Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά…

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-8

 

της Φίλιας Δενδρινού

Τριάντα χρόνια πριν φοιτητές στο Παρίσι και… λα σουσουρελά, λα σουσουρελά, βόλτες στον Σηκουάνα, και κουβέντες, και αγωνίες, και αφραγκίες, και γέλια, και η Αριστερά και το διδακτορικό και είπε ο Τοκβίλ και έφαγε ο Τοκβίλ, και έκανε ο Τοκβίλ, και όνειρα, πολλά όνειρα.

Με τον φίλο του Βαγγέλη

Έπειτα η Αθήνα και η αγωνία για δουλειά. Και τα παιδιά είχαμε κάνει πια παιδιά, κι ο Σταύρος έπαιζε μαζί τους ξετρελαμένος και τα καμάρωνε να μεγαλώνουν, δικά του παιδιά τα ένιωθε, φίλος και δάσκαλός τους στοργικός.

Και ο καιρός περνάει και η Αριστερά που μας ενώνει και η αριστερά που μας χωρίζει, και γέλια, γέλια πολλά… Έρχεται η Κρήτη που μας απομακρύνει, αλλά τηλεφωνιόμαστε τα βράδια όταν εγώ κοιμίζω κι εσύ έχεις μείνει σπίτι, για να μου πεις ανέκδοτα, και γέλια, τότε, γέλια πολλά… Περνούν τα χρόνια, φίλε κι αδερφέ μου, χαρές και λύπες στη ζωή μας και συναντήσεις και προσδοκίες, και αναλύσεις, και απογοητεύσεις και ματαιώσεις, και γέλια , πολλά γέλια πάντα, κυρίως, γιατί δε μας τρομάζουν τα χιόνια όταν μας βρίσκουν μαζί , αγκαλιά εγώ κι εσύ στο αμπαζούρ το θαλασσί με bourgogne κόκκινο κρασί… Θυμάσαι το τραγούδι μας, Σταυρούλη μου, όταν ζορίζανε πολύ τα πράγματα. Και τώρα χτυπάει το τηλέφωνο και μου ζητάει ο Στρατής, αν κάτι θέλω να πω για σένα. Τι να πω που να χωράει στη σελίδα, μοναχά τις λίγες λέξεις που σου είπα για να σε χαιρετήσω, τελευταία φορά: Συνέχεια ανάγνωσης

Ένας πραγματικός δάσκαλος που έσπαγε την ακαδημαϊκή γυάλα

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-7

του Νάσου Ηλιόπουλου

 

Αγαπημένε μας δάσκαλε, αγαπητέ Σταύρο

iliopoulosΉσουν δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης. Είχες την ικανότητα να εκφράζεις σκέψεις με μεγάλο ιστορικό και θεωρητικό βάθος, αλλά πάντα με κατανοητό και λαϊκό τρόπο. Είχες την ικανότητα να προκαλείς το ενδιαφέρον για τη γνώση και την κατανόηση. Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μάθηάα σου που είχα παρακολουθήσει στο μεταπτυχιακό. Θυμάμαι ότι είχα στεναχωρηθεί γιατί ήταν η χρονιά που είχες σταματήσει να διδάσκεις για την Γαλλική Επανάσταση και θα παρέδιδες για τον Τοκβίλ.

Φοβόμουνα ότι θα βαρεθώ στο μάθημα. Το φοβόμουνα, γιατί δεν σε γνώριζα. Δεν φανταζόμουνα ότι είχες την ικανότητα να μετατρέπεις το μάθημα σε πανηγύρι. Με τα αστεία σου, τα παραδείγματα που αντλούσες από όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Τον δικό σου μοναδικό τρόπο να χρησιμοποιείς μια ζωντανή γλώσσα, χωρίς περιορισμούς και πολιτικές ορθότητες. Συνέχεια ανάγνωσης

Τόσο φαρμάκι μέσα στην αγάπη

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-6

του Σταύρου Παναγιωτίδη

Σταύρο, είμαστε όλοι εδώ. Και σου μιλάμε. Ακόμη κι αν εμείς, οι φίλοι σου και μαθητές σου και άρα φίλοι του ορθού Λόγου ξέρουμε πως δεν μας ακούς. Και σου μιλάμε, άρα, πιο πολύ για εμάς. Για να το βαστάξουμε.

panagiotidisΤόσο ξαφνικά, τόσο γρήγορα, ένας τόσο χαρισματικός και τόσο ζωντανός άνθρωπος. Αυτό είναι που δεν αντέχεται. Αυτός ο σκληρός συνδυασμός που μας κάνει την ανάσα μας να κόβεται σε πολλά κομματάκια, όταν τον φέρνουμε στο νου. Μια ευλογία που σε ζήσαμε, μια δυστυχία που σε χάσαμε.

