Προσοχή στο κενό: Η πολιτική μας αποτυχία και μια αυτοκτονία

Standard

Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και όλους τους Βαγγέληδες της ελληνικής κοινωνίας-3

της Ντίνας Τζουβάλα

Εδώ και λίγες μέρες, τα ΜΜΕ δεν σταματάνε να αναπαράγουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τα βασανιστήρια και την εξευτελιστική μεταχείριση στην οποία υποβλήθηκε ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, δημιουργώντας ένα κύμα ηθικού πανικού, ειδικά στα Ιωάννινα. Ωστόσο, ένα τέτοιο κλίμα συλλογικής υστερίας αποκρύπτει τις αιτίες αυτής της μεταχείρισης. Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης έπεσε θύμα εκφοβισμού από τους συμφοιτητές του, όχι μόνο γιατί ήταν ντροπαλός, αλλά, κυρίως, γιατί θεωρήθηκε ότι δεν ήταν αρκετά «άντρας», ότι ήταν «αμφίβολου» σεξουαλικού προσανατολισμού. Ο Γιακουμάκης δεν έπεσε θύμα τυφλού μίσους, αλλά στοχοποιήθηκε γιατί δεν εναρμονιζόταν με τα παραδοσιακά πρότυπα αρρενωπότητας, που κυριαρχούν στην Ελλάδα.

Leonora Carrington - Bird bath

Leonora Carrington – Bird bath

Ξέρω ότι το ζήτημα είναι ευαίσθητο, καθώς εμπλέκει πτυχές της προσωπικής ζωής του –νεκρού πια– παιδιού. Ωστόσο, αν δεν μιλήσουμε γι’ αυτή τη διάσταση, χάνουμε την ουσία του ζητήματος. Γιατί, εκτός από την προφανή επίδειξη «ανδρισμού», όπως σε όλες τις περιπτώσεις εκφοβισμού, πρέπει να έχουμε κατά νου αυτό που η ελληνική κοινωνία προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεχάσει: ο Γιακουμάκης υπήρξε θύμα ομοφοβικής βίας και διακρίσεων, όχι μόνο «νεανικής βίας». Ως εκ τούτου, η ξαφνική κοινωνική ανησυχία για το bullying είναι μεν καλοδεχούμενη σε μια χώρα που η διαμαρτυρία για τέτοιες συμπεριφορές συνήθως θεωρείται περαιτέρω επιβεβαίωση αδυναμίας, αλλά δεν είναι αρκετή. Η Ελλάδα είναι ένα από τα τελευταία κράτη της Ευρώπης που δεν παρέχει, μέχρι σήμερα κανενός είδους νομική αναγνώριση σε ομόφυλα ζευγάρια – και αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου σε μια βαθιά ομοφοβική κοινωνία. Συνέχεια ανάγνωσης

Να βρούμε τις λέξεις, να πούμε τις ιστορίες μας

Standard

Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και όλους τους Βαγγέληδες της ελληνικής κοινωνίας-2

του Πέτρου Σαπουντζάκη 

Τα τελευταία έξι χρόνια, που ασχολούμαι με το θέμα του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στην εκπαίδευση, η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντώ όταν φέρνω το θέμα σε κοινό, κυρίως όταν κάνω μια θεωρητική ανάλυση, είναι μια αντίσταση έμμεση, η οποία δεν εκδηλώνεται φανερά αλλά με σιωπή.

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό», 1935

Σαλβαντόρ Νταλί, «Αταβιστικό δειλινό», 1935

Ναι, πλέον έχουμε μάθει να ακούμε για ομοφοβία και τρανσφοβία. Έχουμε ακούσει για τις διακρίσεις με βάση τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα ή την έκφραση φύλου. Είναι μέρος του γνωστού-άγνωστου σεξισμού. Υπάρχουν όμως κάποιοι αόρατοι μηχανισμοί που μας κρατούν ακόμα σε αμήχανη στάση. Κανείς δεν μιλάει, κανείς δεν συμπληρώνει, κανείς δεν διευκρινίζει.

Αν μάλιστα φέρω στο κοινό παραδείγματα από ζωές ΛΟΑΤ ατόμων, μαθητριών, φοιτητών, ενηλίκων, η αμηχανία αιωρείται και κυριαρχεί. Συναισθήματα που δεν ξέρεις αν είναι απολογητικά, ενοχικά, συναισθήματα έντασης, σαν να κατηγορείς κάποιον για κάτι που δεν έχει κάνει. Ένα σιωπηλό «Και τι να κάνω; Τι να κάνουμε; Πρέπει να κάνουμε κάτι;» Συνέχεια ανάγνωσης

Η ντροπή και η σιωπή

Standard

Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και όλους τους Βαγγέληδες της ελληνικής κοινωνίας-1

του Παναγιώτη Πάντου

Όπως είναι φυσικό, τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη όλο και περισσότερο στρέφουν το ενδιαφέρον τους για την υπόθεση του Β. Γιακουμάκη στην αστυνομική της διάσταση: τον ακολούθησε κάποιος; μπορεί η νεκροψία να δώσει ασφαλή συμπεράσματα; τι είπε στο τελευταίο του τηλεφώνημα; Προφανώς όλα αυτά θα πρέπει να διερευνηθούν και να δοθούν οι ασφαλέστερες δυνατές απαντήσεις (που βέβαια δεν θα ικανοποιήσουν τους πάντες). Παράλληλα, όμως, δεν θα πρέπει να χαθεί, υπό το βάρος της επικαιρότητας και της διαρκούς ανάγκης των ΜΜΕ για «φρέσκο πράγμα», η συζήτηση για τη βία και την καταπίεση, που άνοιξε μέσα από αυτή την υπόθεση, αλλά προφανώς ξεπερνάει τα όριά της.

Λεοπόλντ Συρβάζ, «Τοπίο», 1926

Λεοπόλντ Συρβάζ, «Τοπίο», 1926

Τις προηγούμενες μέρες γράφτηκαν πολλά αξιόλογα άρθρα για το πώς δημιουργούνται και στη συνέχεια γίνονται ανεκτά περιστατικά τραμπουκισμού, κακοποίησης και εξευτελισμού στην ελληνική κοινωνία. Κοινός τους τόπος είναι ότι υπάρχει μια κουλτούρα σιωπής και ανοχής η οποία ξεκινάει από ένα βαθύ, ανομολόγητο αίσθημα ντροπής. Ντροπή όχι για τον θύτη και τη συμπεριφορά του (που ενδεχομένως να νιώθουμε «υποχρεωμένοι» να ανεχτούμε γιατί είναι σύζυγος, φίλος ή συνάδελφος), αλλά για το θύμα και τη δική του συμπεριφορά (που θα θέλαμε να μην ανεχόμαστε, παρότι είναι παιδί, συμμαθητής, γείτονας). Συνέχεια ανάγνωσης

Τα αεροπλάνα και η Σύνοδος

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου 

Στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα – την Πέμπτη, για την ακρίβεια. Και καθώς περιπατούσα συνήντησα όχι μία, αλλά πολλές νέες, ξανθομαλλούσες και μη· αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Κατά τη διάρκεια του περιπάτου, και ενώ σε λίγες ώρες θα άρχιζε η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε., τον αττικό ουρανό διέσχιζαν, πέρα ως πέρα, αεροπλάνα. Έκαναν πρόβες για την παρέλαση. F-16 μάλλον, όπως μου είπαν οι ειδήμονες. Multiple choice, αγαπητοί αναγνώστες: Ποια σχέση έχουν τα δύο γεγονότα, οι πτήσεις των αεροπλάνων και η Σύνοδος;

α) Χρονική (την ίδια μέρα αμφότερα)

β) Τα είδε ο ίδιος άνθρωπος.

