Ο θάνατος ενός Ρώσου φιλελεύθερου

Standard

Μόσχα: η δολοφονία του Μπ. Νέμτσοφ-2

του Μαρκ Έιμς

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ο Νεμτσόφ ήταν ένα πολύ διαφορετικό είδος φιλελεύθερου ή «υπερ-φιλελεύθερου» από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Υπ’ αυτή την έννοια, ποτέ δεν υπήρξε ανειλικρινής και δειλός. Αλλά ως ένας από τους ηγέτες της καταστροφικής φιλελευθεροποίησης του 1990, ο Νεμτσόφ υπήρξε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό το πρόβλημα, παρά η λύση του. Ακόμη και όταν βρισκόταν στην εξουσία, στα τέλη της εποχής Γέλτσιν ως αναπληρωτής πρωθυπουργός του μισοπεθαμένου μπεκρή και πιθανότερος διάδοχος του, ο Νεμτσόφ αντιπροσώπευε τη χειρότερη και πιο ρηχή εκδοχή της «εικονικής πολιτικής» στη φιλελευθεροποιημένη Ρωσία. Μιας πολιτικής δημοσίων σχέσεων που έφτασε στο αποκορύφωμα της με τον άνθρωπο που υποστήριξε ο Νεμτσόφ για την προεδρία της Ρωσίας το 2000: τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ας πάμε πίσω στην εποχή που ο Νεμτσόφ ορίστηκε από τον Γιέλτσιν ως αναπληρωτής πρωθυπουργός τον Μάρτιο του 1997, μόλις δύο μήνες από όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του The eXile.[1] Όλοι στη Δύση ξετρελάθηκαν με τον Νεμτσόφ, τον όμορφο νεαρό κυβερνήτη της του Νίζνι Νοβογκορόντ και θιασώτη της ελεύθερης αγοράς. Ο Λάρι Σάμερς, υπεύθυνος για την ρωσική πολιτική της κυβέρνησης Κλίντον από τη θέση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, χαιρέτισε τον διορισμό Νεμτσόφ, χαρακτηρίζοντας το δίδυμο Νεμτσόφ- Τσουμπάις ως «οικονομική Dream Team». Όταν ο Νεμτσόφ ταξίδεψε στην Ιαπωνία, εντυπωσίασε τον κόσμο των μήντια, περιγράφοντας μια συνάντησή του με ιάπωνες επιχειρηματίες στους οποίους έδωσε τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του για να τον καλέσουν αν είχαν οποιοδήποτε πρόβλημα στις δραστηριότητές τους επί ρωσικού εδάφους. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο εσωτερικός εχθρός

Standard

Μόσχα: η δολοφονία του Μπ. Νέμτσοφ

OpenLeft

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ανεξάρτητα από το ποιος τράβηξε τη σκανδάλη, αυτή η τρομοκρατική πράξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αχαλίνωτη σοβινιστική προπαγάνδα του Κρεμλίνου που, χρόνια τώρα, αποτελεί κομμάτι της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής του. Μια απ’ τις κύριες πτυχές αυτής της προπαγάνδας, από την ομιλία του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για την προσάρτηση της Κριμαίας και μετά, είναι η ρητορεία του μίσους περί «πέμπτης φάλαγγας» και «εθνοπροδοτών», εν ονόματι της ενότητας του έθνους στην αντιμετώπιση των δυσκολιών. Ένας από τους «εσωτερικούς εχθρούς» ήταν και ο Μπόρις Νεμτσόφ. Τις παραμονές του θανάτου του, ο τηλεοπτικός σταθμός NTV ετοίμαζε την επόμενη δυσώδη «έρευνά» του, αυτή τη φορά για το «ρωσικό Μαϊντάν». Σε αυτή, ο Νεμτσόφ θα έπαιζε, για μια ακόμα φορά, κεντρικό ρόλο. Συνέχεια ανάγνωσης

Αναπαριστώντας την Ελληνική Ύφεση

Standard

Φωτογραφικές αφηγήσεις της κρίσης

της Πηνελόπης Πετσίνη

Από την αρχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ελλάδα αποτελεί τακτικό θέμα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.  Απεικονίζεται ως μια από τις πιο άσχημα πληγείσες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια χώρα με αστρονομικό χρέος, πολύ υψηλή ανεργία και έντονες κοινωνικές εντάσεις, εξαιτίας των εξοντωτικών προγραμμάτων λιτότητας που της έχουν επιβληθεί.

Λουίζα Γκουλιαμάκη, «Διαμαρτυρία αγροτών ενάντια στο υψηλό κόστος παραγωγής», Αθήνα 6.2.2013 (από τη σειρά Greek Crisis).

Λουίζα Γκουλιαμάκη, «Διαμαρτυρία αγροτών ενάντια στο υψηλό κόστος παραγωγής», Αθήνα 6.2.2013 (από τη σειρά Greek Crisis).