Πιο πολύ, πονάει η σκέψη πως δεν θα ακούσουμε ξανά τη φωνή σου να ταράζει τα πάντα, όπου κι αν είμαστε, δεν θα έχουμε τη λαχτάρα να σε ψάξουμε όπου πάμε, να δούμε τη μούντζα που θα μας έριχνες για το καλωσόρισμα και το πρώτο φαρμακερό σου σχόλιο. Τόση αγάπη, Σταύρο, μέσα στο φαρμάκι, ποτέ ξανά δεν νιώσαμε, όσο με τα σχόλιά σου. Και τόσο φαρμάκι μέσα στην αγάπη, όσο σήμερα, ποτέ ξανά. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Σταύρος στον ενεστώτα και στο μέλλοντα

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-5

 του Δημήτρη Τζανακόπουλου

Μου είναι αδιανόητο ότι πρέπει να μιλήσω εκ μέρους του κόμματος για τον Σταύρο σε χρόνο παρελθοντικό. Μου είναι αδιανόητο ότι δεν μπορώ παρά να μιλήσω εν απουσία για κάποιον που ήταν πανταχού παρόν. Ας μιλήσουμε λοιπόν στον αόριστο για τον Σταύρο, ας μιλήσουμε στον παρατατικό.

Ποιος ήταν ο Σταύρος; Ή, μάλλον, τι συνήθιζε να κάνει;

Ο Σταύρος γελούσε· και γελούσε πολύ. Με την καρδιά του, όπως κάνουν οι άνθρωποι που δεν έχουν να κρύψουν τίποτα, όπως κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή, με τις αντιφάσεις και τα οξύμωρά της, με τα ανόητα και τα σοβαρά της.

Ο Σταύρος σάρκαζε και αυτοσαρκαζόταν, όπως οι άνθρωποι που παίρνουν πραγματικά στα σοβαρά τον εαυτό τους άλλα και τους γύρω τους. Με ένα χιούμορ πηγαίο, αυθόρμητο, αθυρόστομο, ξεκαρδιστικό, όπως κάνουν οι ευφυείς άνθρωποι.

Ο Σταύρος απολάμβανε και απολάμβανε υπερβολικά. Όπως κάνουν οι άνθρωποι που είναι ξεχωριστοί. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Οβελίξ του ακαδημαϊκού χωριού της Αριστεράς

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-4

της Αθηνάς Συριάτου

Ο Σταύρος ήταν ο Οβελίξ του ακαδημαϊκού χωριού της Αριστεράς. Γιατί όταν αγαπούσε αγαπούσε πολύ, γιατί όταν έτρωγε έτρωγε πολύ, γιατί όταν μιλούσε μιλούσε πάρα πολύ. Γιατί έβγαζε την πιο πολλή και ουσιαστική δουλειά έχοντας δεύτερο ρόλο. Δεν ήπιε ποτέ από τον μαγικό ζωμό της εξουσίας, όχι επειδή δεν του επιτράπηκε, αλλά επειδή η εξουσία που είχε στην καρδιά των φοιτητών και των συναδέλφων του τού έφτανε και του περίσσευε. Αντίθετα από τον Οβελίξ, δεν ήταν αφελής, αλλά ένας χαρισματικός δάσκαλος και διανοούμενος. Πιο πολύ απ’ όλα όμως ήταν αυτός που μας αποκαλούσε «ψυχούλα μου», όσους και όσες κατ’ ελάχιστον θεωρούσε ότι συγγένευαν ψυχικά μαζί του.