γ) Όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

δ) Ο Ερμής είναι στον ανάδρομο, συνεπεία της Συνόδου (πλανητών).

ε) Συνδέονται στενά.

Παρά τον πειρασμό, να διαλέξει κανείς το γ) ή το δ), φρονώ ότι η σωστή απάντηση είναι η πέμπτη: η διεξαγωγή της –αναβαθμισμένης και διευρυμένης, μάλιστα– στρατιωτικής παρέλασης έχει άμεση σχέση με την ευρωπαϊκή Σύνοδο και εν γένει τη διαπραγμάτευση.

Νίκος Εγγονόπουλος, «Ο προπάππος Περραιβός με το κεφάλι του Ρήγα Φεραίου», 1956

Νίκος Εγγονόπουλος, «Ο προπάππος Περραιβός με το κεφάλι του Ρήγα Φεραίου», 1956

Ας δούμε τι κάνει η κυβέρνηση. Δεν καταργεί την παρέλαση, αλλά τη διατηρεί στην αναβαθμισμένη της μορφή (με αεροπλάνα, τανκς κλπ., τα οποία, έπειτα από κάποια χρόνια απουσίας λόγω κρίσης, είχαν επανέλθει το 2014) και την ανοίγει στον λαό, δίνοντάς της χαρακτήρα γιορτής. Χαμηλώνει την υπερυψωμένη εξέδρα, αφαιρεί τα κιγκλιδώματα και καλεί τον κόσμο να μετάσχει, παρακολουθώντας την παρέλαση και γιορτάζοντας μετά, όταν οι μπάντες του στρατού θα παίζουν δημοτικά και λαϊκά. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα μοιράσει 10.000 σημαιάκια στους θεατές, ενώ ο εορτασμός που οργανώνει η Περιφέρεια Αττικής διατηρεί όλο το παραδεδομένο τυπικό: κατάθεση στεφάνων, δοξολογία κ.ο.κ. (τραγελαφική λεπτομέρεια: η εκδήλωση της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών, με ομιλητή τον διαβόητο χουντικό καθηγητή της Φιλοσοφικής Αθηνών Γρηγόριο Κωσταρά). Συνέχεια ανάγνωσης

Μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής

Standard

Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας

του Νίκου Γιαννόπουλου 

H γενική μoυ εκτίμηση (και εκτίμηση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα), ότι η δημιουργία αριστερής κυβέρνησης αποτελεί συνολικά έναν θετικό συσχετισμό για τις κοινωνικές και τις πολιτικές εξελίξεις, αντανακλάται και στο πεδίο που συζητάμε σήμερα. Η δημιουργία αριστερής κυβέρνησης συνιστά, λοιπόν, θετικό συσχετισμό για το αντιφασιστικό κίνημα και τον αγώνα κατά του ρατσισμού, του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής. Αυτό, βέβαια, με την προϋπόθεση ότι θα γίνουν ορισμένες σοβαρές «ανατάξεις» από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ — συμφωνώ με όσα σωστά είπε ο Δημήτρης Ψαρράς (βλ. «Η κρυφή γοητεία της Χρυσής Αυγής», RedNotebook, 17.3.2015).

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

Φωτό: epocalibera (www.epocalibera.com)

Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω είναι ότι η δίκη της Χ.Α. θα γίνει με αποφυλακισμένους τους κατηγορούμενους. Και αυτό είναι ένα ζήτημα. Ασφαλώς, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να πούμε να παραβιαστεί το δεκαοχτάμηνο, το ανώτατο συνταγματικό όριο προφυλάκισης, και να μείνουν για πάντα στη φυλακή. Σε καμία περίπτωση. Μπορούμε όμως, και πρέπει, να πούμε ότι υπάρχουν ευθύνες, και στην προηγούμενη κυβέρνηση και στις δικαστικές αρχές, που το διάστημα αυτό εξέπνευσε χωρίς να ξεκινήσει η δίκη.

Το ότι τα στελέχη της Χ.Α. θα απελευθερωθούν συνιστά ζήτημα, δεδομένου η Χ.Α. θα αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, στην κατεύθυνση της «πολιτικής εξωστρέφειας». Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση σε αυτό πρέπει να είναι πολιτική. Πρέπει να υπάρχει πολιτική πίεση να γίνει κανονική δίκη: με την ισχύουσα νομοθεσία, χωρίς αμβλύνσεις, θετικές διακρίσεις και τίποτα άλλο. Είναι πολύ σημαντικό, και είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι σε οποιαδήποτε άμβλυνση, πολλώ δε μάλλον στη μετατροπή του κατηγορητηρίου. Οι χρυσαυγίτες πρέπει να δικαστούν με το σύνολο των κατηγοριών. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ «ΗΡΩΔΗΣ ΘΗΡΙΩΔΗΣ», ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΟΥ ΣΚΟΜΠΥ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΒΙΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 25.3

Standard

To 21ο τρίλεπτο των «Ενθεμάτων», στο «Πολιτιστικό Ημερολόγιο», στο Κόκκινο 105,5, την Παρασκευή 20 Μαρτίου. Στο μικρόφωνο o Ευστράτιος Xαραλάμποβιτς Μπουρναζόφ, κομισάριος του λαού των «Ενθεμάτων».

Εδώ ραδιοφωνικός σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων! Σας ομιλεί ο αυτόματος τηλεφωνητής! Στο μικρόφωνο ο Ευστράτιος Xαραλάμποβιτς Μπουρναζόφ, κομισάριος του λαού των «Ενθεμάτων». Σας ομιλεί από το κανόνι του! Σας ομιλεί εκ μέρους της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδος του πυροβολικού.

Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα αύριο 22 Μαρτίου

Standard

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Νίκου Χατζηνικολάου, Νίκου Γιαννόπουλου, Παναγιώτη Πάντου, Πέτρου Σαπουντζάκη, Ντίνας Τζουβάλα, Κώστα Βούλγαρη, Σόνιας Χαϊμαντά, Γκιντεόν Λεβύ, Νοα Έφρον, Ράβιτ Χεχτ, Ροϊ Ισάκοβιτς, Πολυμέρη Βόγλη, Σόνιας Χαϊμαντά

 

Τα αεροπλάνα και η Σύνοδος. O Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει την κυβερνητική επιλογή για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. «κατανοώ τους λόγους που η κυβέρνηση αναζητάει τρόπους παλλαϊκής κινητοποίησης και διέγερσης του πατριωτισμού των Ελλήνων. Το πρόβλημα εντοπίζεται σε δύο σημεία. Πρώτον, στο ότι αυτή η «στρατιωτικολαϊκή» γιορτή είναι η μόνη ουσιαστικά απεύθυνση προς τον λαό: δεν έχουν οργανωθεί ανοιχτές συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις, διαβουλεύσεις, επιτροπές που θα ήταν τόσο αναγκαίες. Δεύτερον, στο ότι ο συνδυασμός «δοξολογία-παρέλαση-στρατός+λαός» έχει βαριά ιστορική σήμανση, κι έτσι είναι πιθανότερο να σε ρουφήξει στη δίνη του, παρά να τον αξιοποιήσεις. Για να το πω αλλιώς, τις μέρες αυτές, μέρες ωραίες και δύσκολες, μπορώ να σκεφτώ πώς η κυβέρνηση θα αντλήσει στήριξη, έμπνευση και προωθητική δύναμη από πρωτοβουλίες πολιτών, συνελεύσεις και αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Αντίθετα, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα αξιοποιηθεί –στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης– η δυναμική που αναδύεται από παρελάσεις, το τρίπτυχο «Εκκλησία-στρατός-λαός», στο θολό περιβάλλον ενός ασαφώς αντιμνημονιακού-εθνικοπατριωτισμού.»

Felix Labisse- Trois Masques

Felix Labisse- Trois Masques

Τρόποι ντυσίματος και στολές. Κοινωνικές συμβάσεις και συμβολισμοί στις ενδυματολογικές επιλογες από το Νίκο Χατζηνικολάου. «Οι «στολές» στο επίπεδο της παραγωγής δεν είναι αποκλειστικές, με την έννοια ότι ένας παραγωγός λανσάρει ρούχα για περισσότερες κατηγορίες πελατών και για διαφορετικές στιγμές της ζωής τους. Απ’ την άλλη, ο ίδιος πελάτης μπορεί να κάνει χρήση περισσότερων «στολών», ακόμη και κατά τη διάρκεια της ίδιας μέρας, περνώντας με τρόπο αυτονόητο, αν μείνουμε στις επώνυμες μάρκες, από τους Brooks Brothers στα Marlboro Classics ή αντιστρόφως. Ο οικονομικός παράγοντας παίζει βέβαια τον καθοριστικό ρόλο. Στη βάση της πυραμίδας τα κινέζικα μαγαζιά και οι λαϊκές αγορές αποτελούν το καταφύγιο πολλών. Εκεί όμως γραβάτες δεν έχουμε. Κι αυτό λέει κάτι.»

Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας. Επεξεργασμένη μορφή της ομιλίας του Νίκου Γιαννόπουλου στην εκδήλωση «Το Αντιφασιστικό Κίνημα μπροστά στη δίκη της Χρυσής Αυγής». «Το ότι τα στελέχη της Χ.Α. θα απελευθερωθούν συνιστά ζήτημα, δεδομένου η Χ.Α. θα αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, στην κατεύθυνση της «πολιτικής εξωστρέφειας». Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση σε αυτό πρέπει να είναι πολιτική. Πρέπει να υπάρχει πολιτική πίεση να γίνει κανονική δίκη: με την ισχύουσα νομοθεσία, χωρίς αμβλύνσεις, θετικές διακρίσεις και τίποτα άλλο. Είναι πολύ σημαντικό, και είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι σε οποιαδήποτε άμβλυνση, πολλώ δε μάλλον στη μετατροπή του κατηγορητηρίου. Οι χρυσαυγίτες πρέπει να δικαστούν με το σύνολο των κατηγοριών.»

 

Για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη και όλους τους Βαγγέληδες της ελληνικής κοινωνίας. Τρία κείμενα

Η ντροπή και η σιωπή, του Παναγιώτη Πάντου. «Στην καρδιά του προβλήματος λοιπόν βρίσκεται το τρίπτυχο ντροπή – βία – σιωπή. Από τα τρία μάλιστα συστατικά του ίσως το δεύτερο, η βία –το πιο ορατά άγριο– να είναι το λιγότερο σημαντικό για την αλλαγή της κατάστασης. Αντίθετα, τα άλλα δύο είναι κομβικά: η ντροπή βρίσκεται στη ρίζα του ζητήματος και η σιωπή έρχεται στο τέλος να εξαφανίσει κάθε ίχνος (και τύψη), επιτρέποντας στον κύκλο να ξαναρχίσει.»

Να βρούμε τις λέξεις, να πούμε τις ιστορίες μας, του Πέτρου Σαπουντζάκη. «Αρχικά ας τολμήσουμε να σπάσουμε τη σιωπή. Το θέμα δεν αφορά κάποιους συνειδητοποιημένους ακτιβιστές. Αφορά όλες τις οικογένειες, όλα τα σχολεία, όλες τις παρέες. Αλλά και το καθένα άτομο ξεχωριστά. Ο λόγος μας δεν χρειάζεται να είναι αιτιολογικός ή ερμηνευτικός. Αρκεί να είναι περιγραφικός. Να επιτρέπει στα άτομα να μιλήσουν για τις ανάγκες τους, τις ζωές τους, τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους. Να συμπεριλαμβάνει όλα όσα απέκρυπτε. Όπως μιλάμε στα παιδιά για το ζευγαράκι ηλικιωμένων που είδαμε στο πάρκο, έτσι να μιλάμε για τις λεσβίες που γνωρίσαμε σε μια εκδρομή. Για καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες. Τότε όλα γίνονται πολύ απλά. Φεύγει το ασήκωτο βάρος από τους ώμους μας.»

Προσοχή στο κενό: Η πολιτική μας αποτυχία και μια αυτοκτονία, της Ντίνας Τζουβάλα. «Ένας νεαρός από αγροτική περιοχή που μαθαίνει πώς να επεξεργάζεται το γάλα, είναι ξένος σε αυτό τον κόσμο — και αυτό ισχύει τόσο για τον κόσμο (και τον λόγο) της Αριστεράς όσο και της ΛΟΑΤ κοινότητας. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε στην άκρη τον ηθικό πανικό και να αναγνωρίσουμε μια απλή αλλά οδυνηρή αλήθεια: εμείς (όλοι εμείς που λέμε ότι αγωνιζόμαστε για τη χειραφέτηση και την ισότητα) δημιουργήσαμε ένα χάσμα. Και ο Βαγγέλης έπεσε μέσα. Ας ελπίσουμε ότι θα είναι ο τελευταίος.»

