Μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής

Standard

Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας

του Νίκου Γιαννόπουλου 

H γενική μoυ εκτίμηση (και εκτίμηση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα), ότι η δημιουργία αριστερής κυβέρνησης αποτελεί συνολικά έναν θετικό συσχετισμό για τις κοινωνικές και τις πολιτικές εξελίξεις, αντανακλάται και στο πεδίο που συζητάμε σήμερα. Η δημιουργία αριστερής κυβέρνησης συνιστά, λοιπόν, θετικό συσχετισμό για το αντιφασιστικό κίνημα και τον αγώνα κατά του ρατσισμού, του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής. Αυτό, βέβαια, με την προϋπόθεση ότι θα γίνουν ορισμένες σοβαρές «ανατάξεις» από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ — συμφωνώ με όσα σωστά είπε ο Δημήτρης Ψαρράς (βλ. «Η κρυφή γοητεία της Χρυσής Αυγής», RedNotebook, 17.3.2015).

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω είναι ότι η δίκη της Χ.Α. θα γίνει με αποφυλακισμένους τους κατηγορούμενους. Και αυτό είναι ένα ζήτημα. Ασφαλώς, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να πούμε να παραβιαστεί το δεκαοχτάμηνο, το ανώτατο συνταγματικό όριο προφυλάκισης, και να μείνουν για πάντα στη φυλακή. Σε καμία περίπτωση. Μπορούμε όμως, και πρέπει, να πούμε ότι υπάρχουν ευθύνες, και στην προηγούμενη κυβέρνηση και στις δικαστικές αρχές, που το διάστημα αυτό εξέπνευσε χωρίς να ξεκινήσει η δίκη.

Το ότι τα στελέχη της Χ.Α. θα απελευθερωθούν συνιστά ζήτημα, δεδομένου η Χ.Α. θα αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, στην κατεύθυνση της «πολιτικής εξωστρέφειας». Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση σε αυτό πρέπει να είναι πολιτική. Πρέπει να υπάρχει πολιτική πίεση να γίνει κανονική δίκη: με την ισχύουσα νομοθεσία, χωρίς αμβλύνσεις, θετικές διακρίσεις και τίποτα άλλο. Είναι πολύ σημαντικό, και είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι σε οποιαδήποτε άμβλυνση, πολλώ δε μάλλον στη μετατροπή του κατηγορητηρίου. Οι χρυσαυγίτες πρέπει να δικαστούν με το σύνολο των κατηγοριών.

Με αυτή την έννοια θεωρώ (δεν θα επιμείνω, επειδή τα είπε αναλυτικά ο Δ. Ψαρράς), εξαιρετικά αρνητική τη στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου και όλον αυτό τον «δημοκρατισμό», τον οποίο, επιτρέψτε μου να το πω, τον βρίσκω τουλάχιστον προβληματικό.

Οι χρυσαυγίτες, το είπα και πριν, θα κλιμακώσουν πολιτικά. Προφανώς βρίσκονται σε μια ορισμένη ομηρία και διαρκούσης της δίκης θα παραμένουν σε αυτήν. Θα κλιμακώσουν όμως πολιτικά, ειδικά αν μπορέσουν να έχουν αυτές τις ελευθερίες, τις πρόνοιες, τη διεύρυνση του χώρου ασυδοσίας τους, χάρη στη στάση πολιτειακών παραγόντων. Ταυτόχρονα, θα κλιμακώσουν και άλλοι, πολιτικο-οργανωτικο-στρατιωτικά, κάνοντας αγωνιστική πλειοδοσία στη Χ.Α. Τους επόμενους μήνες, μπορούμε να δούμε λ.χ. επικίνδυνες εξελίξεις από τη μεριά της παρέας του Περίανδρου ή από παρακρατικο-φασιστο-ακροδεξιούς, που, στο έδαφος μιας ορισμένης νομιμοποίησης της Χ.Α, θα παίζουν πιο πολύ. Κάθε χώρος έχει πάντα τις πτέρυγες που πλειοδοτούν αγωνιστικά… 

«Κρατικός» ή κινηματικός αντιφασισμός;

