγάλο κομμάτι στο Ταρκόφσκι και ο Ταρκόφσκι δαγκώνει το κομμάτι.

Σπάνια βλέπεις τόσο ευθύβολες σκηνές στις ταινίες του.

Πιστεύω πως ο καθένας που αγαπάει τον κινηματογράφο, περνάει τη φάση Ταρκόφσκι, τη φάση δηλαδή που ψάχνει για έναν Άγιο (και τον βρίσκει), αλλά καλό είναι, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, να στρέφει την εικόνα του Αγίου προς τον τοίχο και ν’ αγνοεί το βλέμμα του. Ειδικά τους κινηματογραφιστές, ο Ταρκόφσκι μπορεί εύκολα να τους μπλοκάρει. Γιατί αν κοιτάς κάτι τόσο υψηλό, μάλλον τότε δεν θα προλάβεις να κατέβεις χαμηλά και να κοιτάξεις τα πόδια σου. Κανείς δεν φτιάχνει κάτι με ειλικρίνεια, αν δεν λάβει υπ’ όψιν το δικό του ύψος, και η στρατιά των βαρύγδουπων επιγόνων του Ταρκόφσκι το αποδεικνύει: αφού παραγέμισαν το στόμα τους με τη λέξη «ποιότητα», ξέχασαν να την καταπιούν. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ένα πολύ κακό σενάριο

Standard

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί την πολιτική φαντασία της Αριστεράς στην Κεντρική, Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη-4

 Anastas Vangeli (πρώην γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Πολωνία)

Πίνακας του Francisc Șirato

Πίνακας του Francisc Șirato

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει μια τεράστια πρόκληση τους μήνες που έρχονται. Με δεδομένη τη δυσμενή θέση εκκίνησης και την πίεση που δέχεται στις διαπραγματεύσεις από τους πιστωτές, θα ήμουν αχάριστος αν είχα εξαιρετικά υψηλές προσδοκίες ή αν ήμουν υπερβολικά επικριτικός, ειδικά από μακριά. Τούτου λεχθέντος, στο πλαίσιο της παγκόσμιας Αριστεράς –συμπεριλαμβανομένης και της αριστεράς στη Μακεδονία– δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το τι αποτελεί επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Ανάλογα με το ποιον θα ρωτήσεις θα ακούσεις τα πάντα: το Grexit, η αναδιάρθρωση του χρέους, ένα λίφτινγκ του καθεστώτος, θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιτυχίες. Κατά τη γνώμη μου, είναι σημαντικό για τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθεί τη βασική γραμμή που ασπάζονται εκατομμύρια των υποστηρικτών του, και αυτή είναι ο τερματισμός της πολιτικής της λιτότητας. Πέρα από αυτό, η επιτυχία του εξαρτάται από τη διατήρηση της ενότητας και της σύσφιξης των σχέσεων του με άλλα αριστερά κινήματα και κόμματα. Έτσι μπορεί να εξισορροπήσει την επιρροή του δεξιού συνεργάτη του στον κυβερνητικό συνασπισμό, και να εκπληρώσει την υπόσχεση να καταπολεμήσει το άδικο οικονομικό σύστημα και τη διαφθορά. Αλλά το πιο σημαντικό, να κάνει την Ελλάδα ένα πιο ανθρώπινο μέρος για εκείνους που ζουν εκεί. Συνέχεια ανάγνωσης

Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα λαϊκής κινητοποίησης

Standard

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί την πολιτική φαντασία της Αριστεράς στην Κεντρική, Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη-3

Ilya Budraitskis (Ρωσία)

Nταβίντ Μπουρλιούκ (Ρωσία), "Καρουζέλ", 1921

Nταβίντ Μπουρλιούκ (Ρωσία), «Καρουζέλ», 1921

Το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» δεν είναι θέμα μόνο της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Είναι ζωτικής σημασίας για όλη την ευρωπαϊκή Αριστερά, και αποτελεί μια πρόκληση γενικά για τις ιδέες των αριστερών κομμάτων σε διεθνές επίπεδο. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ υπαναχωρήσει από το πρόγραμμά του και, ως εκ τούτου, χάσει την τεράστια επιρροή του (κατά πάσα πιθανότητα, προς όφελος της Άκρα Δεξιάς), αυτό θα αποτελέσει μια μεγάλη ήττα για την Αριστερά διεθνώς. Προς το παρόν, βλέπουμε ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας, οι οποίοι έχουν επηρεάσει την πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι προσδοκίες και οι ελπίδες των από τα κάτω υποστηρικτών του. Αυτό σημαίνει ότι βραχυπρόθεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει ριζοσπαστικές θέσεις στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. και τη Γερμανία. Στην περίπτωση που η κυβέρνηση Τσίπρα φανεί πολύ ασταθής, ο ριζοσπαστισμός αυτός μπορεί εύκολα να προκαλέσει τερματισμό της συνεργασίας με τους ANEΛ. Αν λάβουμε υπόψη ότι το ελληνικό ζήτημα μπορεί να επιλυθεί μόνο σε ευρωπαϊκή κλίμακα, ίσως θα είναι καλύτερη μια πιθανή πτώση της κυβέρνησης εξαιτίας της σύγκρουσης, παρά η επιβίωση της ως αποτέλεσμα πολιτικής ενσωμάτωσης. Συνέχεια ανάγνωσης

Να μην ακολουθήσει τον σκανδιναβικό δρόμο

Standard

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί την πολιτική φαντασία της Αριστεράς στην Κεντρική, Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη-2 

Alona Liasheva (Ουκρανία, Ισπανία)

Έργο του Νταβίντ Μπουρλιούκ, 1907

David Burliuk – A horse-lightning, 1907

1. Αν κατορθώσει να προκαλέσει την δημιουργία ενός ισχυρού διεθνούς αριστερού κινήματος στην Ευρώπη, ενώνοντας όλες τις αριστερές δυνάμεις, θα ήταν μια πραγματική επιτυχία. Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι μια κίνηση του «Νότου» κατά της «Δύσης». Αυτή η ρητορική είναι αρκετά δημοφιλής, αλλά ελπίζω ότι δεν θα επικρατήσει.