Βουλευτικά αυτοκίνητα. Συμβολή στη συζήτηση περί βουλευτικών προνομίων από τον Κώστα Βούλγαρη. «Η κρίση δεν βγαίνει πέρα για την κοινωνία, χωρίς την ανάδυση μιας νέας λαϊκότητας που θα συνέχει την κοινωνική ιδεολογία. Μιας λαϊκότητας στη βάση της αντιπροσωπευτικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που είναι η μόνη ικανή να αντιπαρατεθεί στην αταξική φαντασίωση της κοινότητας του «ανάδελφου έθνους», που όλο και θεριεύει. Αλλά η ανάδειξη αυτής της λαϊκότητας, ως αναγκαιότητα και πρόταγμα, ξεκινά από τη συμβολική/παραδειγματική λειτουργία της εξουσίας, στην οποία και ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατοικεί.»

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου; 4 κείμενα

Ο Νετανιάχου αξίζει στον ισραηλινό λαό, και αυτός ο λαός αξίζει στον Νετανιάχου του Γκιντεόν Λεβύ. «Την Τρίτη τέθηκαν οι βάσεις για το επερχόμενο κράτος-απαρτχάιντ. Αν ο Νετανιάχου καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση σύμφωνη με το πνεύμα του, τότε η λύση των δύο κρατών θα ταφεί οριστικά και ο αγώνας για το χαρακτήρα ενός δι-εθνικού κράτους θα αρχίσει. Αν ο Νετανιάχου είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, το Ισραήλ έχει πάρει διαζύγιο όχι μόνο από την ειρηνευτική διαδικασία, αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο. Άντε κουρέψου αγαπητέ κόσμε, καλύτερα μόνοι μας. Μην μας ενοχλείτε, κοιμόμαστε και αγαπάμε τον Νετανιάχου. Οι Παλαιστίνιοι μπορούν να ζεσταίνουν τους πάγκους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ μπορεί να συνεχιστεί με αμείωτους ρυθμούς και η Γάζα μπορεί να περιμένει την επόμενη βάρβαρη επίθεση από τον ισραηλινό στρατό.»

Nα δημιουργήσουμε μια νέα αριστερή πολιτική του Νόα Έφρον. «Αντί να ζητάμε «αντικατάσταση του έθνος», εμείς οι αριστεροί πρέπει τώρα να ακούσουμε, να κατανοήσουμε και να δημιουργήσουμε μια νέα αριστερή πολιτική που θα απαντάει στις πραγματικές και δικαιολογημένες ανησυχίες των Ισραηλινών για ασφάλεια, για αξιοπρεπή σχολεία και νοσοκομεία, για αξιοπρεπείς μισθούς και όλα τα υπόλοιπα. Αυτό που πρέπει να αλλάξουμε είναι η ανυπομονησία που οδηγεί την Αριστερά να βλέπει κάθε εκλογική ήττα ως τελική απόδειξη ότι η δημοκρατία μας είναι μια απάτη, το παρελθόν μας είναι ψεύτικο και το μέλλον μας χάνεται.»

Ας βασιλεύει ο αχρείος Νετανιάχου, φτάνει να έχουμε άρτο και θεάματα του Ρόι Ισάκοβιτς. «Δημοκρατία είναι όταν η πλειοψηφία του λαού εκλέγει την κυβέρνηση της αρεσκείας της — και αυτή είναι αναμφίβολα η περίπτωσή μας. Το Ισραήλ θα έχει την κυβέρνηση που αντικρίζει κάθε πρωί στον καθρέφτη: άσχημη αλλά οικεία, φυλετική αλλά κοσμοπολίτικη, καθόλου ανεκτική για τους άλλους αλλά εξαιρετικά επιεική με την ίδια, υπερευαίσθητη, ευέξαπτη και φαρισαϊκή.Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για τη νέα κυβέρνηση είναι πως δεν θα είναι κάτι άγνωστο. Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είναι το Ισραήλ και ποιος είναι ο ηγέτης του. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.»

Ο Νετανιάχου θα κάνει το Ισραήλ το επόμενο failed state στη Μέση Ανατολή της Ράβιτ Χεχτ. «Το Ισραήλ καλπάζει προς ένα αντιδημοκρατικό δι-εθνικό μέλλον διαποτισμένο με μίσος και ρατσισμό. Το Ισραήλ δεν θα είναι πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία αλλά μάλλον ένα ακόμη αποτυχημένο κράτος στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μια σκοτεινή, απελπιστική προοπτική — αλλά αυτές οι εκλογές, στις οποίες κέρδισε ένα άτομο που τον περισσότερο κόσμο τον αηδιάζει, ήταν πραγματικά τρομακτικές.»

Οι οφειλές και η Ιστορία. Με αφορμή το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις του Πολυμέρη Βόγλη. «Οι τουλάχιστον ατυχείς και ανιστορικοί παραλληλισμοί της ναζιστικής με τη σημερινή Γερμανία, ή περί « νέας Κατοχής», το μόνο που πετυχαίνουν είναι η σχετικοποίηση των βαρβαροτήτων του παρελθόντος. Αντίβαρο σε αυτά μπορεί να είναι η καλλιέργεια του ενδιαφέροντος και της γνώσης για τη ναζιστική πολιτική στην κατεχόμενη Ελλάδα και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.»

Η ΕΡΤ είναι ένα «πιάτο» που τρώγεται κρύο. Η Σόνια Χαϊμαντά γράφει για την ΕΡΤ. «Η νέα κυβέρνηση, ανεξάρτητα από το νομοσχέδιο και το τι τελικά θα ψηφιστεί, πρέπει να δει πώς η νέα δημόσια ραδιοτηλεόραση θα ικανοποιεί το δημόσιο συμφέρον, απαλλαγμένη από τις ρετσινιές του παρελθόντος και το φορτισμένο ειδικό συμβολικό βάρος του διεφθαρμένου μοχλού αναπαραγωγής των κυρίαρχων ιδεολογικών μορφών και της ιδιοκτησιακής αντίληψης για το κράτος και τον πολιτισμό. Η αντιδημοκρατική εκτροπή των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου πρέπει να γίνει μάθημα δημοκρατίας από τα κάτω στη νέα ΕΡΤ. »

Να ανακτήσουμε την έννοια της ταξικής πάλης

Standard

συνέντευξη της Ροσάνα Ροσάντα στον Γιώργο Σουβλή

Ξεκινώντας, θέλω να σας ρωτήσω πώς βλέπετε την εξέλιξη του γυναικείου ζητήματος τις τελευταίες δεκαετίες;

Η Ροσάνα Ροσάντα με τον Λουίτζι Πίντορ και τον Λούτσιο Μάγκρι

Η Ροσάνα Ροσάντα με τον Λουίτζι Πίντορ και τον Λούτσιο Μάγκρι

Η κατάσταση των γυναικών έχει βελτιωθεί σε σχέση με τη δεκαετία του 1970. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα όσον αφορά τη χειραφέτησή τους. Για παράδειγμα, στην Ιταλία συμμετέχουν ισότιμα στην κυβέρνηση, κάτι το οποίο δεν συνέβαινε παλιότερα. Παρά ταύτα, οι πιο ριζοσπαστικές εκδοχές φεμινισμού προβαίνουν στη διάκριση μεταξύ «χειραφέτησης» και «γυναικείας απελευθέρωσης». Ο πρώτος όρος συνεπάγεται την εξίσωση των δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, ενώ ο δεύτερος θεωρεί ότι αυτή η ισότητα είναι υπό διακύβευση, καθώς η ανδρική κυριαρχία συνεχίζει να επιβιώνει.

Πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω χρονικά, τι έχετε να πείτε για τη στάση του ΚΚΙ, όντας μέλος του, έναντι του γυναικείου ζητήματος;

Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή, θα έλεγα ότι δεν υπήρχε διάκριση ούτε στον Τολιάτι ούτε στο ΚΚΙ μεταξύ του γυναικείου ζητήματος και της διεκδίκησης των υπόλοιπων δικαιωμάτων. Το αντίθετο. Η σχέση ανδρών και γυναικών αναγόταν σε μια από τις πολλές κοινωνικές αντιφάσεις που παράγονταν εντός του καπιταλισμού, παρότι είναι ένα ζήτημα πολύ παλιότερο του καπιταλισμού και, κατά βάση, ανθρωπολογικής φύσης. Για αυτό το ζήτημα θα εκδώσω προσεχώς ένα βιβλίο στο οποίο συζητάμε με τον Ετιέν Μπαλιμπάρ. Συνέχεια ανάγνωσης

Η πορνογραφία δείχνει πώς θα είναι το τέλος του κόσμου»

Standard

Με αφετηρία τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι»

του Κρις Χέτζες

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου 

Aπό τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι»

Οι «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι», τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία, είναι μια αποθέωση του σαδισμού που διαπνέει σχεδόν όλες τις εκφάνσεις της αμερικανικής κουλτούρας και βρίσκεται στην καρδιά της πορνογραφίας και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Εξοραΐζει την πραγμοποίηση των γυναικών. Προασπίζει έναν κόσμο κενό από συμπόνια, ενσυναίσθηση και αγάπη. Μετατρέπει σε ερωτικό αντικείμενο μια υπεραρσενική εξουσία που κακομεταχειρίζεται, υποβιβάζει, ξεφτιλίζει και βασανίζει γυναίκες των οποίων οι προσωπικότητες έχουν αφαιρεθεί, των οποίων η μόνη επιθυμία είναι να υποβιβάζουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία του αντρικού πόθου. Η ταινία, όπως ο «Ελεύθερος Σκοπευτής» του Ίστγουντ, έχει ως δεδομένο έναν κόσμο θηρευτών και θηραμάτων όπου οι αδύναμοι και ευάλωτοι είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης ενώ οι ισχυροί είναι ναρκισσιστές και βίαιοι ημίθεοι. Καθαγιάζει αυτή την καπιταλιστική κόλαση ως φυσική και επιθυμητή. Συνέχεια ανάγνωσης

«Σόφια, έτος 2015 – Πραγματική αίσθηση, 1989»

Standard

Το τέλος των σύγχρονων πολιτικών τελεολογιών στη Βουλγαρία 

της Δήμητρας Κόφτη

«Το ποτήρι θα ξεχειλίσει». Γραμμένο σε είσοδο εργοστασίου στη Σόφια, λίγους μήνες πριν από τις διαδηλώσεις του 2013, το σύνθημα προμήνυε ξεσηκωμό. Το ποτήρι, όμως, δεν ξεχείλισε στο εργοστάσιο, όπως δεν έχει ξεχειλίσει και από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν η ιδιωτικοποίηση έφερε μαζικές απολύσεις και μειώσεις αμοιβών.

Βιομηχανική περιοχή έξω από τη Σόφια

Η ιστορία της εργασίας στη Βουλγαρία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, μπορεί να ιδωθεί και ως μία ιστορία διαδοχικών «κρίσεων», σύμφωνα με τις αφηγήσεις πολλών εργαζόμενων και ανέργων, κάνοντας δύσκολη τη διάκριση των ορίων μεταξύ «κρίσης» και «κανονικότητας». Το κλείσιμο μονάδων παραγωγής στις αρχές του 1990, ο συντριπτικός πληθωρισμός το 1997, οι περικοπές σε παροχές υγείας και εκπαίδευσης, οδήγησαν σε μακροχρόνια φτωχοποίηση και επισφάλεια. Όταν το 2008 τα διεθνή μέσα μετέδιδαν την «παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση», στις γραμμές παραγωγής κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο: Η Κρίση πετάει με το αεροπλάνο πάνω από τη Σόφια και σκέφτεται να προσγειωθεί. Τελικά, λέει στον πιλότο «Δεν χρειάζεται να κατέβω, ήμουν πάντα εδώ». Συνέχεια ανάγνωσης

First We Take Manhattan…

Standard

Παγκόσμιες πόλεις και διασπορικά δίκτυα μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ

της Δέσποινας Λαλάκη

Καθώς όλα δείχνουν πως οι πιέσεις του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των πολιτικών ελίτ που το υπηρετούν θα συνεχίσουν με την ίδια ή και μεγαλύτερη ένταση –σύμφωνα πάντα με τις οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις των ημερών– είναι πολύ πιθανό ότι ένας νέος κύκλος κινητοποιήσεων, στην Ελλάδα και διεθνώς, θα ανοίξει και πάλι. Σε μια εποχή, ωστόσο, όπου τα κινήματα φαίνεται να διεθνοποιούνται κυρίως μέσω του διαδικτύου ποιο ρόλο θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι ελληνικές κοινότητες της διασποράς σε πόλεις απομακρυσμένες όσο η Νέα Υόρκη, για παράδειγμα, πόλεις κομβικές για τη διακίνηση και συγκέντρωση του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και εγγεγραμμένες στο συλλογικό μας φαντασιακό για ένα σωρό άλλους λόγους πέρα από την κινηματική τους ιστορία;

***

Το κοινό πανό της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης  του ΣΥΡΙΖΑ-ΝΥ και της  ΑΝΤΑΡΣΥΑ-U στην πορεία ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα και καταπίεση, τον Δεκέμβρη του 2014. Φωτογραφία: Δ.Λ.

