«Κραυγή αγωνίας»

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Παρασκευή πρωί, την ώρα που κλείναμε τα «Ενθέματα», τα media είχαν βουίξει από το πρωτοσέλιδο των Νέων. Προς στιγμήν, νoμίσαμε πως είχε ημερομηνία «1η Απριλίου». Και όμως, το πρωτοσέλιδο έγραφε «3 Απριλίου 2015» και ολόκληρο σχεδόν το καταλάμβανε το άρθρο του Γιάννη Πανούση «Νοείται Αριστερά του Τίποτα;», με την επισήμανση της –συναγωνιώσας και συγκραυγάζουσας, βεβαίως– εφημερίδας «Κραυγή αγωνίας από τον υπουργό». Παραθέτω από το άρθρο: «Αριστερά, και μάλιστα 10.00-stratisΚυβερνώσα Αριστερά, σημαίνει ισοελευθερία, δικαιώματα, κοινωνική πολιτική, δημόσιο έλεγχο, δικαιοσύνη. Όποιος θεωρεί ότι […] Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη (δίχως προσωπική, κοινωνική, εθνική ασφάλεια, δίχως στρατό και δίχως αστυνόμευση, ίσως και χωρίς δικαστές ή φυλακές), όποιος πιστεύει ότι τα διδάγματα της Ιστορίας μας είναι περιττά (αφού όλοι οι λαοί είναι “αδελφωμένοι” — sic) και ότι η Παιδεία μας επιτρέπει κάθε ανομική δράση (sic), τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε με τη Δημοκρατία. Αυτή την Αριστερά του Τίποτα δεν τη χρειάζονται ο τόπος και ο λαός». [τα sic είναι του άρθρου].

Το πρόβλημα, ασφαλώς, δεν είναι ότι ο Γ. Πανούσης έγραψε την άποψή του. Σαφέστατα δικαιούται (αρκεί να συνυπολογίσει κανείς –και κυρίως ο ίδιος– ότι δεν είναι «σχολιαστής», όπως επισήμανε ο Νίκος Φίλης). Το πρόβλημα, και μάλιστα σοβαρό, βρίσκεται σε τρία άλλα σημεία.

To πρόβλημα είναι σοβαρό και έγκειται, πρώτον, στα συστατικά της «κραυγής», που αναπαράγουν δημαγωγικούς κοινούς τόπους της λαϊκιστικής δεξιάς –και ακροδεξιάς– ρητορείας. Γιατί πού αλλού παραπέμπει ο κώδων του κινδύνου εναντίον όσων θέλουν τη χώρα «ανοχύρωτη», όσων πρεσβεύουν ότι η Παιδεία (πρέπει) να επιτρέπει κάθε ανομική δράση κλπ. κλπ. Όπως σημείωσε ο Αλέξης Οικονομίδης, «από έναν υπουργό, και μάλιστα καθηγητή πανεπιστημίου, περιμένει κανείς διαφορετικά πράγματα από ό,τι από έναν ρήτορα του καφενείου: όχι κραυγές αγωνίας και ηθικού πανικού, αλλά ακριβή περιγραφή των προβλημάτων και ορθολογικές προτάσεις για την αντιμετώπισή τους».

Δεύτερον, στον τρόπο με τον οποίο αρθρώνεται η επιχειρηματολογία και περιγράφονται οι «εχθροί». Έναν τρόπο-ακορντεόν. Ποιοι είναι όλοι τούτοι οι πρέσβεις των απόψεων του «Τίποτα», οι «άνθρωποι χωρίς πρόσωπο»; Άγνωστο. Μπορεί να είναι μια χούφτα «περιθωριακοί» ή λίγα στελέχη ή πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή αριστεροί εκτός ΣΥΡΙΖΑ κ.ο.κ. Με λίγα λόγια, ανάλογα με την ανάγνωση, μπορεί να είναι από ελάχιστοι μέχρι πάμπολλοι. Τα κανάλια ήδη ψάχνουν να βρουν ποιους «φωτογραφίζει». Κατά τη γνώμη μου, επί ματαίω: η φωτογραφία είναι επίτηδες φλουταρισμένη, ώστε ο καθένας να καταλαβαίνει ό,τι θέλει. Το άρθρο ορθώνει φαντάσματα και σκιαμαχεί μαζί τους.

