Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριακή 19 Απριλίου

Standard

Κείμενα των Στρατή Μπουρνάζου, Μάνου Αυγερίδη, Φρανσουά Μπασπερό, Δημήτρη Ψαρρά, Βασιλικής Γεωργιάδου, Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη, Γιάννη Η. Χάρη, Ιωάννας Δρόσου, Θανάση Κούρκουλα, Αντώνη Σιγάλα, Μάκη Κουζέλη, Λίνας Βεντούρα, Ροδρίγο Παττόσα Μόττα 

Η Χρυσή Αυγή έναντι του νόμου. 9 κείμενα

Χρυσή Αυγή: Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα. Του Στρατη Μπουρναζου. «Μια πρόσφατη εξέλιξη δίνει νέα σημασία στη δίκη. Και αυτή είναι η «επίθεση φιλίας» της Χρυσής Αυγής προς την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης για το σωφρονιστικό, την Πέμπτη και Οι χρυσαυγίτες δεν κραύγαζαν πλέον για τους «εγκληματίες» και την «μπουζού» ούτε ζήταγαν «κρεμάλες» για τους τρομοκράτες ή τους ναρκέμπορους. Μιλάγαν για τα βάσανα της φυλακής, την ανάγκη μέριμνας για τους εξαρτημένους κ.ο.κ. Μέχρι και για τους πρώην «υπανθρώπους» (τους μετανάστες δηλαδή) είχαν μια καλή κουβέντα να πουν, ενώ ψήφισαν «παρών» επί της αρχής (και, αν έχετε το θεό σας, υπέρ της κατάργησης των φυλακών τύπου Γ΄.). Είναι ένα από τα δείγματα ότι η επιχείρηση «σοβαρή Χρυσή Αυγή» ή «λύκος με λεοντή προβάτου» υλοποιείται με γρήγορους ρυθμούς, από τους ίδιους τους νεοναζί. Σε αυτή λοιπόν τη συγκυρία πρέπει να βγάλουμε τη λεοντή από τους λύκους.»

Αντιφασιστική αφίσα  του ισπανικού εμφυλίου

Αντιφασιστική αφίσα του ισπανικού εμφυλίου

Τα συντριπτικά στοιχεία και το «αντιμνημονιακό» προσωπείο. Του Δημήτρη Ψαρρά. «Η δικαστική οδός είναι η μόνη που μπορεί να οδηγήσει στην εξάρθρωση της οργάνωσης. Κάποιοι υποτιμούν τη δίκη, και κρύβουν τη δική τους απουσία, αναμασώντας το γνωστό επιχείρημα περί εξαρτημένης και συστημικής δικαιοσύνης και αναθέτοντας σε κάποιο μελλοντικό «αντιφασιστικό κύμα» να σαρώσει τον σημερινό «φασιστικό κίνδυνο», ανατρέποντας μαζί μ’ αυτό και τον καπιταλισμό. Η άποψη αυτή, όμως, οδηγεί κατευθείαν στην ανασυγκρότηση των Ταγμάτων Εφόδου και την αναζωογόνηση της Χρυσής Αυγής.»

Εργαλεία της μαχόμενης δημοκρατίας. Της Βασιλικης Γεωργιαδου. «Εργαλεία της μαχόμενης δημοκρατίας ούτε τίθενται σε εφαρμογή απρόσκοπτα ούτε αποτελούν πανάκεια. Το ερώτημα πότε μια δημοκρατία παύει να ανέχεται τους υπονομευτές της δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Η Πολιτεία μπορούσε να είχε αντιδράσει από το 2008, όταν η ΧΑ δρούσε ανοικτά ως militia ακολουθώντας την «αρχηγική» εντολή να επιβάλει «τάξη» και «φυλετική καθαρότητα» σε περιοχές του κέντρου της πρωτεύουσας ή, έστω, από το 2010, όταν η ΧΑ απόκτησε αντιπροσώπευση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας παύοντας (και αριθμητικά) να αποτελεί «ασήμαντη» οργάνωση.»