Το κοινό πανό της Αριστερής Κίνησης Νέας Υόρκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΝΥ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-U στην πορεία ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα και καταπίεση, τον Δεκέμβρη του 2014. Φωτογραφία: Δ.Λ.

Από τις εκλογές του 2012 και έπειτα, η μετεωρική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε ένα γενικότερο κύμα ενθουσιασμού, το οποίο εκφράστηκε, μεταξύ άλλων, με την ίδρυση ομάδων και οργανώσεων βάσης, με στόχο την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ενάντια στην άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη γενικότερα, και τις αυταρχικές πρακτικές της προηγούμενης κυβέρνησης όπως, για παράδειγμα, το κλείσιμο εν μια νυκτί της ΕΡΤ. Σαν αποτέλεσμα μιας σειράς αλυσιδωτών αντιδράσεων, σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα φαινόταν ότι θα αποκτούσε τη δική της οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ακολούθησαν και μικρότερα κόμματα της ελληνικής ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οργανώνοντας πορείες, διαδηλώσεις και ανοιχτές δημόσιες συζητήσεις και συνελεύσεις σε πανεπιστήμια και άλλους χώρους. Συνέχεια ανάγνωσης

Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και ελληνικό δημόσιο χρέος

Standard

Ένας λανθασμένος συσχετισμός

του Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να επισκεφθεί το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έναν κορυφαίο τόπο μνήμης της ελληνικής αντίστασης ενάντια στον φασισμό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αμέσως μετά την ορκωμοσία του ως πρωθυπουργού της χώρας, έφερε ένα βαρύ συμβολικό νόημα. Πιστεύω ότι η κίνηση αυτή εντάσσεται στη διαχρονική θέση της ελληνικής αριστεράς για τη διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου ως ηθικού χρέους απέναντι στον αγώνα του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Τάσσος "Το κορίτσι με τα μικρά δένδρα"

Τάσσος «Το κορίτσι με τα μικρά δένδρα»

Παρά λοιπόν το γεγονός ότι η ανακίνηση του ζητήματος σχετίζεται με την άνοδο της Αριστεράς για πρώτη φορά στην εξουσία, η συγκυρία παράγει τα δικά της νοήματα. Πολλοί, στον εγχώριο και διεθνή Τύπο, συσχέτισαν την κίνηση Τσίπρα με την έναρξη των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στη νέα ελληνική κυβέρνηση και τους Ευρωπαίους εταίρους για τη διευθέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή, στις εργασίες ανασύστασης της διακομματικής επιτροπής για τις πολεμικές αποζημιώσεις, η διεκδίκησή τους ερμηνεύεται όλο και εντονότερα ως ένας πολιτικός και οικονομικός μοχλός άσκησης πίεσης προς τη γερμανική πλευρά. Μάλιστα τις τελευταίες ημέρες προέκυψαν και οι αναμενόμενοι επικριτές, οι οποίοι κατηγορούν την κυβέρνηση για διεκδικητικές κινήσεις που συνιστούν πρόκληση προς τη γερμανική πλευρά σε μια κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων για το χρέος και ενώ βρισκόμαστε «με την πλάτη στον τοίχο». Πιθανώς, σύμφωνα με αυτή τη λογική, μια ταπεινωμένη χώρα στο παρόν στερείται του δικαιώματος διεκδίκησης ενός χρέους που προέρχεται από την ηρωική στάση του λαού της στο πρόσφατο παρελθόν. Συνέχεια ανάγνωσης

ΕΡΤ: Πέρα από τη συγκίνηση και τη χαρά

Standard

της Μαριλένας Κατσίμη

Όταν, πριν σχεδόν δύο χρόνια, η (τότε) κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι, μέσα στην αγανάκτηση και την οδύνη μας, ξεκινήσαμε έναν δημιουργικό αγώνα, με τη βοήθεια του κόσμου, για τη δημιουργία μιας νέας ΕΡΤ. Ένας αγώνας που συνεχίζεται από μια ομάδα πρώην εργαζόμενων και αλληλέγγυων μέχρι τώρα.

Σήμερα, που η (τωρινή) κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ, μέσα στη συγκίνηση και τη χαρά, δεν μπορούμε να μη σκεφτόμαστε το «μετά», καθώς από αυτό θα κριθούνε (και θα κριθούμε) όλοι.

Πάμπλο Πικάκο, «Ένα κορίτσι βοηθάει τον Μινώταυρο», 1906

Πάμπλο Πικάκο, «Ένα κορίτσι βοηθάει τον Μινώταυρο», 1906

Ας μην ξεχνάμε ότι αν, παρά το πραξικοπηματικό κλείσιμο, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου κατάφερνε να φτιάξει μια κανονική δημόσια τηλεόραση, τα πράγματα θα ήταν τώρα πιο σύνθετα. Αντίθετα, η βαθιά απαξίωση στην οποία βυθίστηκε εξαρχής η διάδοχος κατάσταση καθιστά σήμερα ακόμα πιο επιτακτική την απόφαση να ανοίξει η ΕΡΤ, ως εμβληματικό μέτρο αποκατάστασης — όχι τόσο για εμάς τους εργαζόμενους, αλλά για τη δημοκρατία.

Γιατί η ΕΡΤ; Σίγουρα η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερους γιατρούς και δασκάλους από ό,τι δημοσιογράφους. Όμως χρειάζεται και δημοσιογράφους που να μπορούν ανεπηρέαστοι, χωρίς τον φόβο της απόλυσης, να λένε αυτό που πιστεύουν, τηρώντας βασικούς κανόνες δεοντολογίας. Η κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ — και το κάνει με συνέπεια. Είναι μια απόφαση διόλου εύκολη, που τιμάει την κυβέρνηση — δεν ξέρω ποια άλλη κυβέρνηση θα το έκανε… Νιώθω λοιπόν μεγάλη χαρά και αισθάνομαι δικαιωμένη, και ως απολυμένη εργαζόμενη, αλλά πάνω απ’ όλα ως πολίτης. Όχι στο όνομα μιας συντεχνιακής αντίληψης, αλλά για να γιατρέψουμε μια από τις μεγαλύτερες πληγές που άνοιξε στην ελληνική δημοκρατία, τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Συνέχεια ανάγνωσης

Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού: Ιστορίες καθημερινής τρέλας πριν, κατά και μετά τα Μνημόνια

Standard

του Γιώργου Νικολαΐδη

Πριν λίγες ημέρες, ο πρωθυπουργός κάλεσε τους βουλευτές του κόμματός του και τους υπουργούς της κυβέρνησής του «να γκρεμίσουνε το μνημονιακό κράτος». Πολλοί σε τούτη τη χώρα αναθάρρησαν, ακούγοντας την δήλωση αυτή από τα πλέον αρμόδια χείλη. Ωστόσο, η πραγματικότητα συχνά-πυκνά εξακολουθεί να απέχει πόρρω από την υλοποίηση μιας τέτοιας κατεύθυνσης.