Τρίτον, το πλαίσιο στο οποίο εκφράζονται αυτά. Γράφονται στο πρωτοσέλιδο των Νέων· για την ακρίβεια είναι το πρωτοσέλιδο των Νέων — και αυτό συνιστά μήνυμα προς την κυβέρνηση (επισήμανση του Γιώργου Κυρίτση). Γιατί γίνονται, έτσι, κομμάτι της επίθεσης των Νέων κατά της κυβέρνησης, που κραυγάζουν ότι απειλείται η νομιμότητα και ότι «τις τελευταίες μέρες το κράτος δικαίoυ δέχεται απανωτά πλήγματα» (ακριβώς δίπλα, στο κύριο άρθρο).

Το θέμα, προφανώς, δεν είναι η έκφραση άποψης. Είναι ο τρόπος που εκφέρεται, η κατασκευή εχθρών, τα αντανακλαστικά που διεγείρει, το να γίνεσαι (πρωτοκλασάτο έστω) πιόνι στο παιχνίδι των Νέων. «Η ώρα της Αριστεράς στην Ελλάδα δεν είναι η ώρα των ιδεολογημάτων και των ανούσιων τσιτάτων», καταλήγει ο Γ. Πανούσης. Ασφαλώς. Ούτε και η ώρα των κραυγών, επίσης.

3 σκέψεις σχετικά με το “«Κραυγή αγωνίας»

