Η κρίση στρώνει τον δρόμο για το Εθνικό Μέτωπο;

Standard

Γαλλία, περιφερειακές εκλογές 2015: Ένα ακόμα βήμα στην πορεία της Μαρίν Λεπέν προς την εξουσία;-2

του Φιλίπ Ασκεναζύ 

Οι αισιόδοξοι βλέπουν στην επιτυχία της γαλλικής Άκρας Δεξιάς στον πρώτο γύρω των περιφερειακών εκλογών τον απλό συνδυασμό δύο αντιστρέψιμων παραγόντων.

Ο πρώτος είναι επικοινωνιακός. Το Εθνικό Μέτωπο δοκιμάζει για τον εαυτό του μια εικόνα «κανονικού» κόμματος. Ξέρει να εκμεταλλεύεται επιδέξια την ανάγκη ορισμένων ΜΜΕ να δημιουργούν αίσθηση ή τις αμφίσημες δηλώσεις ορισμένων στελεχών μεγάλων κομμάτων, οι οποίες συγγενεύουν με δικά του θέματα.

«Φτάνει με τον ρατσισμό κατά των Γάλλων». Αφίσα της νεολαίας του Ε.Μ.

«Φτάνει με τον ρατσισμό κατά των Γάλλων». Αφίσα
της νεολαίας του Ε.Μ.

Αλλά η κατάργηση μερικών λέξεων στην αντισημιτική φρασεολογία της γαλλικής Άκρας Δεξιάς ενάντια στον κόσμο της οικονομίας για να της δώσουν την εμφάνιση αντικαπιταλιστικού λόγου δείχνει ότι πρόκειται για μια ενέργεια πολύ περισσότερο επίφοβη απ’ ό,τι μια απλή επικοινωνιακή φούσκα.

Δεύτερος παράγοντας που προβάλλεται, η κρίση. Ένα αρκετά απλό πολιτικό σχέδιο διαγράφεται γύρω από το μεταναστευτικό ζήτημα. Στα ευρωπαϊκά κράτη που έχουν θιγεί περισσότερο από την κρίση, η ιδέα της «εθνικής προτίμησης» είναι άτοπη. Με πάνω από τους μισούς ενεργούς νέους στην ανεργία, η ανάκτηση μερικών ποσοστιαίων μονάδων σε θέσεις εργασίας που «καταλαμβάνουν» μετανάστες δεν θα κάνει τη διαφορά. Συνέχεια ανάγνωσης

Πάνω στα συντρίμμια της πολιτικής, μια νέα εκλογική τάξη αναδεύεται…

Standard

Γαλλία, περιφερειακές εκλογές 2015: Ένα ακόμα βήμα στην πορεία της Μαρίν Λεπέν προς την εξουσία;

του Φαμπιέν Εσκαλονά

μετάφραση: Ελένη Καλαφάτη

1. Η ψηφοφορία της τελευταίας Κυριακής είναι συνεπής με την εκλογική λογική που ξεδιπλώνεται από τις πρώτες μερικές βουλευτικές εκλογές που έγιναν μετά την εκλογή του Φρανσουά Ολάντ. Η μετά το 2012 εποχή χαρακτηρίζεται αναμφισβήτητα από μια μαζική αποστράτευση των ψηφοφόρων της Αριστεράς (ιδιαίτερα της σοσιαλιστικής), στην οποία απαντά μια δυναμική προς τα δεξιά η οποία συγκεντρώνεται κυρίως στο ΕΜ.

«Όχι στις Βρυξέλλες, ναι στη Γαλλία»

«Όχι στις Βρυξέλλες, ναι στη Γαλλία»

2. Αυτές οι περιφερειακές εκλογές είναι σημαντικές στο πλαίσιο της μεγάλης επανισορρόπησης των συσχετισμών δυνάμεων που λαμβάνει χώρα από το 2007. Πρωτύτερα, η γαλλική εκλογική τάξη χαρακτηριζόταν από μια τακτική εναλλαγή μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, όπου στο καθένα από τα δύο στρατόπεδα κυριαρχούσε αντίστοιχα το RPR[1] (στη συνέχεια το UMP[2]) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η έννοιας του «τριμερούς (tripartition)» χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει αυτή τη διαμόρφωση μιας διπολικής αντιπαράθεσης που διαταράσσεται από ένα απομονωμένο ΕΜ, το οποίο συγκεντρώνει γύρω στο 15% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές και φτάνει σε επιδόσεις συστηματικά χαμηλότερες στις ενδιάμεσες εκλογές.

