Mε χιούμορ τσουκνίδας και βλέμμα σοκολατίνας

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-3

του Κώστα Τσιρώνη

tsironis1995. Ρέθυμνο, Περιβόλια. ΜΕΘΚ 131. Αίθουσα Α29. Μέθοδοι και Τεχνικές της Κοινωνιολογικής Έρευνας. Εισηγητής: Σταύρος Κωνσταντακόπουλος. Ψαρωμένοι πρωτοετείς σε μια αίθουσα τίγκα στον καπνό παρακολουθούν το πρώτο τους μάθημα. Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγώνια παρακολουθούν ένα θηρίο με γυαλιά που θυμίζει φιγούρα του Altan να διδάσκει, και εγώ καθυστερημένος πλησιάζω την είσοδο. Εκείνος σταματά τη διάλεξη και κοιτά από το παράθυρο. Καμιά κατοσταριά φοιτητές, πρωτοετείς και παλιοί, ακολουθούν το βλέμμα του όσο εκείνος σαλιώνει ένα άφιλτρο Players. Εμένα με ζώνουν τα φίδια… Δε βαριέσαι, θα επικαλεστώ το ακαδημαϊκό τέταρτο… Ανοίγω την πόρτα διστακτικά, κι ένα πλατύ χαμόγελο ορθώνεται μπροστά μου, έτοιμο να με καταπιεί.

«Καλώς τον Μπαλού», φωνάζει, και η αίθουσα αντηχεί τη διαπεραστική του φωνή και τα γέλια των υπολοίπων. Μαζί με τον καπνό του Players, καταπίνει και την αμηχανία μου. Ξεφυσώντας, γυρνά στο ακροατήριο. «Έχετε διαβάσει Κίπλινγκ; Το βιβλίο της ζούγκλας;» και αρχίζει να εξιστορεί την ιστορία του Μόγλη και του Μπαλού, όσο εγώ ψάχνω να κρυφτώ.

Αυτό ήταν. Το Μπαλού θα με συνοδέψει όλα μου τα υπόλοιπα χρόνια στο Ρέθυμνο και ο Σταύρος θα γίνει για όλους μας δάσκαλος, πατέρας, φίλος, αδερφός, κολλητός. Ο άνθρωπός μας. Ο Σταύρος. Μια τεράστια αγκαλιά που σε καταπίνει με τη ζεστασιά και τη σιγουριά της.

Τις Κυριακές μας φόρτωνε στο Lada και τριγυρνούσαμε τα χωριά για φαγητό κρασί και κουβέντα. Η Ευταλία στους Αρμένους, ο Αγαπηνάκης στον Κουρνά, η Αγάπη και ο Χούρδος στον Πετρέ, το Φανάρι, η Στελλίνα, η Ζαμπία, ο Ζήσης, ο Γαβαλάς, το Σεσίλια, το Μετρόπολις θα γίνουν αμφιθέατρα, αγκάλες πλατιές. Και εκεί, κάπου ανάμεσα σε χοχλιούς, μαρουβάδες, αχινούς, σταμναγκάθια και Bushmills θα αρχίσουμε να γευόμαστε τον Τοκβίλ, τον Μακιαβέλι, τον Σορέλ, τον Ρουσσώ, τους κλασικούς και τους σύγχρονους.

«Θεοτοκά, αυτή η φουρνιά έχει ψωμί! Βάλε τη μαγιά να πάμε μπροστά, γιατί με το μαλάκα τον κοντό μόνο για σούπες στα Μισίρια είμαστε! Στέλιο, με ακούς ή στον αέρα μιλάω;».

Αθυρόστομος με χιούμορ τσουκνίδας και βλέμμα σοκολατίνας γνώριζε τους φοιτητές του με τα μικρά τους ονόματα αλλά και τα παρατσούκλια που ο ίδιος τους είχε χαρίσει. Ανίχνευε τις αδυναμίες σου και σε κέντριζε. Έπαιζε το μυαλό σου σα χάντρες κομπολογιού. Σε κέρδιζε και σε έχανε την ίδια στιγμή, μήπως και σε παρασύρει στη σκέψη του. Κι όταν ένιωθε πως το κατάφερνε, τα μάτια του γυαλίζανε σα μαργαριτάρια. Κοσμοπολίτης και ρεμπέτης σε αναλογίες ξινόμαυρου. Δάσκαλος και μαθητούδι ταυτόχρονα. Σκίαζε το φόβο και την ανασφάλεια με την παρουσία του και σου άνοιγε δρόμους πλατιούς.

«Σταύρο, θα πεταχτώ στη Fortezza να δω κάτι φίλους που έχουν έρθει πενταήμερη και έρχομαι». «Δε ντρέπεσαι, ρε μαλάκα, να μου λες ότι έχεις φίλους που πάνε πενταήμερη, σαράντα χρονών άνθρωπος θέλεις να πάθω τίποτα; Κοκκινόμαρκε, μάζεψε το κοτσυφόπουλο γιατί μου γαργαλάει τα νεύρα με τους παλιμπαιδισμούς του!».

Στο Ρέθυμνο τον ήξεραν και οι πέτρες της Φορτέτζας. Ταξιτζήδες, διανοούμενοι, αλάνια, πρυτάνεις, μάγειροι, νυχτοβάτες, βοσκοί, ψαράδες, καλλιτέχνες υποκλίνονταν στο μέγεθος της καρδιάς του. Όταν αποφάσισε να μείνει στο Ρέθυμνο μόνιμα («γιατί δε γουστάρω να είμαι “ιπτάμενος διδάσκων”, θέλω να είμαι κοντά σας, εσείς είστε η δουλειά μου») με φώναξε να τον βοηθήσω σε κάτι μαστορέματα στο καινούριο του σπίτι. «Καλά, ρε Σταύρο, γιατί δεν πήγες να νοικιάσεις σε κάνα χωριό να χαζεύεις ασπαλάθους και πρίνους, και ήρθες και νοίκιασες ρετιρέ δίπλα στο νεκροταφείο;». «Για να χαζεύω τις χήρες, αγορίνα! Και by the way, που λένε και οι κρυόκωλοι οι ξενέρωτοι Αγγλοσάξονες, διάβασε Σιοράν και άντε στο βουνό παρέα με τους πρίνους να φας και το dessert». Κάθε του λέξη και μια παραπομπή, κάθε του βλέμμα μια προτροπή: «Verstehen, Μπαλού! Verstehen, γαμώ το κέρατό μου!».

Μάρτης 2015. Σήμερα τον αποχαιρετίσαμε. Συνάδελφοι, σύντροφοι, μαθητές, ασπάλαθοι ανθισμένοι και πρίνοι γερασμένοι. Αντίο Σταύρο.

Μπαλού

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Mε χιούμορ τσουκνίδας και βλέμμα σοκολατίνας

  1. Πίνγκμπακ: Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος | Ινστιτούτο Νίκος Πουλατζάς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s