Πάμπλο Πικάσο, «Μητέρα με παιδί»

Πάμπλο Πικάσο, «Μητέρα με παιδί»

Ας μιλήσω για το προσωπικό μου παράδειγμα. Εργάζομαι μια δεκαετία τώρα στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού: ένα ερευνητικό ινστιτούτο του Υπουργείου Υγείας, σε μια Διεύθυνση με αντικείμενο την προστασία των παιδιών από την κακοποίηση, την παραμέληση και κάθε μορφής θυματοποίηση. Ο φορέας αυτός, ως δημόσιος φορέας του κοινωνικού τομέα, ποτέ δεν είχε ούτε παχυλές αμοιβές ούτε πολλά-πολλά χρήματα για τις δράσεις του. Μόνοι μας βρίσκαμε πόρους, κυρίως συμμετέχοντας σε ανταγωνιστικές προσκλήσεις και επιτυγχάνοντας αξιοσημείωτες επιδόσεις και πανευρωπαϊκές «πρωτιές», μόνοι μας μπαλώναμε και τα κενά στη στελέχωση του φορέα με ό,τι πόρους μπορούσαμε να διασφαλίζουμε από όσα προγράμματα μας ανέθεταν επιστήμονες της αλλοδαπής, οι οποίοι, μολονότι δεν μας είχαν δει ούτε ζωγραφιστούς, αξιολογούσαν συνήθως πολύ θετικά τη δουλειά μας. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το Ινστιτούτο από το 1979 που λειτουργεί εξετάζει κάθε νεογέννητο –ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, εθνικότητας ή ασφαλιστικής κάλυψης– για σοβαρά μεταβολικά νοσήματα, αποτρέποντας να εγκατασταθεί βαριά νοητική στέρηση σε περίπου σαράντα παιδιά τον χρόνο. Εφαρμόζει πρωτοποριακά προγράμματα αγωγής υγείας στα σχολεία και πρωτοβάθμιας παιδιατρικής φροντίδας. Έχει υλοποιήσει τις μεγαλύτερες έρευνες πανευρωπαϊκά για το φαινόμενο της κακοποίησης των παιδιών. Και ούτω καθεξής. Συνέχεια ανάγνωσης

Δεν χρειαζόμαστε μια ελληνογερμανική διαμάχη με όρους εθνικούς

Standard

της Μαγδαληνής Βαρούχα

Έργο του Νίκου Εγγονόπουλου

Έργο του Νίκου Εγγονόπουλου

Ο ελληνικός εθνικισμός δεν μπορεί –ή, ακριβέστερα, δεν πρέπει– να αποτελεί απάντηση στον γερμανικό ή οποιονδήποτε άλλο εθνικισμό. Το σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες, καθώς έχω την αίσθηση ότι ο ελληνικός εθνικισμός επιστρατεύεται ως ένα από τα όπλα απάντησης στον γερμανικό εθνικισμό (ή οικονομικό ηγεμονισμό). Ταυτόχρονα, καλλιεργείται ένα κλίμα άτεγκτης στάσης απέναντι στους «εξωτερικούς εχθρούς» (βλ. δηλώσεις Κοτζιά περί αλυτρωτισμού της ΠΓΔΜ, διάφορες κινήσεις Καμμένου, επίσκεψη Κωνσταντοπούλου στο υπουργείο Άμυνας), στο πλαίσιο ενίσχυσης του «εθνικοπατριωτικού μετώπου», ειδικά στη φάση της –απόλυτα θεμιτής– διεκδίκησης των αποζημιώσεων από τη Γερμανία.

Η διεκδίκηση για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις έχει νομική βάση και είναι τεκμηριωμένη, όπως αναγνωρίζουν σημαντικοί ιστορικοί[1] – είναι ενδεικτικό, άλλωστε, ότι και η νομική υπηρεσία της γερμανικής Βουλής αναγνωρίζει  την περιπλοκότητα του ζητήματος.[2] Καλώς λοιπόν ανοίγει το θέμα, αλλά η σχετική συζήτηση δεν πρέπει να συνδέεται με την αναβίωση μιας ελληνογερμανικής διαμάχης με όρους εθνικούς. Συνέχεια ανάγνωσης

«Σόφια, έτος 2015, πραγματική αίσθηση 1989»

Standard

To 21ο τρίλεπτο των «Ενθεμάτων», στο «Πολιτιστικό Ημερολόγιο» στο Κόκκινο 105,5, την Παρασκευή 13 Μαρτίου. Στο μικρόφωνο η Μαρία Καλαντζοπούλου

Για τις μεγάλες αφηγήσεις, τις μεγάλες προσδοκίες και τις μεγάλες διαψεύσεις σήμερα ο λόγος. Όχι εδώ. Αλλά στη γειτονική μας Βουλγαρία.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από μια αρχή.

Όπως όλες και όλοι ξέρουμε, πολύ χοντρικά, δύο μεγάλα πολιτικά υποδείγματα συγκρούστηκαν κατά τον 20ό αιώνα και συνεχίζουν εν πολλοίς να αναμετριούνται: ο Καπιταλισμός και ο Κομμουνισμός, η Δεξιά και η Αριστερά. 

Σε χώρες του «ανήκομεν εις την Δύσιν» όπως η Ελλάδα, το πολιτικό πρόγραμμα της Δεξιάς, η εξιδανίκευση δηλαδή του Καπιταλισμού υπήρξε η κυρίαρχη πραγματικότητα. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα αύριο 15 Μαρτίου

Standard

Κείμενα των: Μαριλένας Κατσίμη, Ροσάνα Ροσάντα, Μενέλαου Χαραλαμπίδη, Δήμητρας Κόφτη, Μαγδαληνής Βαρούχα, Δέσποινας Λαλάκη, Γιώργου Νικολαΐδη, Κρις Χέτζες 

Felicien Rops "Pornocrates", 1896

Felicien Rops «Pornocrates», 1896

ΕΡΤ: Πέρα από τη συγκίνηση και τη χαρά. Η Μαριλένα Κατσίμη μιλάει για τις προσδοκίες της από το νέο άνοιγμα της ΕΡΤ. «Τώρα μένει σε μας, τους εργαζόμενους, να αποδείξουμε ότι μια νέα εποχή για την ΕΡΤ ξεκίνησε. Όλοι κρινόμαστε. Το ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει την ΕΡΤ είναι μόνο το πρώτο κομμάτι ενός δύσκολου δρόμου, για να κερδίσουμε πολλά από αυτά που η ΕΡΤ ανέκτησε στις συνειδήσεις των Ελλήνων μόλις ο κ. Σαμαράς την έκλεισε. Ας μην το ξεχνάμε, οι συμπολίτες μας μάς συμπαραστάθηκαν όχι τόσο από αγάπη στην παλιά ΕΡΤ, αλλά από πίστη στη δημοκρατία.»