Το 2007, με μια εκλογική δομή διαφορετική από αυτή των προκατόχων του, ο υποψήφιος Σαρκοζύ έσωσε πάντως τη Δεξιά από μια εναλλαγή για πρώτη φορά από το 1981. Σύμφωνα με τις εργασίες των Pierre Martin και Simon Labouret στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών της Γκρενόμπλ, η τομή αυτή άνοιξε μια «φάση επανευθυγράμμισης», που είναι δυνατόν να καταλήξει σε μια νέα εκλογική τάξη. Αντίθετα, ωστόσο, με όσα μερικές φορές διατυπώνονται με έμφαση, δεν πρέπει να συμπεράνουμε από αυτό την είσοδο της Γαλλίας στην εποχή του «τρικομματισμού». Συνέχεια ανάγνωσης

Μια δυσάρεστη «δικαίωση»

Standard

Από τη δίωξη της βίας στη δίωξη της άποψης

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη 

Στις αρχές του φθινοπώρου, πάνω από 150 ιστορικοί υπογράψαμε ένα κείμενο εναντίον των διατάξεων του αντιρατσιστικού νόμου που ποινικοποιούσαν την άρνηση του Ολοκαυτώματος, των γενοκτονιών, των εγκλημάτων πολέμου. Μεταξύ άλλων, λέγαμε ότι τα ιστορικά ζητήματα πρέπει «να είναι αντικείμενο επιστημονικού και νηφάλιου δημόσιου διαλόγου και όχι νομοθετικής ρύθμισης και ποινικής τιμωρίας, με κίνδυνο να φιμώνεται κάθε αντίθετη στην κυρίαρχη άποψη, ακόμα και αυτή η ιστορική έρευνα και διδασκαλία», ενώ επισημαίναμε ότι «οι προϋποθέσεις που θέτει το νομοσχέδιο, καθώς ενέχουν μεγάλη απροσδιοριστία και ρευστότητα δυστυχώς δεν αποτελούν εγγύηση».

Πάμπλο Πικάσο, σπουδή για το έργο «Ο μέθυσος», 1955

Πάμπλο Πικάσο, σπουδή για το έργο «Ο μέθυσος», 1955

Το κείμενο συνάντησε σημαντική αποδοχή, αλλά και σκληρή κριτική, με βασική αιχμή ότι υπερβάλλουμε και παρανοούμε τις σχετικές διατάξεις. Γράφτηκε, τότε, ότι ισχυριζόμαστε εσφαλμένα πως μπορεί να διωχθεί η άποψη, ενώ στην πραγματικότητα οι διατάξεις αφορούσαν την υποκίνηση σε βιαιότητες, την παρακίνηση σε απειλές και ύβρεις. Λίγους μήνες αργότερα, οι φόβοι μας δικαιώνονται πανηγυρικά – και αυτό, βέβαια, το λέω με μεγάλη λύπη και χωρίς καμιά «ικανοποίηση» για τη δικαίωση. Την προηγούμενη εβδομάδα μάθαμε ότι ο γερμανός ιστορικός Χάιντς Ρίχτερ, διώκεται από τον εισαγγελέα Ρεθύμνου, με βάση τις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου, για τα όσα έγραψε στο βιβλίο του Η Μάχη της Κρήτης (το οποίο μεταφράστηκε το 2011 στα ελληνικά), καθώς συγκεκριμένες αναφορές στο βιβλίο του συνιστούν «άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού σε βάρος του κρητικού λαού με εξυβριστικό περιεχόμενο». Συνέχεια ανάγνωσης

Ένας αέρας ανθρωπιάς στις φυλακές

Standard

Γιατί πρέπει να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο το νομοσχέδιο του Υπ. Δικαιοσύνης