Καθώς βάθαινε η ύφεση στην Ελλάδα, το θέαμα της ελληνικής κρίσης προβλήθηκε εκτενέστατα από τα παγκόσμια ειδησεογραφικά πρακτορεία μέσω σοκαριστικών εικόνων όπως αυτή της Λουίζας Γκουλιαμάκη. Οι εικόνες απελπισμένων Αθηναίων να αγωνίζονται να αρπάξουν σακούλες με φρούτα που μοίραζαν αγρότες και παραγωγοί (στο πλαίσιο διαμαρτυρίας ενάντια στα υψηλά κόστη παραγωγής) κυριάρχησαν στα ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης.  Τη θριαμβευτική και γεμάτη αίγλη οπτική αφήγηση των Ολυμπιακών Αγώνων, του Euro και της Eurovision που διατυμπανιζόταν μόλις πριν μία δεκαετία, διαδεχόταν η εικόνα μιας φτωχής, υπερχρεωμένης χώρας, αφήνοντας για μια ακόμα φορά τους Έλληνες μετέωρους σχετικά με την ταυτότητά τους και τη θέση τους στην Ευρώπη. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο άνθρωπος με τα απόρρητα έγγραφα

Standard

 του Γιόνας Βεϊρόστα

μετάφραση: Στέλιος Χρονόπουλος

Δύο τραπέζια και ένα ατσάλινο ντουλάπι με μηχανισμό ασφαλείας. Σκληρό φως από λάμπες νέον στο ταβάνι. Κανένα παράθυρο. Το ένα τραπέζι είναι για τον υπάλληλο της Ε.Ε. που εκτελεί χρέη επιτηρητή. Το άλλο για τους ευρωβουλευτές. Καθένας τους έχει το δικαίωμα για δύο ώρες να διαβάσει απόρρητα έγγραφα των διαπραγματεύσεων σχετικά με την TTIP (Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων). Προηγουμένως, είναι υποχρεωμένος να παραδώσει τσάντες και τηλέφωνα. Η φωτογράφιση απαγορεύεται ρητά. Καμία πληροφορία δεν επιτρέπεται να διαρρεύσει. Οι ευρωβουλευτές είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν σχετική υπεύθυνη δήλωση. Και ας σημειωθεί ότι πρόκειται μόνο για τα έγγραφα που αφορούν τις θέσεις της Ε.Ε. Οι θέσεις των ΗΠΑ παραμένουν ακόμα και για τους ευρωβουλευτές μυστικές.

The Secret - Richard Lindner, 1960

The Secret – Richard Lindner, 1960

Πριν λίγες εβδομάδες ο Μίχαελ Ρέιμον από το κόμμα των Πρασίνων της Αυστρίας βρέθηκε σε αυτό τον χώρο. Προηγουμένως, του είχε σταλεί ένα έγγραφο με τον ισχυρισμό ότι πρόκειται για ένα από τα έγγραφα των διαπραγματεύσεων. Ήθελε να ελέγξει τη γνησιότητά του. Είχε ωστόσο ήδη ανεβάσει το έγγραφο στην ιστοσελίδα του πριν μπει στον χώρο. Με τον τρόπο αυτό παρέκαμψε την δέσμευσή του για την τήρηση του απορρήτου, αφού είχε δημοσιοποιήσει το έγγραφο πριν και όχι αφότου μπήκε στον χώρο. Παρ’ όλ’ αυτά δεν είναι σίγουρος ότι δεν θα του επιβληθεί κάποια ποινή από το προεδρείο του Κοινοβουλίου. Σε περίπτωση που του επιβληθεί απαγόρευση εισόδου στον χώρο, έχει την πρόθεση να προσβάλει την απόφαση. Συνέχεια ανάγνωσης

ΤΤΙP: τα κλειστά φύλλα και το παιχνίδι

Standard

του Στέλιου Χρονόπουλου

Οι πολύχρονες διαπραγματεύσεις για τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συμφωνία (TTIP) μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ είναι μυστικές. Αυτή η μυστικότητα, που πλήττει προφανώς και σοβαρά τη δημοκρατική λειτουργία των πολιτευμάτων και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού δίνει μια σαφή ιδέα και για την επίδραση που θα έχει η ίδια η συμφωνία –αν τελικά οι δυνάμεις της αγοράς επικρατήσουν και συναφθεί– στη δημοκρατία, τόσο στις ευρωπαϊκές χώρες όσο και στις ΗΠΑ. Το θέμα της μυστικότητας των διαπραγματεύσεων έχει απασχολήσει αρκετά εθνικά κοινοβούλια και έχει προβληθεί με έμφαση από τα κινήματα που αντιτίθενται στην συμφωνία (για την ουσία της συμφωνίας, βλ. δύο άρθρα της Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη, «Ενθέματα», 1.6.2014 και 22.2.2015).