  1. Θα συμφωνησω οτι τα σχολια του κ. Πανουση χαρακτηριζονται απο ενα μαλλον “γριφωδη” και “ελλειπτικο” τροπο διατυπωσης. Πραγματι, γενικολογοι και νεφελωδεις χαρακτηρισμοι του τυπου “η αριστερα του Τιποτα” δεν διευκρινιζουν επαρκως τιποτα και δινουν λαβη σε διαφορες σκοπιμες παρανοησεις που τις εκμεταλλευεται μια δημαγωγικη δεξηα που ψαχνει ευκαιρια για να υπονομευσει την κυβερνηση. Θα συμφωνησω επισης οτι, στα πλαισια ενος δημοκρατικου διαλογου, εχει ο καθενας το δικαιωμα να διατυπωνει τις αποψεις του, εχει ομως καποια πολιτικη σημασια η επιλογη του συγκεκριμμενου εντυπου, οσο και το γεγονος οτι ο κ. Πανουσης δεν ειναι απλως ενας πανεπιστημιακος αλλα ειναι και υπουργος. Ισως θα ηταν λοιπον πιο σωστο, πριν κανει, μεσω γενικολογων σχολιων, τις οποιες επισημανσεις και την οποια κριτικη του, να ειχε προηγουμενως συνεννοηθει με την υπολοιπη κυβερνηση, της οποια ειναι μελος, κι αν διαπιστωνε οτι υπαρχουν ριζικες διαφωνιες πανω στα βασικα, τοτε να αποχωρησει. Ερχομαι ομως τωρα στην ουσια του ζητηματος η οποια δεν εγκειται βεβαιως στην υποτιθεμενη “εισβολη” στη Βουλη, απο μια ολιγομελη ομαδα που διαλεξε ενα τετοιο τροπο για να διαμαρτυρηθει και να προβαλλει καποια αιτηματα. Αυτα ειναι αστειοτητες. Δεν κινδυνεψε “ο νομος και η ταξη” απο κατι τετοιο, ιδιως οταν γνωριζουν οι παντες τι εχει προηγηθει στο παρελθον, οταν επιχειρουσαν να επιβαλλουν αυτο τον “νομο” κι αυτη την “ταξη” τα ΜΑΤ, με τις γνωστες μεθοδους τους που οδηγησαν ακομα και στο θανατο ανθρωπους στην Μαρφιν. Θα συμφωνησω λοιπον με οσα σημειωνει ο Αλεξης Οικονομιδης, οτι δηλαδη αυτο που χρειαζεται δεν ειναι “κραυγες αγωνιας και ηθικου πανικου”, αλλα “ακριβης περιγραφη των προβληματων και ορθολογικες προτασεις για την αντιμετωπιση τους”. Κι ειναι ακριβως αυτα τα βασικα προβληματα τα οποια, περαν των οποιων σχολιων του κ. Πανουση, αποφευγει να τα ονομασει ξεκαθαρα, οχι μονο αυτος, αλλα και μια μεριδα της αριστερας (ή της “αριστερας”) η οποια τα αντιμετωπιζει ενδεχομενως ως “ταμπου” και γι αυτο διαλεγει συχνα, ειτε να τα αποσιωπει, ειτε να “πεταει την μπαλα στην εξεδρα”. Ας μιλησουμε συγκεκριμμενα, λοιπον : Ποια ειναι η θεση της κυβερνησης απεναντι σ’ αυτες τις φραξιες των αυτοαποκαλουμενων «αντιεξουσιαστων», οι οποιοι τεινουν να μετατρεψουν τις καταληψεις σε ενα ειδος «μοδας» και groυp therapy (γελοιοποιωντας με τη σταση τους ορισμενα σωστα ανθρωπιστικα αιτηματα, τα οποια ομως η κυβερνηση εχει ουτως ή αλλως την προθεση να τα αντιμετωπισει νομοθετικα). Γιατι δεν εχει βγει η κυβερνηση να καταγγειλλει δυναμικα, με εντελως ξεκαθαρο κι οχι «μασημενο» τροπο, τετοιες ενεργειες (που μυριζουν αρκετα και προβοκατσιες) ; Ποιο ηταν π.χ το νοημα της καταληψης των γραφειων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλα και του ρ/σ “Κοκκινο”, ειδικα την ημερα οπου ο Τσιπρας προσπαθουσε να υπερασπιστει στην Γερμανια τα συμφεροντα της χωρας; Εκτος απο την καταφυγη στα ΜΑΤ -την οποια επιθυμουν διακαως ορισμενοι- υπηρχε π.χ κι η οδος του καλεσματος των πολιτων να αντιδρασουν με εντελως ειρηνικο τροπο, διαδηλωνοντας απλως την αντιθεση τους κι απονομιμοποιωντας τετοιες συμπεριφορες. Γιατι επιχειρηθηκε να υποβαθμιστουν και να περασουν “στα ψιλα” τετοια απαραδεκτα συμβαντα και γιατι οι εργαζομενοι στο “Κοκκινο” εφτασαν στο σημειο να λενε οτι “σεβονται μεν την καταληψη, αλλα διαφωνουν” ; Τι ακριβως “σεβοντουσαν” ; Κι επειτα, ποια ειναι τελικα η σταση της κυβερνησης απεναντι στην μυθοποιημενη εννοια του «πανεπιστημιακου ασυλου», που το εκμεταλλευονται επι χρονια ορισμενοι για «ψιλου πηδημα» και που εχει καταληξει να παραπεμπει σε ασυλο ανιατων ; Ποια ειναι η σταση της κυβερνησης απεναντι σε φαινομενα βανδαλισμων, οπως ειναι το μουτζουρωμα του Πολυτεχνειου, η καταταστροφη των αγαλματων του Παλαμα και της Κυβελης, οι καταστροφες πανεπιστημιακων βιβλιων και οι λεηλασιες εξοπλισμου; (Ειδικωτερα, ποιος πιστευει οτι δεν αποτελεσε κανονικη προβοκατσια η “καλλιτεχνικη παρεμβαση” στο κτιριο του Πολυτεχνειου, που απαιτουσε κανονικες σκαλωσιες και εγινε κυριολεκτικα κατω απο τη μυτη της αστυνομιας 😉 Ποια ειναι αυτα τα «ταμπου» επιτελους που κανουν ορισμενους να θεωρουν πως καθε ξεκαθαρη καταγγελια θα ισοδυναμει με συμπορευση με τις «δυναμεις καταστολης» ; Χαθηκε η οδος της -δημοκρατικης- καμηλας ;

