Από Eurogroup σε Εurogroup

Standard

Πες στην Ευρώπη ακόμα την ψάχνω…

του Στέλιου Πόραβου

Ρενέ Μαγκρίτ, «Τα συγκλονιστικά νέα», 1928

Ρενέ Μαγκρίτ, «Τα συγκλονιστικά νέα», 1928

Ό,τι ξεκινάει με ένα Eurogroup, τελειώνει με ένα Eurogroup λέει η παροιμία — που δεν περιλαμβάνεται ακόμα ούτε στις αθησαύριστες– και κάπως έτσι φαίνεται να οδεύει και η ελληνική περίπτωση, μετά το αίτημα παράτασης της δανειακής συμφωνίας που κατέθεσε η χώρα. Με άλλα λόγια, ένας αναγκαίος και προωθητικός συμβιβασμός, ένα πρόγραμμα-γέφυρα για λίγους μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων η ελληνική κυβέρνηση θα αποκτήσει τον κατάλληλο βηματισμό για να προωθήσει τις μεταρρυθμιστικές αλλαγές που θα επανεκκινήσουν την οικονομία και, ταυτόχρονα, θα διαθέτει επαρκή χρόνο για να προετοιμάσει τη νέα συμφωνία με τους εταίρους. Γιατί μεταξύ άλλων φαιδρών, που ακούστηκαν την εβδομάδα που πέρασε, ήταν και η κριτική του –κατά τα άλλα σοβαρού και παραδόξως ευρωπαϊστή– Γερμανού υπουργού Οικονομικών, στο γερμανικό κρατικό κανάλι, ότι η Ελλάδα δεν παρουσίασε ένα «τεχνοκρατικά άρτιο» εναλλακτικό σχέδιο, που αφενός θα εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της στους δανειστές και αφετέρου θα οικοδομεί το αναπτυξιακό πλάνο για το οποίο δεσμεύτηκε προεκλογικά, αντιμετωπίζοντας παράλληλα την ανθρωπιστική κρίση. Δεν ήταν έτοιμη, δηλαδή, μας λέει ο Β. Σόιμπλε, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είκοσι μόλις μέρες μετά την επιτυχία της στις εκλογές, να προσδιορίσει –ει δυνατόν… στο δεύτερο δεκαδικό ψηφίο–, το κοστολογημένο δικό της σχέδιο.

Η παράλληλη εμμονή, αρκετών, στην άρνησή τους να παραδεχτούν ότι το, τρέχον, «τεχνοκρατικά άρτιο» πρόγραμμα διάσωσης απέτυχε δείχνει το πραγματικό χάσμα των δύο πλευρών. Ο ποιητής Ντέλμορ Σβαρτς έλεγε ότι «ακόμα και οι παρανοϊκοί έχουν πραγματικούς εχθρούς». Και, απ’ ό,τι φαίνεται, ο δικός τους είναι η κοινή λογική. Συνέχεια ανάγνωσης