ΜΠΑΛΤΥΣ, “ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ”, 1948-50

«Για να λειτουργήσουν και να έχουν επιτυχία οι εμπορικές διαπραγματεύσεις, είναι απαραίτητος ένας βαθμός εμπιστευτικότητας, αλλιώς θα ήταν σαν να παίζεις χαρτιά και να δείχνεις τα φύλλα σου στους άλλους παίκτες», απαντά η Κομισσιόν στην σχετική ερώτηση στην επίσημη ιστοσελίδα της. Η παρομοίωση με τα χαρτιά και τα ανοιχτά φύλλα είναι πολύ βολική: προϋποθέτει ένα «εγώ» κι ένα «ο άλλος», δεν τα ορίζει ακριβώς, υποβάλλει την αίσθηση ότι «εγώ» είμαι η Ευρώπη κι «ο άλλος» είναι οι ΗΠΑ, καθώς και ότι η μυστικότητα των διαπραγματεύσεων είναι μέρος της προστασίας των συμφερόντων του ενός εταίρου-παίκτη από τον άλλο, ώστε να «παίζεται σωστά το παιχνίδι». Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια πιο παραπλανητική παρομοίωση: γιατί στο «παιχνίδι» (αν πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσουμε την εικόνα) δεν συμμετέχουν μόνο δύο εταίροι-παίκτες, με τα δικά του φύλλα στο χέρι ο καθένας. Καθώς το «παιχνίδι» αφορά άμεσα και κυριολεκτικά τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων κι από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, καθώς επηρεάζει βαθιά και καθοριστικά δομές και θεσμούς σε δεκάδες κοινωνίες, στο «παιχνίδι», θέλοντας και μη, συμμετέχουμε όλοι. Μόνο που δεν έχουμε κανένα φύλλο στο χέρι. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι αγριανθρωπιστές

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Peter Busa - The Jungle

Peter Busa –
The Jungle

Ο αγνός και άδολος ακροατής θα δοκίμασε σίγουρα κάποια έκπληξη ακούγοντας, το μεσημέρι της Παρασκευής, τον εισηγητή της Χρυσής Αυγής, να μιλάει στη Βουλή για το νομοσχέδιο περί ανθρωπιστικής κρίσης. Ο Ηλίας Παναγιώταρος ευπροσήγορος, σχεδόν μειλίχιος (καμία σχέση με τα «γαλλικά» του Χυτηρίου, το 2012) άσκησε έντονη κριτική προς την κυβέρνηση Σαμαρά, σαφώς ηπιότερη (μαζί με κάμποσες νουθεσίες) προς την τωρινή κυβέρνηση, ζήτησε τη διαγραφή του χρέους, ξιφούλκησε κατά του ΔΝΤ και των τοκογλύφων, και, συμπάσχοντας με τον λαό, κατέληξε ότι η Χρυσή Αυγή θα ψηφίσει επί της αρχής το νομοσχέδιο, παρότι το θεωρεί «ασπιρίνη». Άλλωστε, από τη μέρα που δημοσιοποιήθηκε το νομοσχέδιο η ΧΑ είχε σπεύσει να δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα το ψηφίσει, καθώς «στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι», ενώ υπενθύμιζε τα δικά της «συσσίτια και δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης». Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Σταύρος ήταν πάντοτε η ψυχή της Οργάνωσης

Standard

Η Οργάνωση Μελών ΑΕΙ-Ερευνητικών Κέντρων του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει τη βαθιά της θλίψη και συγκίνηση για τον θάνατο του συντρόφου και μέλους της Σταύρου Κωνσταντακόπουλου. Ο Σταύρος ήταν πάντοτε η ψυχή της Οργάνωσης, ένας άνθρωπος βαθύτατα πολιτικός και ένας ακούραστος σύντροφος που βρισκόταν πάντα στο επίκεντρο της κομματικής δραστηριότητας. Εξαιρετικός πανεπιστημιακός δάσκαλος, πιστός σύντροφος και φίλος με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, οξυδερκής αναλυτής και συμμέτοχος πάντοτε στις πολιτικές εξελίξεις και τον αγώνα της αριστεράς που ήταν και δικός του αγώνας, ο Σταύρος τίμησε το κόμμα του και τις οργανώσεις στις οποίες συμμετείχε ήδη από τα πρώτα φοιτητικά του χρόνια.

Ήταν πάντοτε κάποιος στον οποίο μπορούσαμε να υπολογίζουμε τόσο για τις διεισδυτικές αναλύσεις του και τη βαθιά κατανόηση της πολιτικής όσο και για το ότι θα ήταν παρών και θα αναλάμβανε ένα μεγάλο μέρος της κομματικής δουλειάς· με ανιδιοτέλεια και σεβασμό προς τους συντρόφους, αλλά διατηρώντας, την ίδια στιγμή, ως αριστερός, δημόσιος διανοούμενος ακέραιο και ασυμβίβαστο το κριτικό πρόταγμα του προς τους πάντες. Ο χαμός του αφήνει στις καρδιές μας, στη ζωή μας και στην Οργάνωσή μας ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Και ο καλύτερος φόρος τιμής στον Σταύρο μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα που εκείνος φεύγοντας άφησε ανολοκλήρωτο

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΑΕΙ -ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