Προχωρώντας, θεωρώ ότι το δίλημμα «κρατικός ή κινηματικός αντιφασισμός» είναι ψευτοδίλημμα και ανιστόρητο. Δεν υπάρχει γενικά κρατικός αντιφασισμός, όπως δεν υπάρχει και κρατικός αντικαπιταλισμός επειδή φέρ’ ειπείν ο γέρο-Καραμανλής εθνικοποίησε κάποιες τράπεζες στη μεταπολίτευση. Μην παλαβώσουμε, κιόλας: η ταξική πάλη, ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι κάπως πιο σύνθετος. Από την άλλη, υπήρχε αλλά και υπάρχει φασισμός στο κράτος, δεν έχουμε όμως έχουμε φασιστικό κράτος. Με αυτή την έννοια, είμαι κατά των ισοπεδώσεων του στυλ όταν υπάρχει αυταρχισμός –που υπάρχει άφθονος– να μιλάμε για φασισμό, να τους θεωρούμε όλους φασίστες. Δεν έχω μια τέτοια λογική «πανφασισμού». Από κει και πέρα, θεωρώ ότι το κίνημα πρέπει να διεκδικεί αιτήματα από το κράτος στο αντιφασιστικό πεδίο, γιατί ακριβώς η διεκδίκηση και η ικανοποίησή τους ανοίγουν χώρους ελευθερίας για το ίδιο το κίνημα.

Υπάρχουν αυτοί που τονίζουν ότι το κράτος είναι παράλληλα και πεδίο ανταγωνισμών και εσωτερικών συσχετισμών. Έχουν, εν μέρει, δίκιο: το κράτος είναι και αυτό, γι’ αυτό άλλες φορές έχουμε φασισμό, άλλες δικτατορία, άλλες αστική δημοκρατία, άλλες κοινωνικό κράτος, άλλες νεοφιλελεύθερο, ολοκληρωτισμό και πάει λέγοντας. Είπα όμως εν μέρει, διότι το κράτος είναι πεδίο συσχετισμών, παράλληλα όμως είναι το διαχρονικό κόμμα του κεφαλαίου. Είναι αυτό που φροντίζει όταν το κεφάλαιο και τα πολιτικά κόμματα τα κάνουν χάλια, να παίρνει τα πράγματα στα χέρια του και να δίνει λύσεις. Μ’ αυτή την έννοια, θεωρούμε ότι μια πολιτική, αν θέλουμε να συζητάμε σοβαρά, πρέπει να γίνεται παράλληλα σε τρία επίπεδα: και προς τους θεσμούς, και έξω από τους θεσμούς, και ενάντια στους θεσμούς. Πρέπει να γίνονται και τα τρία μαζί. Δεν καλούμε απλώς την κυβέρνηση να κάνει τα δέοντα (την καλούμε όμως)· δεν θεωρούμε ότι με μια διαδήλωση στα γραφεία της Χ.Α. λύνεται τα θέμα (την κάνουμε όμως)· και φυσικά θεωρούμε ότι η πολιτική καμπάνια πρέπει να συνδυάζεται με πρακτικές, με διεκδικήσεις και φυσικά με τη διεύρυνση των χώρων ελευθερίας.

Σχέσεις χρυσαυγιτών και αστυνομίας

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

Θα σταθώ λίγο στο θέμα «σχέσεις χρυσαυγιτών-αστυνομίας», που το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό. Όσοι έχουμε ζήσει το πώς η ανέβηκε η Χ.Α., πώς έγινε επιθετική, μπήκε σε συνοικίες κλπ. ξέρουμε ότι, πέρα από την κρίση και την πολιτική της λιτότητας και εξαθλίωσης, έπαιξε μεγάλη ρόλο η ασυλία της από την αστυνομία και τους δικαστές. Τα αστυνομικά τμήματα, ειδικά αυτά που είναι κέντρα φασιστών, ο του Αγίου Παντελεήμονα, της Ομόνοιας, της Ακρόπολης, το κέντρο των ΜΑΤ στην Καισαριανή, πρέπει να ξηλωθούν. Έγιναν οι κρίσεις των ανωτέρων αξιωματικών και δεν έγινε τίποτα, σας το λέω μετά λόγου γνώσεως.

Επίσης, έχει μεγάλη πολιτική σημασία η διάλυση των πιο επιθετικών σωμάτων της Αστυνομίας, όπως, π.χ., της ΔΕΛΤΑ, που δεν προχωράει, επειδή υποτίθεται δεν έχει φτιαχτεί το οργανόγραμμα για να απορροφηθεί.

Και το τρίτο είναι το θέμα του ελέγχου. Αυτή τη στιγμή έχουμε καταστάσεις όπου ασκείται βία από φασίστες ή από αστυνομικούς, και αυτός που υφίσταται τη βία πηγαίνει και κάνει μήνυση σ’ αυτούς ουσιαστικά που την ασκήσανε. Και αυτός που θα έπρεπε να διώκεται γίνεται ελεγκτής και διώκτης! Πρέπει να συσταθεί ανεξάρτητη πολιτική αρχή ελέγχου της αστυνομικής αυθαιρεσίας η οποία θα παραπέμπει στον εισαγγελέα, κατευθείαν, με κατηγορίες. Όχι συνήγορος του αστυνομικού, συνήγορος του πολίτη στο πεδίο αυτό. Δεν θα είναι πανάκεια, αλλά ένα σημαντικό βήμα.