Mε χιούμορ τσουκνίδας και βλέμμα σοκολατίνας

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-3

του Κώστα Τσιρώνη

tsironis1995. Ρέθυμνο, Περιβόλια. ΜΕΘΚ 131. Αίθουσα Α29. Μέθοδοι και Τεχνικές της Κοινωνιολογικής Έρευνας. Εισηγητής: Σταύρος Κωνσταντακόπουλος. Ψαρωμένοι πρωτοετείς σε μια αίθουσα τίγκα στον καπνό παρακολουθούν το πρώτο τους μάθημα. Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια παρακολουθούν ένα θηρίο με γυαλιά που θυμίζει φιγούρα του Altan να διδάσκει, και εγώ καθυστερημένος πλησιάζω την είσοδο. Εκείνος σταματά τη διάλεξη και κοιτά από το παράθυρο. Καμιά κατοσταριά φοιτητές, πρωτοετείς και παλιοί, ακολουθούν το βλέμμα του όσο εκείνος σαλιώνει ένα άφιλτρο Players. Εμένα με ζώνουν τα φίδια… Δε βαριέσαι, θα επικαλεστώ το ακαδημαϊκό τέταρτο… Ανοίγω την πόρτα διστακτικά, κι ένα πλατύ χαμόγελο ορθώνεται μπροστά μου, έτοιμο να με καταπιεί.

«Καλώς τον Μπαλού», φωνάζει, και η αίθουσα αντηχεί τη διαπεραστική του φωνή και τα γέλια των υπολοίπων. Μαζί με τον καπνό του Players, καταπίνει και την αμηχανία μου. Ξεφυσώντας, γυρνά στο ακροατήριο. «Έχετε διαβάσει Κίπλινγκ; Το βιβλίο της ζούγκλας;» και αρχίζει να εξιστορεί την ιστορία του Μόγλη και του Μπαλού, όσο εγώ ψάχνω να κρυφτώ. Συνέχεια ανάγνωσης

Ήσουν από τη στόφα εκείνη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-2

του Νίκου Θεοτοκά

Σύντροφε και φίλε ακριβέ, αγορίνα μας, για να σε πω με τα δικά σου λόγια. Ποιος θα το ’λεγε, εσύ ο Σταύρος αυτοπροσώπως, να βρίσκεσαι στη μέση μιας σύναξης των φίλων, των συ­ντρόφων και των μαθητών σου, δίχως να μιλάς και να χειρο­νομείς, δίχως να μπορείς καν ν’ αποκριθείς στην επίκληση του ονόματός σου, δίχως να κοροϊδεύεις και ν’ αυτοσαρκάζεσαι.

Με την αγαπημένη του βαφτιστήρα, Σοφία

Με την αγαπημένη του βαφτιστήρα, Σοφία

Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, απ’ τη σιωπή σου και μόνο, ότι μας άφησες για πάντα και, ήδη, μετριόμαστε με την απου­σία σου. Θα μας συντροφεύει, όμως, η ανάμνηση της πληθωρικά γειωμένης στον κόσμο παρουσίας σου, η θύμηση των φτερω­τών σου λόγων, η απερίγραπτη ένταση της φωνής σου και το τσαλάκωμα στην τεράστια και ατσούμπαλη αγκαλιά σου. Πλάι σ’ αυτά, που είναι πια μνήμες, μας μένει να διαχειρι­στούμε την κληρονομιά των γραπτών που μας άφησες. Οι λέξεις σου, καρφωμένες μία-μία στο χαρτί, όπως το λέει ο ποιητής, θα τρέφουν, με τη δύναμη του επιχειρήματος και της αναφοράς στο έλλογο πράττειν, ένα μέλλον που θα ξεπεράσει σε διάρκεια και τον δικό μας βίο.

Παιδί μιας οικογένειας ματωμένης στον Εμφύλιο, διάλε­ξες να είσαι, από τα πρώτα βήματα της ενήλικης ζωής σου, στρατευμένος στη δύσκολη υπόθεση της κομμουνιστικής ανανέωσης, στην απομάγευση των ιδεολογιών, στις περιπέτειες του δημοκρατικού σοσιαλισμού, στη δίνη, τις εξάρσεις, τις αντιφάσεις αλλά και τις διαψεύσεις των σύγχρονων κινημάτων κοινωνικής απελευθέρωσης. Συνέχεια ανάγνωσης