Ο Σταύρος στον ενεστώτα και στο μέλλοντα

Standard

Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος-5

 του Δημήτρη Τζανακόπουλου

Μου είναι αδιανόητο ότι πρέπει να μιλήσω εκ μέρους του κόμματος για τον Σταύρο σε χρόνο παρελθοντικό. Μου είναι αδιανόητο ότι δεν μπορώ παρά να μιλήσω εν απουσία για κάποιον που ήταν πανταχού παρόν. Ας μιλήσουμε λοιπόν στον αόριστο για τον Σταύρο, ας μιλήσουμε στον παρατατικό.

Ποιος ήταν ο Σταύρος; Ή, μάλλον, τι συνήθιζε να κάνει;

Ο Σταύρος γελούσε· και γελούσε πολύ. Με την καρδιά του, όπως κάνουν οι άνθρωποι που δεν έχουν να κρύψουν τίποτα, όπως κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή, με τις αντιφάσεις και τα οξύμωρά της, με τα ανόητα και τα σοβαρά της.

Ο Σταύρος σάρκαζε και αυτοσαρκαζόταν, όπως οι άνθρωποι που παίρνουν πραγματικά στα σοβαρά τον εαυτό τους άλλα και τους γύρω τους. Με ένα χιούμορ πηγαίο, αυθόρμητο, αθυρόστομο, ξεκαρδιστικό, όπως κάνουν οι ευφυείς άνθρωποι.

Ο Σταύρος απολάμβανε και απολάμβανε υπερβολικά. Όπως κάνουν οι άνθρωποι που είναι ξεχωριστοί.

Ο Σταύρος εκνευριζόταν και τσακωνόταν για το κόμμα, για το πανεπιστήμιο, για τους φίλους του, για τους συντρόφους του, όπως κάνουν οι άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο.

Ο Σταύρος διάβαζε, και διάβαζε πολύ, τους κλασσικούς, τον Χομπς και το Ρουσσώ, τον αγαπημένο του Τοκβίλ, τον Βέμπερ και άλλους πολλούς. Όπως κάνουν οι άνθρωποι που θέλουν να καταλάβουν την κοινωνία, την ιστορία, τον κόσμο.

Ο Σταύρος δίδασκε σαν αφοσιωμένος δάσκαλος, χαρίζοντας απλόχερα τη γνώση σε όποιον ήθελε να μάθει. Όπως κάνουν οι γενναιόδωροι άνθρωποι.

 Ο Σταύρος μιλούσε και συζητούσε πολύ. Ασταμάτητα. Συμβιβαζόταν και συνέθετε. Άλλαζε γνώμη όπως κάνουν μόνο όσοι είναι σίγουροι για τον εαυτό τους.

Ο Σταύρος οργάνωνε. Στο κόμμα και στην οργάνωση πανεπιστημιακών, ένα από τα παιδιά του, στο πανεπιστήμιο και στο συνδικάτο, έτσι έλεγε την ΠΟΣΔΕΠ, στην κοινωνία, και στις μάχες της για έναν καλύτερο κόσμο, στο κίνημα δηλαδή, που εκείνος ήταν κομμάτι του.

Ο Σταύρος έγραφε για να παρέμβει. Να εντοπίσει τα λάθη μας, να υπερθεματίσει στα ορθά μας, να βοηθήσει στη μάχη για να αλλάξουν οι συσχετισμοί, οι πρακτικές, οι συνειδήσεις. Έγραφε για να επιτεθεί στον αντίπαλο που γι’ αυτόν δεν ήταν άλλος από τον φιλελευθερισμό. Σημείωνε τα παράδοξά του, αποκάλυπτε την εσωτερική λογική του, εξηγούσε την ανάγκη να τον υπερβούμε, και τούτο επειδή τον γνώριζε. Πράγμα σπάνιο στις μέρες μας.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος να μιλήσει κανείς για τον Σταύρο. Αυτή τη φορά στον ενεστώτα και στο μέλλοντα. Γιατί, όπως όλοι μας, έτσι κι αυτός δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ τίποτα άλλο παρά τα αποτελέσματα που παρήγαγε και το ίχνος που άφησε. Στον καθένα χωριστά και σε όλους μας μαζί. Στην ιστορία, στο κόμμα, στο πανεπιστήμιο, στο κίνημα, σε όλα όσα συγκροτούν την κοινωνία, τους θεσμούς και τους μηχανισμούς της.

Ο Σταύρος υπάρχει μέσα μου, γιατί άφησε ίχνος ανεξίτηλο εκείνη η συζήτηση για το Σορέλ και τον Μπένγιαμιν.

Ο Σταύρος υπάρχει μέσα στο κόμμα, γιατί ακόμα υπάρχει το αποτέλεσμα που άφησε πίσω, οι οργανώσεις που έφτιαξε, οι μάχες που έδωσε, εκείνες που κέρδισε και εκείνες που έχασε.

Ο Σταύρος υπάρχει μέσα στα βιβλία και στα γραπτά του. Σήμερα, εδώ, αλλά και στο μέλλον. Υπάρχει στους μαθητές του, στους φίλους του, στους συντρόφους του. Υπάρχει από τη σκοπιά της αιωνιότητας, γιατί έζησε όπως ζουν οι κομμουνιστές.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ο Σταύρος στον ενεστώτα και στο μέλλοντα

  1. Πίνγκμπακ: Ο μονάκριβός μας φίλος Σταύρος Κωνσταντακόπουλος | Ινστιτούτο Νίκος Πουλατζάς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s