Τα «αυτονόητα» και η σημασία τους. Της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη. «Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη από τον ιδεολογικό αγώνα αλλά και τη σύμπραξή του με τον πολιτικό· ειδικά σε αυτή την περίοδο, που η Χρυσή Αυγή, δημοσίως, μετατρέπει τις «λόγχες των πεζοδρομίων» σε «νόμο και τάξη» του (αντιμνημονιακού) Κοινοβουλίου, παριστάνοντας το θύμα πολιτικής συνωμοσίας, την ίδια στιγμή –ακόμα και αυτή τη στιγμή– που, στον δρόμο, δεν σταματάει τις επιθέσεις. Έχουμε ανάγκη να καταδειχτεί ο πολιτικός ρόλος της, δίπλα στους εργοδότες και στους εφοπλιστές, αλλά και να απαλειφθούν σήμερα οι συνθήκες που συνέβαλαν στη γιγάντωση του φαινομένου: η ανέχεια, η αίσθηση της ταπείνωσης, η ανεργία, η απουσία κοινωνικών δομών πρόνοιας, η απονέκρωση των δημοκρατικών θεσμών, η νομιμοποίηση του κοινωνικού δαρβινισμού, η απουσία προοπτικής ή η διαρκής ματαίωσή της.»

Προπάντων δίκη των ηθικών αυτουργών. Του Γιάννη Η. Χάρη. «Των ηθικών αυτουργών δηλαδή. Στη δίκη των οποίων –την ηθική δίκη, εννοείται– πρέπει να προσβλέπουμε, μάλλον τη δίκη των οποίων οφείλουμε να αναλάβουμε. Μεθοδικά και επιστημονικά, χωρίς εισαγωγικά. Πρώτα οφείλουμε να δούμε ότι ο χρυσαυγιτισμός άνθησε σε μια έτοιμη να τον δεχτεί κοινωνία, χάρη σ’ αυτούς που ετοίμασαν την κοινωνία από προνομιακές θέσεις, π.χ. τα ΜΜΕ, να δούμε παραπέρα τον χρυσαυγιτισμό σαν γενικότερα ιδεολογικό τραμπουκισμό, αυτόν που επίσης καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται από προνομιακές θέσεις, πάλι τα ΜΜΕ.»

Ο φαύλος κύκλος της «αγανάκτησης». Της Ιωάννας Δρόσου. «Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής θα είναι σαφώς μια νίκη και του κινήματος, όμως δεν θα σημάνει το τέλος του φασισμού. Αυτό χρειάζεται δουλειά μυρμηγκιού σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε σπίτι. Διαφορετικά θα συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της αγανάκτησης, που καταλήγει σε πογκρόμ. Άλλωστε, η Χρυσή Αυγή δεν είναι ο μοναδικός υμνητής του φασισμού…»

Η δίκη και ο αντιφασισμός της Αριστεράς. Του Θανάση Κούρκουλα. «Τέλος, χρειάζεται να αναστραφεί μια τάση υποτίμησης της δίκης στη βάση της αντίληψης πως το δικαστήριο είναι «ξένο γήπεδο», σε ένα στημένο παιχνίδι από το οποίο η φιλοξενούμενη ομάδα πρέπει να απέχει. Όταν απέχεις από τον αγώνα, συνήθως χάνεις το ματς στα χαρτιά. Στην περίπτωση της δίκης της Χρυσής Αυγής μια τέτοια εξέλιξη θα είχε πολύ σοβαρές συνέπειες για τις εξωδικαστικές αντιφασιστικές υποχρεώσεις της επόμενης μέρας.»

Η δαιμονοποίηση της διαφορετικότητας. Του Αντώνη Σιγαλά. «Η οργάνωση, από την πρώτη στιγμή που έκανε την εμφάνισή της, στόχευε στη δαιμονοποίηση της διαφορετικότητας, αδιάφορο αν αυτή είχε τα χαρακτηριστικά της σεξουαλικής ταυτότητας, του χρώματος του δέρματος, της διαφορετικής θρησκείας (αν και είχε μια… αδυναμία στη δαιμονοποίηση των μουσουλμάνων), της ιδιαιτερότητας γενικώς. Τα ιδεολογικά της χαρακτηριστικά δίνουν μεγάλη έμφαση στη σωματική ρώμη και την καθαρότητα του αίματος και οτιδήποτε πέρα από αυτά πρέπει να εξολοθρεύεται για να προστατευτούν οι υπόλοιποι.»