 του Στρατή Μπουρνάζου

Αύριο ή μεθαύριο, ένα σπουδαίο νομοσχέδιο έρχεται στη Βουλή: το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης «Μεταρρυθμίσεις ποινικών διατάξεων, κατάργηση των καταστημάτων κράτησης Γ΄ τύπου και άλλες διατάξεις». Έτσι επιγράφεται, εγώ, ωστόσο, για να συνεννοούμαστε θα το πω «νομοσχέδιο που θέλει να βάλει τέλος στην ντροπή». Ή, ακριβέστερα, στις ντροπές, γιατί είναι πολλές οι ντροπές: να υπάρχουν υπερήλικοι (και άνω των ενενήντα χρονών), ανάπηροι και ανήλικοι στις φυλακές· να έχουμε ειδικές φυλακές που κάνουν πιο αυστηρούς

Έργο της Χάνα Χεχ, 1920

Έργο της Χάνα Χεχ, 1920

τους όρους φυλάκισης, ανάλογα με το αδίκημα· να μην εφαρμόζεται o «νόμος Ρουπακιώτη» για τα ναρκωτικά (που προέκρινε τη θεραπεία), και έτσι ο ένας στους τέσσερις κρατούμενους να είναι για υποθέσεις ναρκωτικών· να εκτίουν ουσιαστικά μια δεύτερη ποινή οι υπό απέλαση αλλοδαποί (αφού κρατούνται και μετά το τέλος της ποινής τους)· να στοιβάζονται άνθρωποι σα σακιά στις φυλακές, που δεν τους χωράνε. Είναι πολλές οι ντροπές. Και, εκτός του ότι ακυρώνουν βέβαια το κράτος δικαίου, γεννούν πόνο, πολύ πόνο, δυστυχία, συντριβή που φτάνει και στον θάνατο. Βυθίζουν στην αθλιότητα και τη βαρβαρότητα χιλιάδες ανθρώπους, τους 12.000 που είναι στη φυλακή, τις οικογένειές τους, τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους (άσχετα με το αν είναι και αυτοί συχνά φορείς της βαρβαρότητας) και μια ολόκληρη κοινωνία η οποία μαθαίνει να εθίζεται στην αθλιότητα ή –ίσως ακόμα χειρότερα– μαθαίνει να μη μαθαίνει το τι γίνεται στις φυλακές της, τόπους άβατους , σκοτεινούς, φρικαλέους.

Συνέχεια ανάγνωσης

Στα Ενθέματα αύριο 29 Μαρτίου

Standard

Κείμενα των Στρατή Μπουρνάζου, Μενέλαου Γκίβαλου, Αγάπιου Λάνδου, Μίχαελ Χόυζερ, Κωνσταντίνου Τσουκαλά, Δέσποινας Καταπότη, Φαμπιέν Εσκαλονά, Φιλίπ Ασκεναζύ, Σεσίλ Αλντύ, Βαγγέλη Καραμανωλάκη 

Ένας αέρας ανθρωπιάς στις φυλακές. O Στρατής Μπουρνάζος εξηγεί γιατί πρέπει να υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο το νομοσχέδιο του Υπ. Δικαιοσύνης. «Αύριο ή μεθαύριο, ένα σπουδαίο νομοσχέδιο έρχεται στη Βουλή: το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης «Μεταρρυθμίσεις ποινικών διατάξεων, κατάργηση των καταστημάτων κράτησης Γ΄ τύπου και άλλες διατάξεις». Έτσι επιγράφεται, εγώ, ωστόσο, για να συνεννοούμαστε θα το πω «νομοσχέδιο που θέλει να βάλει τέλος στην ντροπή». Ή, ακριβέστερα, στις ντροπές, γιατί είναι πολλές οι ντροπές: να υπάρχουν υπερήλικοι (και άνω των ενενήντα χρονών), ανάπηροι και ανήλικοι στις φυλακές· να έχουμε ειδικές φυλακές που κάνουν πιο αυστηρούς τους όρους φυλάκισης, ανάλογα με το αδίκημα.»

