Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριακή 19 Απριλίου

Standard

Κείμενα των Στρατή Μπουρνάζου, Μάνου Αυγερίδη, Φρανσουά Μπασπερό, Δημήτρη Ψαρρά, Βασιλικής Γεωργιάδου, Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη, Γιάννη Η. Χάρη, Ιωάννας Δρόσου, Θανάση Κούρκουλα, Αντώνη Σιγάλα, Μάκη Κουζέλη, Λίνας Βεντούρα, Ροδρίγο Παττόσα Μόττα 

Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου. 9 κείμενα

Χρυσή Αυγή: Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα. Του Στρατη Μπουρναζου. «Μια πρόσφατη εξέλιξη δίνει νέα σημασία στη δίκη. Και αυτή είναι η «επίθεση φιλίας» της Χρυσής Αυγής προς την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης για το σωφρονιστικό, την Πέμπτη και Οι χρυσαυγίτες δεν κραύγαζαν πλέον για τους «εγκληματίες» και την «μπουζού» ούτε ζήταγαν «κρεμάλες» για τους τρομοκράτες ή τους ναρκέμπορους. Μιλάγαν για τα βάσανα της φυλακής, την ανάγκη μέριμνας για τους εξαρτημένους κ.ο.κ. Μέχρι και για τους πρώην «υπανθρώπους» (τους μετανάστες δηλαδή) είχαν μια καλή κουβέντα να πουν, ενώ ψήφισαν «παρών» επί της αρχής (και, αν έχετε το θεό σας, υπέρ της κατάργησης των φυλακών τύπου Γ΄.). Είναι ένα από τα δείγματα ότι η επιχείρηση «σοβαρή Χρυσή Αυγή» ή «λύκος με λεοντή προβάτου» υλοποιείται με γρήγορους ρυθμούς, από τους ίδιους τους νεοναζί. Σε αυτή λοιπόν τη συγκυρία πρέπει να βγάλουμε τη λεοντή από τους λύκους.»

Αντιφασιστική αφίσα  του ισπανικού εμφυλίου

Αντιφασιστική αφίσα του ισπανικού εμφυλίου

Τα συντριπτικά στοιχεία και το «αντιμνημονιακό» προσωπείο. Του Δημήτρη Ψαρρά. «Η δικαστική οδός είναι η μόνη που μπορεί να οδηγήσει στην εξάρθρωση της οργάνωσης. Κάποιοι υποτιμούν τη δίκη, και κρύβουν τη δική τους απουσία, αναμασώντας το γνωστό επιχείρημα περί εξαρτημένης και συστημικής δικαιοσύνης και αναθέτοντας σε κάποιο μελλοντικό «αντιφασιστικό κύμα» να σαρώσει τον σημερινό «φασιστικό κίνδυνο», ανατρέποντας μαζί μ’ αυτό και τον καπιταλισμό. Η άποψη αυτή, όμως, οδηγεί κατευθείαν στην ανασυγκρότηση των Ταγμάτων Εφόδου και την αναζωογόνηση της Χρυσής Αυγής.»

Εργαλεία της μαχόμενης δημοκρατίας. Της Βασιλικης Γεωργιαδου. «Εργαλεία της μαχόμενης δημοκρατίας ούτε τίθενται σε εφαρμογή απρόσκοπτα ούτε αποτελούν πανάκεια. Το ερώτημα πότε μια δημοκρατία παύει να ανέχεται τους υπονομευτές της δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Η Πολιτεία μπορούσε να είχε αντιδράσει από το 2008, όταν η ΧΑ δρούσε ανοικτά ως militia ακολουθώντας την «αρχηγική» εντολή να επιβάλει «τάξη» και «φυλετική καθαρότητα» σε περιοχές του κέντρου της πρωτεύουσας ή, έστω, από το 2010, όταν η ΧΑ απόκτησε αντιπροσώπευση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας παύοντας (και αριθμητικά) να αποτελεί «ασήμαντη» οργάνωση.» Συνέχεια ανάγνωσης