Πρέπει, τέλος, να υπάρξει πολιτική περιστολή, με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία, των χώρων ελευθερίας των ναζιστών και των φασιστών. Το λέω με πλήρη συναίσθηση. Δεν γίνεται αλλιώς. Να απαγορευτεί η συγκέντρωση της Χ.Α. μπροστά στα γραφεία της. Δεν εννοώ μόνο τη διαδήλωση των χρυσαυγιτών επειδή θα είμαστε εμείς πενήντα μέτρα πιο πέρα· να απαγορευτεί η συγκέντρωση. Επίσης πρέπει να αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος για τη δημιουργία νομοθετικού πλαισίου για την ολική απαγόρευση των ναζιστικών οργανώσεων.

Όσον αφορά τώρα τους τρομονόμους. Εμείς –μιλάω ως Δίκτυο τώρα– είμαστε κατά της ύπαρξης των αντιτρομοκρατικών νόμων. Και του 187 και του 187Α, διότι φτιάχτηκαν για να χτυπήσουν αφενός την αντικαπιταλιστική ένοπλη δραστηριότητα με ειδικό κτηνώδη τρόπο και δεύτερο για να ποινικοποιήσουν με ακραίο τρόπο την πολιτική ανυπακοή και την κοινωνική απειθαρχία. Θέλουμε να καταργηθούν οι τρομονόμοι. Παράλληλα, όμως, θέλουμε να θεσπιστεί αντιναζιστική νομοθεσία, η οποία εξαρχής να απαγορεύει τη λειτουργία ναζιστικών οργανώσεων. Οι ναζιστές είναι εκτός αστικής δημοκρατίας, είναι εκτός πολιτικής σφαίρας, διότι αγωνίζονται για την καταστροφή, για την εξόντωση· και αυτό συνιστά ποιοτική διαφορά. Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας — και τους δρόμους και στους θεσμούς.

***

Ο φασισμός κάνει τους ανθρώπους φοβισμένους και ανίσχυρους, εξού και έχουν την ανάγκη να επιδεικνύουν την ισχύ τους σε κάποιους ακόμα πιο αδύναμους. Η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια δεν είναι απλώς μακρινοί απόηχοι της Γαλλικής Επανάστασης, είναι πολιτικά επίδικα για την Αριστερά την εποχή της κρίσης και της επίθεσης. Χρειαζόμαστε λοιπόν, παράλληλα με την πίεση στο κράτος, μεγάλα αντιφασιστικά γεγονότα (συναυλίες, διαδηλώσεις, συνέδρια) και διεύρυνση των χώρων ελευθερίας. Χρειαζόμαστε την αναβάθμιση της παρουσίας της Αριστεράς σε ευαίσθητους χώρους, σε μαζικούς χώρους. Κοινές εκδηλώσεις με μετανάστες, στο μοτίβο συνύπαρξη-αλληλεγγύη. Έμπρακτη αλληλεγγύη. Καταγγελία και αποτροπή ενεργειών της Χρυσής Αυγής (τραμπουκισμοί, εκφοβισμός, διώξιμο ξένων κλπ.), που όσο κι αν συρρικνώθηκαν μετά την ποινική δίωξη δεν εξέλειπαν. Έχουμε πολύ κόσμο στις γειτονιές, επαγγελματίες, δημοτικές κινήσεις· πρέπει να κινητοποιηθούν. Ας το θυμόμαστε: όπου υπάρχει μαζική παρουσία και αντίσταση δεν εμφανίζονται οι φασίστες. 

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Το άρθρο είναι επεξεργασμένη μορφή ομιλίας σε εκδήλωση του Αντιφασιστικού Συντονισμού με τίτλο «Το Αντιφασιστικό Κίνημα μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής», 14.3.2015.

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

4 σκέψεις σχετικά με το “Μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής

  1. Πίνγκμπακ: Βαθύ Κόκκινο | Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας

  2. «Κανονικοποίηση» της κοινωνίας, λοιπόν; Μα καμία ελευθερία ; Ποιός είναι ο «υπερ-κριτής» που νομιμοποιείται να αποφασίσει την απαγόρευση πολιτικών ελευθεριών, απόλυτα βέβαιος ότι κατέχει τον «ορθό» τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας και ασφαλώς την μόνη απόλυτη αλήθεια την οποία κοινοποιεί στην κοινωνία και επιπλέον διεκδικεί το νόμιμο δικαίωμα του να την επιβάλλει; Οι στρεβλώσεις, οι παθολογίες και τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, υπήρχαν και πριν την Χ.Α και πριν την εμφάνιση του φασισμού.

  3. Πίνγκμπακ: Η ελευθερία είτε θα είναι οικουμενική, ή δεν υπάρχει | xanthoco.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s