Η «εκδίκηση» της πολιτικής. Γράφει ο Μενέλαος Γκίβαλος: «Οι εγχώριοι φορείς της διαπλοκής δεν αποτελούν απλώς μηχανισμούς αναπαραγωγής και προπαγάνδισης των ξένων συμφερόντων. Συγκροτούν μια συνεκτική δομή οικονομικοπολιτικών συμφερόντων που δρα ως άλλη πέμπτη φάλαγγα, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια και επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης. Οι ριζικές αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα, η εφαρμογή των νόμων και η επαναπροκήρυξη των αδειών του τηλεοπτικού χάρτη, η πλήρης διαφάνεια στους διαγωνισμούς, στις προμήθειες, στις συναλλαγές συνιστούν αναγκαίες, δομικού χαρακτήρα ρήξεις, ώστε να μεταφερθεί επιτέλους η εξουσία από τους μηχανισμούς της διαπλοκής στην πολιτική εξουσία, στην κυβέρνηση και στην ελληνική κοινωνία.»

Ernst Ludwig Kirchner -  The Soldier Bath

Ernst Ludwig Kirchner – The Soldier Bath

Στην Πόλη εμείς να μπούμε… Με αφορμή τα συνθήματα των ανδρών των ΟΥΚ, του Αγάπιου Λάνδου. «Δεν έχουμε κάποια μέλη των ΟΥΚ που τα φωνάζουν αυτά σε μια ταβέρνα, σε μια ιδιωτική σύναξη ούτε καν εντός του στρατοπέδου. Η ενέργεια έγινε κατά τη διάρκεια της παρέλασης, στην οδό Πανεπιστημίου, ενώ το άγημα προχωρούσε απολύτως συντεταγμένα, με βηματισμό, τον επικεφαλής παρόντα κλπ. Είναι οργανωμένη ενέργεια και μας δείχνουν την ύπαρξη ακροδεξιών πυρήνων (χρυσαυγίτικων ή μη) εντός του στρατού· δεν είναι κάτι αυτόματο ή προέκταση της εκπαίδευσής τους κλπ. Γι’ αυτό ο Υπουργός Άμυνας οφείλει να τοποθετεί και να δράσει. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Νετανιάχου θα κάνει το Ισραήλ το επόμενο failed state στη Μέση Ανατολή

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-4

της Ράβιτ Χεχτ

Το Ισραήλ καλπάζει προς ένα αντιδημοκρατικό δι-εθνικό μέλλον διαποτισμένο με μίσος και ρατσισμό. Μια κυβέρνηση με κεντρώα κόμματα θα μπορούσε να καμουφλάρει αυτή τη φρικτή τάση, να την εξωραΐσει λίγο, αλλά όχι να την εκτροχιάσει.

Χωρίς τίτλοΤο Ισραήλ θα βυθιστεί σε διεθνή, ακαδημαϊκή και οικονομική απομόνωση. Οι πνευματικές και οικονομικές ελίτ θα το εγκαταλείψουν. Οι νέοι θα αναζητήσουν αλλού μια ζωή με ελπίδα. Μόνο εκείνοι που προτιμούν τις άγιες πέτρες της γης τους αντί της ίδιας της ζωής θα παραμείνουν, μαζί με τους φτωχούς που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Το σιωνιστικό όνειρο, το οποίο έχει ήδη πληγεί από μια αισχρή πράξη που επιτελέστηκε εναντίον του, θα υποθηκευτεί εξ ολοκλήρου στον μεσσιανισμό και τη βία.

Το Ισραήλ δεν θα είναι πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία αλλά μάλλον ένα ακόμη αποτυχημένο κράτος στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μια σκοτεινή, απελπιστική προοπτική — αλλά αυτές οι εκλογές, στις οποίες κέρδισε ένα άτομο που τον περισσότερο κόσμο τον αηδιάζει, ήταν πραγματικά τρομακτικές.

Ο ισραηλινός λαός δεν θέλει την ειρήνη — νιώθει ότι διαρκώς προκαλείται και φοβάται. Δεν θέλει να ζει σε μια φιλελεύθερη και δημοκρατική δυτική χώρα. Θέλει να ζει στο Βασίλειο της Ιουδαίας, του οποίου η μοίρα είναι γνωστή. Και αυτή η ευχή δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί.