Να ανακτήσουμε την έννοια της ταξικής πάλης. Συνέντευξη της Ροσάνα Ροσάντα στον Γιώργο Σουβλή. «Δεν ξέρω αρκετά για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Ιταλία εκτίμησα την σαφήνεια και την λεπτότητα των αναλύσεών του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει τώρα μια πολύ περίπλοκη φάση του αγώνα και παράλληλα έχει την ανάγκη να δημιουργήσει συμμαχίες για την μετάβαση. Όπως και να έχει, θα είναι ένα πολύ καλό μάθημα για την υπόλοιπη φτωχή ευρωπαϊκή Αριστερά.» Συνέχεια ανάγνωσης

Ο θάνατος ενός Ρώσου φιλελεύθερου

Standard

Μόσχα: η δολοφονία του Μπ. Νέμτσοφ-2

του Μαρκ Έιμς

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ο Νεμτσόφ ήταν ένα πολύ διαφορετικό είδος φιλελεύθερου ή «υπερ-φιλελεύθερου» από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Υπ’ αυτή την έννοια, ποτέ δεν υπήρξε ανειλικρινής και δειλός. Αλλά ως ένας από τους ηγέτες της καταστροφικής φιλελευθεροποίησης του 1990, ο Νεμτσόφ υπήρξε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό το πρόβλημα, παρά η λύση του. Ακόμη και όταν βρισκόταν στην εξουσία, στα τέλη της εποχής Γέλτσιν ως αναπληρωτής πρωθυπουργός του μισοπεθαμένου μπεκρή και πιθανότερος διάδοχος του, ο Νεμτσόφ αντιπροσώπευε τη χειρότερη και πιο ρηχή εκδοχή της «εικονικής πολιτικής» στη φιλελευθεροποιημένη Ρωσία. Μιας πολιτικής δημοσίων σχέσεων που έφτασε στο αποκορύφωμα της με τον άνθρωπο που υποστήριξε ο Νεμτσόφ για την προεδρία της Ρωσίας το 2000: τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ας πάμε πίσω στην εποχή που ο Νεμτσόφ ορίστηκε από τον Γιέλτσιν ως αναπληρωτής πρωθυπουργός τον Μάρτιο του 1997, μόλις δύο μήνες από όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του The eXile.[1] Όλοι στη Δύση ξετρελάθηκαν με τον Νεμτσόφ, τον όμορφο νεαρό κυβερνήτη της του Νίζνι Νοβογκορόντ και θιασώτη της ελεύθερης αγοράς. Ο Λάρι Σάμερς, υπεύθυνος για την ρωσική πολιτική της κυβέρνησης Κλίντον από τη θέση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, χαιρέτισε τον διορισμό Νεμτσόφ, χαρακτηρίζοντας το δίδυμο Νεμτσόφ- Τσουμπάις ως «οικονομική Dream Team». Όταν ο Νεμτσόφ ταξίδεψε στην Ιαπωνία, εντυπωσίασε τον κόσμο των μήντια, περιγράφοντας μια συνάντησή του με ιάπωνες επιχειρηματίες στους οποίους έδωσε τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του για να τον καλέσουν αν είχαν οποιοδήποτε πρόβλημα στις δραστηριότητές τους επί ρωσικού εδάφους. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο εσωτερικός εχθρός

Standard

Μόσχα: η δολοφονία του Μπ. Νέμτσοφ

OpenLeft

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ανεξάρτητα από το ποιος τράβηξε τη σκανδάλη, αυτή η τρομοκρατική πράξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αχαλίνωτη σοβινιστική προπαγάνδα του Κρεμλίνου που, χρόνια τώρα, αποτελεί κομμάτι της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής του. Μια απ’ τις κύριες πτυχές αυτής της προπαγάνδας, από την ομιλία του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για την προσάρτηση της Κριμαίας και μετά, είναι η ρητορεία του μίσους περί «πέμπτης φάλαγγας» και «εθνοπροδοτών», εν ονόματι της ενότητας του έθνους στην αντιμετώπιση των δυσκολιών. Ένας από τους «εσωτερικούς εχθρούς» ήταν και ο Μπόρις Νεμτσόφ. Τις παραμονές του θανάτου του, ο τηλεοπτικός σταθμός NTV ετοίμαζε την επόμενη δυσώδη «έρευνά» του, αυτή τη φορά για το «ρωσικό Μαϊντάν». Σε αυτή, ο Νεμτσόφ θα έπαιζε, για μια ακόμα φορά, κεντρικό ρόλο. Συνέχεια ανάγνωσης

Αναπαριστώντας την Ελληνική Ύφεση

Standard

Φωτογραφικές αφηγήσεις της κρίσης

της Πηνελόπης Πετσίνη

Από την αρχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, η Ελλάδα αποτελεί τακτικό θέμα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.  Απεικονίζεται ως μια από τις πιο άσχημα πληγείσες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια χώρα με αστρονομικό χρέος, πολύ υψηλή ανεργία και έντονες κοινωνικές εντάσεις, εξαιτίας των εξοντωτικών προγραμμάτων λιτότητας που της έχουν επιβληθεί.

Λουίζα Γκουλιαμάκη, «Διαμαρτυρία αγροτών ενάντια στο υψηλό κόστος παραγωγής», Αθήνα 6.2.2013 (από τη σειρά Greek Crisis).

Λουίζα Γκουλιαμάκη, «Διαμαρτυρία αγροτών ενάντια στο υψηλό κόστος παραγωγής», Αθήνα 6.2.2013 (από τη σειρά Greek Crisis).

Καθώς βάθαινε η ύφεση στην Ελλάδα, το θέαμα της ελληνικής κρίσης προβλήθηκε εκτενέστατα από τα παγκόσμια ειδησεογραφικά πρακτορεία μέσω σοκαριστικών εικόνων όπως αυτή της Λουίζας Γκουλιαμάκη. Οι εικόνες απελπισμένων Αθηναίων να αγωνίζονται να αρπάξουν σακούλες με φρούτα που μοίραζαν αγρότες και παραγωγοί (στο πλαίσιο διαμαρτυρίας ενάντια στα υψηλά κόστη παραγωγής) κυριάρχησαν στα ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης.  Τη θριαμβευτική και γεμάτη αίγλη οπτική αφήγηση των Ολυμπιακών Αγώνων, του Euro και της Eurovision που διατυμπανιζόταν μόλις πριν μία δεκαετία, διαδεχόταν η εικόνα μιας φτωχής, υπερχρεωμένης χώρας, αφήνοντας για μια ακόμα φορά τους Έλληνες μετέωρους σχετικά με την ταυτότητά τους και τη θέση τους στην Ευρώπη. Συνέχεια ανάγνωσης