  2. Η «κυβερνώσα Αριστερά», την οποία περιέγραψε σε ρόλο σχολιαστή ο υπουργός κ. Πανούσης, διστάζει να αφιερωθεί στον εσωτερικό στίβο της επανορθωτικής πολιτικής, των πιο δίκαιων αναδιανεμητικών μέτρων και των πραγματικών μεταρρυθμίσεων για παραγωγική ανασυγκρότηση. Δυσκολεύεται να ορίσει προτεραιότητες και να επιλέξει «με ποιούς θα πάει και ποιούς θα αφήσει»…
    …Γι’ αυτό το λόγο εκφυλίζεται συχνά σε οπερέτα το ελληνικό δράμα που παίζεται στις Βρυξέλλες, ενώ η επικοινωνιακή αντιμετώπιση των «κακών» μοιάζει με θέατρο σκιών: «Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο γερμανικό φίδι»…
    …Το γιατί αποφεύγει η κυβερνώσα Αριστερά να παίξει στο εσωτερικό «γήπεδο», το εξήγησε επαρκώς ο κ. Γ. Μηλιός…
    Στην επικοινωνιακή διαχείριση της κυβερνώσας παράταξης, αυτό το υβρίδιο ελληνικής τραγωδίας με οπερετικού τύπου μεταμοντέρνα διακυβέρνηση, συχνά το δικαιολογούν με τον ισχυρισμό «έχουμε πόλεμο»… Δεν είναι δύσκολο να πείσουν αρκετούς, κυρίως από εκείνους που όλα αυτά τα ζούν στη φαντασία τους και δεν βιώνουν την επισφάλεια της ειρήνης…
    Φυσικά δεν έχουμε πόλεμο. Έχουμε δυσαρμονική κοινωνία και αποτυχημένο κράτος – failed state.
    Παρά το μνημόνιο και την πτώση του ΑΕΠ, ανήκουμε πάντα στις 40 πρώτες χώρες του πλανήτη με το ψηλότερο ονομαστικό μέσο ΑΕΠ κατά κεφαλήν…

    Λαϊκή εντολή και κυβερνητικές αμηχανίες: «Σας τα είπαμε, μας τα είπατε, να σας τα ξαναπούμε»
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2015/04/blog-post_4.html

  3. Επίθεση των ΜΑΤ με χημικά σε πολίτες στον Βόλο, χτύπημα διαδήλωσης στην Αμυγδαλέζα συνδιοργανωτής της οποίας ήταν η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, αγαστή συνεργασία ΜΑΤ και εγκάθετων της επιχείρησης στις Σκουριές, ντου των ΜΑΤ στα Εξάρχεια στο γνωστό παλιό στυλ. Και μέσα σε αυτό το τοπίο αποθράσυνση της ΠΟΑΣΥ (ομοσπονδίας αστυνομικών) που επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής. Όλα αυτά πρέπει να τελειώσουν γρήγορα. Κάθε αστυνομικός διοικητής που δίνει εντολές για επίθεση σε κινήματα, κάθε ΜΑΤατζής που χτυπάει κόσμο, κάθε αστυνομικός που βασανίζει κρατούμενους πρέπει να αποτάσσεται άμεσα. Ο κόσμος της Αριστεράς και των κινημάτων πρέπει να δημιουργήσει παντού δομές ελέγχου της κρατικής αυθαιρεσίας όπως π.χ. παρατηρητήρια αστυνομικής αυθαιρεσίας.Η κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να διευκολύνει το κίνημα στον αγώνα ενάντια στο βαθύ κράτος. Όποιος υπουργός δεν μπορεί να συνεισφέρει σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να πάει σπίτι του. Τώρα, δηλαδή χτες.
    Οι τρομολαγνικοί νόμοι που διώκουν το φρόνημα όπως είναι ο 187 και 187 Α πρέπει να καταργηθούν άμεσα. Παράλληλα, σύντομα πρέπει να υπάρξουν νομοθετικές παρεμβάσεις που θα αντιμετωπίζουν την κρατική βαναυσότητα ως ιδιώνυμο αδίκημα. Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να συνεχίσει να ανέχεται την ύπαρξη των ΜΑΤ, της ΟΠΚΕ, των ομάδων ΔΕΛΤΑ και των υπόλοιπων ειδικών αστυνομικών δυνάμεων.
    Οι υπεύθυνοι για κρατικά εγκλήματα του παρελθόντος (δολοφονίες κρατούμενων που απέδρασαν, βιαιοπραγίες αστυνομικών κατά τη διάρκεια ή μετά τη σύλληψη, βασανιστήρια) πρέπει να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη (όπου και εκεί πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα τεράστιες αλλαγές και βαθιές ανατροπές)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s