Ας βασιλεύει ο αχρείος Νετανιάχου, φτάνει να έχουμε άρτο και θεάματα

Standard

Ισραήλ: τι σημαίνει η νίκη Νετανιάχου;-3

του Ρόι Ισάκοβιτς

Η κάλπη τα είπε όλα: οι Ισραηλινοί δεν ενδιαφέρονται αν ο πρωθυπουργός τους κατατρέχει το Ιράν, προσβάλλει τον Μπάρακ Ομπάμα και εγγυάται την απόλυτη παράλυση σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό· φτάνει να τους εξασφαλίζει την καλή ζωή.

Περίπου 1.900 χρόνια πριν, ο σατιρικός ποιητής Γιουβενάλης αποδοκίμαζε την αδιαφορία των πολιτών της αυτοκρατορικής Ρώμης για τα κοινά, λέγοντας πως ο λαός ενδιαφερόταν πια μόνο «για άρτο και θεάματα», δηλαδή για το φαγητό και τη διασκέδασή του.

ShowImageΟ λαός του αποικιοκρατικού Ισραήλ δεν διαφέρει και πολύ. Το μήνυμα που εξέπεμψε στις εκλογές της Τρίτης ήταν ότι είναι πρόθυμος να δεχτεί την επιθετική ακροδεξιά πολιτική του Μπενιαμίν Νετανιάχου –την απόρριψη των Παλαιστινίων, την επιθετικότητα προς το Ιράν, την περιφρόνηση προς τους ντόπιους Άραβες και την αδιαφορία για την εκ Δύσεως κριτική– χωρίς καμία αντίρρηση, και ότι θέλει μονάχα ένα πράγμα για αντάλλαγμα: άρτο και θεάματα. Θέλει φτηνότερη κατοικία, φτηνότερη τροφή και αρκετά χρήματα για να αισθάνεται ότι ζει την καλή ζωή. Κι αυτό είναι ακριβώς που σκοπεύει να του δώσει ο Νετανιάχου.

Κρίνοντας από τον λόγο που εκφώνησε σε ακτιβιστές του Λικούντ λίγο μετά την ανακοίνωση των exit polls την Τρίτη, ο Νετανιάχου έπιασε το μήνυμα του κόσμου. Έχοντας εξασφαλίσει επτά επιπλέον αναπάντεχες έδρες, ο ξενοφοβικός που μόλις λίγες ώρες νωρίτερα έσταζε χολή και πίκρα, ήταν πια όλος αγάπη και γεναιοδωρία. Μίλησε για προσιτή κατοικία, κοινωνική πρόνοια και αλληλοβοήθεια –λέξεις που δεν είχε ξεστομίσει ούτε για αστείο κατά την προηγούμενη θητεία του.

Οι δυσοίωνες προβλέψεις για το κόμμα του, το Λικούντ, την τελευταία εβδομάδα των δημοσκοπήσεων είχαν τρομάξει τον Νετανιάχου, ο οποίος αντέδρασε  όπως συνήθως: με μια εμπάθεια, μια μοχθηρότητα και έναν ρατσισμό που θα θεωρούνταν απαράδεκτα σε οποιαδήποτε  άλλη δυτική χώρα.

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Οι ελέφαντες δεν μπορούν να πετάξουν, και μια ακροδεξιά χώρα δεν μπορεί να εκλέξει μια προοδευτική και ανοιχτόμυαλη κυβέρνηση.

Δημοκρατία είναι όταν η πλειοψηφία του λαού εκλέγει την κυβέρνηση της αρεσκείας της — και αυτή είναι αναμφίβολα η περίπτωσή μας. Το Ισραήλ θα έχει την κυβέρνηση που αντικρίζει κάθε πρωί στον καθρέφτη: άσχημη αλλά οικεία, φυλετική αλλά κοσμοπολίτικη, καθόλου ανεκτική για τους άλλους αλλά εξαιρετικά επιεική με την ίδια, υπερευαίσθητη, ευέξαπτη και φαρισαϊκή.

Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για τη νέα κυβέρνηση είναι πως δεν θα είναι κάτι άγνωστο. Δεν θα υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι είναι το Ισραήλ και ποιος είναι ο ηγέτης του. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.