Να μην είναι δυνατόν. Του Μάκη Κουζέλη. «Όλα όσα εκπροσωπούν κι όλα όσα υποδύονται οι κατηγορούμενοι εντάσσονται στο φάσμα της ναζιστικής απειλής, φάσμα ευρύτατο και συμπαγές. Και η απειλή είναι ενιαία. Δεν μπορεί η πολιτεία να ξεριζώσει την εγκληματική συμμορία χωρίς να αγγίξει την κομματικά οργανωμένη υπονόμευση, δεν μπορεί η κοινωνία να καταδικάσει τους δολοφόνους χωρίς να εξουδετερώσει τον λόγο που τους οπλίζει. Η δημοκρατία και οι δημοκράτες έχουν την ευθύνη ολικής καταπολέμησης του ναζιστικού φάσματος, χωρίς καμιά έκπτωση ή υποχώρηση. Δεν υπάρχουν όψεις του που να είναι δυνάμει «ενσωματώσιμες» — κάποια πλευρά του που να μπορεί να χαλιναγωγηθεί κοινουβουλευτικά σαν «απλώς» ακροδεξιά.»

Το μαχαίρι και το πεπόνι ή το γκλοπ και το κεφάλι; Ο Μάνος Αυγερίδης εξηγεί γιατί η είσοδος των ΜΑΤ στην πρυτανεία συνιστά μια διπλή ήττα της κυβέρνησης. «Πρώτον, απέναντι στην εκστρατεία τρομοκράτησης της κοινής γνώμης από κανάλια και αυτούς που ηττήθηκαν τον Γενάρη. Δεύτερον απέναντι σε ομάδες του αντιεξουσιαστικού χώρου που έκαναν πολιτική ή μικροπολιτική πάνω στα δίκαια αιτήματα των απεργών πείνας. Και καταλήγει: «Η κυβέρνηση είχε την απόλυτη ευθύνη των κινήσεων. Έπρεπε να επιλέξει· και επέλεξε, κατά τη γνώμη μου, λάθος. Είναι απολύτως κατανοητό, είναι στοιχείο της πολιτικής, να γίνονται συμβιβασμοί και υποχωρήσεις. Φτάνει να είναι σαφές, κάθε φορά, ποιες είναι οι απώλειες, ποιο το κέρδος και ποιος τελικά ο στόχος.» 

Οι πολλές ζωές του Φ. Μασπερό. Ο Φρανσουά Μασπερό, ιδρυτής του ομώνυμου θρυλικού εκδοτικού οίκου, που σφράγισε την αριστερή σκέψη, την κινηματική δράση και την αμφισβήτηση για πολλές δεκαετίες στην Γαλλία, πέθανε στις 11 του Απρίλη. Δημοσιεύουμε μικρά αποσπάσματα από παλιότερη συνέντευξή του στο «Période» «Εν πάση περιπτώσει, εγώ υποστήριξα τον αγώνα του λαού της Αλγερίας, μέσα από τις σχέσεις μου με τη γαλλική ομοσπονδία του FLN. Πολύ γρήγορα είδα πως μια νέα ολιγαρχία είχε οικειοποιηθεί αυτό τον αγώνα προς δικό της όφελος. Είχα εναποθέσει πολλές ελπίδες στην Κουβανική Επανάσταση κατά τις πρώτες ημέρες, αλλά κράτησα τις επιφυλάξεις μου μετά τον θάνατο του Τσε, επισκεπτόμενος ο ίδιος δύο φορές τη Βολιβία. Με τη στρατιωτικοποίηση της κουβανικής κοινωνίας και την ευθυγράμμισή με τη Σοβιετική Ένωση, έκλεισε για μένα το θέμα. Ποτέ όμως δεν έπαψα να υποστηρίζω οτιδήποτε θα μπορούσε να θρέψει ελπίδες. Πολλές φορές σκέφτομαι τη φράση που λέει ο Φράνσις Σκοτ ​​Φιτζέραλντ στο Ράγισμα, την οποία ο Χόρχε Σεμπρούν αγαπούσε να παραθέτει: «Θα πρέπει να είναι κανείς σε θέση να δει τα πράγματα ως απελπιστικά και παρ’ όλα αυτά να είναι αποφασισμένος να τα αλλάξει».