2. Αποτυχία θα είναι στροφή προς τα δεξιά και τον απομονωτισμό. Και δεν εννοώ ότι αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να υιοθετήσει μια δεξιά ρητορική περί καταπολέμησης της μετανάστευσης, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα η νέα ελληνική κυβέρνηση να ακολουθήσει το σκανδιναβικό δρόμο της ανάπτυξης — να γίνει σοσιαλδημοκρατική στην εσωτερική πολιτική και απομονωτική στις διεθνείς σχέσεις. Φυσικά, με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να βρει ισχυρή εκλογική στήριξη, αλλά αυτό δεν θα βοηθούσε το διεθνές αριστερό κίνημα.

3. Ίσως επειδή είμαι από την Ουκρανία και είδα πώς άλλαξε μέσα σε ένα χρόνο η πολιτική κατάσταση στη χώρα μου, πιστεύω ότι είναι καλύτερα να μην κάνω καμία πρόγνωση, διότι τα πράγματα σίγουρα θα εξελιχθούν διαφορετικά. Εκτός από το θετικό και αρνητικό σενάριο που ανέπτυξα παραπάνω, υπάρχουν χιλιάδες άλλα, που είναι εξίσου πιθανά. Και, δυστυχώς, η εξέλιξη της Ιστορίας δεν εξαρτάται μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από έναν μεγάλο αριθμό άλλων παραγόντων. Παρόλο που έχω εμπιστοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του, καθώς και στα κοινωνικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, εξακολουθώ να είμαι αρκετά απαισιόδοξη, διότι δεν είναι οι μόνοι παίκτες στο παιχνίδι. Μερικές φορές συζητώ με τους συντρόφους την ιστορία του Αλιέντε σε σχέση με την Ελλάδα. Είναι λυπηρό, αλλά δείχνει πόσο ισχυρή είναι η καπιταλιστική τάξη.

4. Για την Ουκρανία, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, στις μέρες μας δεν σημαίνει πολλά, σχεδόν τίποτα. Στην ουκρανική κοινή γνώμη, όπως παρουσιάζεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα φιλορωσικό κόμμα, επειδή δεν υποστήριξε τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο μέσος Ουκρανός είτε δεν γνωρίζει τίποτα για τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι όλη η προσοχή του είναι στον πόλεμο, είτε τον μισεί, επειδή με κάποιο τρόπο τον συνδέει με τη Ρωσία και τον κομμουνισμό.

Μια κυβέρνηση που την εμπιστεύονται οι πολίτες είναι κάτι επαναστατικό

Standard

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί την πολιτική φαντασία της Αριστεράς στην Κεντρική, Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη-1

Claudia Ciobanu (Ρουμανία-Πολωνία)

Έργο της Νίνα Μπατάλι Κοσμοβίκι (Ρουμανία)

Έργο της Νίνα Μπατάλι Κοσμοβίκι (Ρουμανία)

1. Όλοι οι φίλοι μου από την Ελλάδα μου είπαν ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έχει ξαναφέρει την ελπίδα και την αίσθηση της αξιοπρέπειας, έπειτα από πολλά χρόνια απόγνωσης. Αυτή είναι μια πρώτη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και υπάρχουν άλλες δύο τουλάχιστον επιτυχίες. Πρώτον, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την Αριστερά σε πολλά μέρη του κόσμου. Δεύτερον, υπάρχει πλέον μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση η οποία απορρίπτει τη λιτότητα, με βάση ένα καλά μελετημένο πολιτικό πρόγραμμα. Πιο μακροπρόθεσμα, βέβαια, το δύσκολο έργο που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά του είναι να καταφέρει να υλοποιήσει το πρόγραμμα του. Πρώτα απ’ όλα, προς όφελος των Ελλήνων οι οποίοι έχουν υποφέρει αρκετά. Και έπειτα, για το ξαναζωντάνεμα της ελπίδας στην Ευρώπη· της ελπίδας ότι αριστερές κυβερνήσεις μπορούν να εφαρμόσουν υλοποιήσιμες αριστερές πολιτικές. Θα πρέπει επίσης να συνεχίσει να βρίσκεται κοντά στους πολίτες και τώρα που βρίσκεται στην κυβέρνηση (όπως έδειξε και η συμβολική κίνηση να απομακρυνθούν τα κάγκελα έξω από το Κοινοβούλιο). Αυτή την εποχή, που οι πολίτες παντού απορρίπτουν εξ ολοκλήρου το πολιτικό κατεστημένο, το να υπάρχει μια κυβέρνηση την οποία οι πολίτες να αισθάνονται ότι μπορούν σε μεγάλο βαθμό να εμπιστεύονται, μοιάζει επαναστατικό. Συνέχεια ανάγνωσης