Ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Standard

 της Ιωάννας Μεϊτάνη 

Χαρούμενη είμαι. Πολύ. Αλλά αυτό που επικρατεί είναι η συγκίνηση. Πόσες και πόσοι δεν ομολογήσαμε σε φίλες και συντρόφους ότι δακρύσαμε με το αποτέλεσμα. Με την ορκωμοσία. Με το πρώτο ΦΕΚ με την υπογραφή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα — ένα όνομα και μια ιδιότητα που δεν τα φανταζόμασταν ποτέ αντάμα. Με την επόμενη ορκωμοσία, της κυβέρνησης. Τα οικεία πρόσωπα μέσα στου Μαξίμου, μ’ ένα χαμόγελο ως τα’ αφτιά, με χαρά. Τη χαρά που πρωτοείδαμε στο ύφος του Τσίπρα όταν ορκιζόταν στην άδεια από παπάδες αίθουσα του Μαξίμου. Χαρά για την ανάληψη καθηκόντων, όχι για την κατάληψη της εξουσίας.

Κατακλύζομαι καθημερινά από ένα σωρό πρωτόγνωρες εμπειρίες, μέσα στην ίδια καθημερινότητα, στο ίδιο σπίτι, στην ίδια πόλη, στην ίδια δουλειά, στις ίδιες διαδρομές, με τους ίδιους ανθρώπους, όπως και πριν. Κι όμως είναι όλα αλλιώς. Ένας μικρός εκνευρισμός δεν είναι πια η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Ακούμε ειδήσεις και χαμογελάμε — ποιος θα το ’λεγε! Η βαριά κουβέρτα της συλλογικής κατάθλιψης διαλύεται σιγά σιγά, η ατμόσφαιρα στην πόλη αλλάζει, κι αυτό το βεβαιώνουν όλοι. Είναι αυτή η ελάχιστη απόσταση: από κει που κάθε μικρή ταλαιπωρία, κάθε μικρή γκρίνια, κάθε σφιγμένο πρόσωπο ήταν άλλη μια μαύρη πινελιά σ’ έναν κακοζωγραφισμένο καμβά, τώρα μια ανακοίνωση της νέας κυβέρνησης, ένα χαρούμενο πρόσωπο στο δρόμο, μια φευγαλέα κουβέντα που πιάνει τ’ αφτί σου στο λεωφορείο είναι λίγο ακόμη φως στην καινούργια αρχή.

Από αλλού έπιασα όμως να γράψω αυτό το σχόλιο, αλλού με πήγε το συναίσθημα. Ξαναγυρίζω λοιπόν στην αρχική αφορμή, την παρατήρηση μιας φίλης, που στη συνέχεια μού έφερε στο νου το στιχάκι του Αγγελάκα που διάλεξα για τίτλο, «Ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές». Τη Δευτέρα που μας πέρασε, αμέσως μετά την ορκωμοσία του, με πολιτικό όρκο, ως πρωθυπουργού, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και άφησε λίγα τριαντάφυλλα στο μνημείο των πεσόντων. Φόρος τιμής στους εκτελεσμένους της Καισαριανής, μια κίνηση που απελευθέρωσε ενθουσιασμό, χαρά. Και συγκίνηση, κι αυτό με αφορά εδώ: όπως παρατήρησε η φίλη, ο καθένας μας, πριν κάνει κάτι πολύ σημαντικό, γυρνάει για μια στιγμή στην πηγή της δύναμής του, στη βάση του: άλλος στη μάνα του, άλλη στην πίστη της, ο τρίτος στον εαυτό του. Ο Τσίπρας γύρισε στον τόπο μνήμης του αντιφασιστικού αγώνα για να πάρει δύναμη από την τιμή των εκτελεσμένων αντιστασιακών. Για να δώσει στίγμα και βάθος στη δικιά του τιμή, στην οποία μόλις είχε ορκιστεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s