Η «διαχείριση της μετανάστευσης» σε δύσκολους καιρούς. Συνέντευξη της Λίνας Βεντούρα με την ευκαιρία σχετικού διεθνούς συνεδρίου που θα διαξαχθεί στην Αθήνα. «Σήμερα, οι πρακτικές «διαχείρισης της μετανάστευσης» κυμαίνονται από τη θέσπιση της ελεύθερης μετακίνησης των πολιτών των κρατών μελών της Ε.Ε. σε όλη την επικράτειά της, έως την κατασκευή τείχους για την προστασία των συνόρων κ.λπ. Πρόκειται λοιπόν για ένα φάσμα πολιτικών και μέτρων που καλύπτει τόσο την ενθάρρυνση όσο και την αποθάρρυνση της μετανάστευσης. Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι η «διαχείριση της μετανάστευσης» αφορά τη ρύθμιση του διεθνούς καταμερισμού της εργατικής δύναμης και τον έλεγχο των πληθυσμών. Συνίσταται, αρχικά, σε μια κατηγοριοποίηση των ανθρώπων σε λιγότερο ή περισσότερο ανεπιθύμητους και επιθυμητούς, λειτουργεί δηλαδή σαν φίλτρο ξεχωρίζοντας ανάμεσα σε πολλαπλές-μεταβαλλόμενες στο χρόνο και διαφορετικές στον χώρο- κατηγορίες και υποκατηγορίες (πολίτες και ξένοι, πρόσφυγες και μετανάστες, Ευρωπαίοι και πολίτες τρίτων χωρών, νόμιμοι και παράνομοι κ.ο.κ.) και απολήγει σε άνισες δυνατότητες μετακίνησης στο χώρο και στην άνιση πρόσβαση στην εργασία, στα κοινωνικά αγαθά κ.ο.κ.» 

Η κινητοποίηση της 12ης Απριλίου και η πολιτική κρίση στην Βραζιλία. Ανάλυση της πολιτικής κατάστασης στη Βραζιλία από τον Ροδριγο Παττοσα Μοττα. «Παρά το γεγονός ότι το K.E. ιστορικά προέρχεται από την ριζοσπαστική αριστερά, οι κυβερνήσεις των οποίων ηγήθηκε ουδέποτε άσκησαν πραγματικά σοσιαλιστική πολιτική. Για να έρθει στην εξουσία, το K.E. έκανε συμμαχίες με συντηρητικά κόμματα και επιχειρηματικούς κύκλους μετριάζοντας τις αριστερές του θέσεις και απομακρύνοντας έτσι τις πιο ριζοσπαστικές του τάσεις. Οι συσχετισμοί, και οι ισορροπίες, όμως άλλαξαν το 2013, με την επιδείνωση του οικονομικού κλίματος και την άνοδο της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Οι μεγάλες κινητοποιήσεις του Ιουνίου εκείνης της χρονιάς έδειξαν ότι το K.E. είχε χάσει την υποστήριξη των νέων και την εμπιστοσύνη των κοινωνικών κινημάτων. Οι διαδηλωτές εναντιώθηκαν στις υπέρογκες κρατικές δαπάνες για το Μουντιάλ και ζήτησαν την βελτίωση των κρατικών υπηρεσιών. Σήμερα, εκτός από την κριτική για τα οικονομικά προβλήματα η αντιπολίτευση χρησιμοποιεί δύο ακόμα πολιτικά όπλα: τις καταγγελίες διαφθοράς και την αντικομουνιστική ρητορική.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s