Στα Ενθέματα την Κυριακή 7 Ιουνίου

Standard

Κείμενα των: Αλέξανδρου Ανδρέου, Γιωργου Μ. Χατζηστεργιου, Μιχαλη Παναγιωτακη, Μποαβεντούρα ντε Σάντος, Νίκου Σαραντάκου, Τασούλας Βερβενιώτη, Δημήτρη Σακελλαρίου, Σάσκια Σάσεν, Euclides André Mance 

Τρία κείμενα για τη διαπραγμάτευση 

ΕΕ/Δ.Ν.Τ: εγκλωβισμένοι σε ένα αυτοκαταστροφικό παιχνίδι, του Αλέξανδρου Ανδρέου.

Carlo Carra - Οι ρομαντικοί

Carlo Carra – Οι ρομαντικοί

«Ο λόγος που όλα αυτά αφορούν τους προοδευτικούς πολίτες παγκοσμίως, και όχι μόνο στην Ελλάδα, είναι διττός. Πρώτον, φέρνει στην επιφάνεια και δείχνει ολοφάνερα την αυξανόμενη αντίθεση μεταξύ της ευημερίας των αγορών και της ευημερίας του πληθυσμού. Δεύτερον, σηματοδοτεί μια σαφή πράξη οικονομικού εκβιασμού από ένα παγκόσμιο de facto κατεστημένο –ας το ονομάσουμε «Ομάδα του Νταβός»–, που δυσαρεστείται όταν σε μια δημοκρατία οι άνθρωποι επιλέγουν μια εναλλακτική λύση σε σχέση με τον νεοφιλελευθερισμό. Ο τρόπος ο οποίος θα επιλυθούν αυτές οι εντάσεις θα καθορίσει και το κατά πόσον οι εθνικές εκλογές παραμένουν, με οποιονδήποτε τρόπο, σημαντικές: αν δημοκρατική αλλαγή είναι δυνατή ή η βίαιη επανάσταση αποτελεί στην πραγματικότητα η μόνη αποτελεσματική λύση».

Για μια πολεμική οικονομία σε καιρό ειρήνης, του Γιώργου Μ. Χατζηστεργίου. «Η ακύρωση των ψευδαισθήσεων «περί καλής Ευρώπης που θα πειστεί από τα επιχειρήματά μας» έχει κι αυτή τη βαρύτητά της για την πολιτική μας ωρίμανση. Προκύπτει πλέον καθαρά ότι το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο πρωτοστατεί σε μια άγρια, πολιτική, παραγωγική και κοινωνική μεταμόρφωση του πλανήτη, ανάλογη σε ένταση και συνέπειες με τη διαδικασία του τελευταίου τέταρτου του 19ου αιώνα όταν, μέσα από φρικτές καταστροφές, εγκαθιδρύθηκε ένα πρωτόφαντο καθεστώς παγκόσμιας ανισότητας, το οποίο δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη γέννηση του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Τα παραπάνω δεν υποτιμούν ούτε ακυρώνουν τις προσπάθειες της ελληνικής πλευράς. Σε κάθε περίπτωση, η μάχη έπρεπε να δοθεί· ήταν απαίτηση της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας. Και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δόθηκε με επινοητικότητα, διερευνώντας όλες τις διαθέσιμες πιθανότητες, και με προσαρμοστικότητα στις εκάστοτε συνθήκες του πεδίου».

10 παρατηρήσεις για την τρέχουσα επικαιρότητα, του Μιχάλη Παναγιωτάκη. «Σχετικά με την πρόταση των θεσμών: Μια πρόταση συμφωνίας από την ελληνική πλευρά, πραγματικά συμμετρική ως προς τις προβλέψεις της με εκείνη των θεσμών, θα περιλάμβανε: κρατικοποίηση της ελληνικής βιομηχανίας στο σύνολό της, συμβουλιακή διαχείριση των μονάδων παραγωγής, εγγυημένη δουλειά από το κράτος για όλους, καθιέρωση ανώτατου επιτρεπόμενου εισοδήματος και τζάμπα ποτά για όλους τους κατοίκους της χώρας κάθε Σάββατο, κερασμένα με φρεσκοκομμένα για την περίσταση ευρώ από την ΕΚΤ. Επίσης, 95% κούρεμα χρέους, και το υπόλοιπο πληρωτέο σε τενεκέδες με λάδι. Τότε μόνο θα υπήρχε ισορροπία ως προς την ακρότητα των προτάσεων που θα επέτρεπε μια λύση να βρεθεί κάπου στη μέση».

Οι Επιστημολογίες του Νότου και η πολιτική τους σημασία. Συνέντευξη του Μποαβεντούρα ντε Σάντος στη Μαρία Χαϊδοπούλου-Βρυχέα. Μιλάει για τον ευρωκεντρισμό της επιστήμης, τη γνώση των αποκλεισμένων, την κοινωνιολογία των απουσιών, την «άγνοια» της ΕΕ. «Ο Νότος δεν είναι γεωγραφικός όρος, αλλά επιστημολογικός και πολιτικός. Για παράδειγμα, η Αυστραλία ανήκει σαφώς στον Βορρά και όχι στον Νότο, αλλά περιέχει ένα Νότο που είναι οι ιθαγενείς της πληθυσμοί, οι μετανάστες εργάτες και οι πρόσφυγες στους καταυλισμούς τους που είναι υπό απέλαση. Ο Νότος αποτελείται από τις ομάδες που έχουν υποστεί, με συστηματικό τρόπο, τις αδικίες της αποικιοκρατίας, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας. Και, φυσικά, υπάρχει και στην Ευρώπη. Στον γεωγραφικό Νότο της, έχουμε έναν Νότο, αλλά έχουμε και τις ελίτ, οι οποίες ανήκουν στον Βορρά, έχουν συμμαχήσει με τον Βορρά και χρησιμοποιούν τις επιστημολογίες του. Ο Νότος του Νότου της Ευρώπης είναι οι αποκλεισμένοι, όσοι υφίστανται τα μέτρα λιτότητας, πολλές φορές σιωπηρά, χωρίς πολιτική φωνή, γιατί δεν υπάρχουν κόμματα να τους εκφράσουν. Αυτός ο Νότος είναι σαφώς επιστημολογικός και πολιτικός, και όχι γεωγραφικός» (μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου).

Περιμένοντας τη συμφωνία. Ο Νίκος Σαραντάκος, στη μόνιμη στήλη του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» αναλύει τη συμφωνία ως λέξη. «Αν η (μουσική) συμφωνία είναι είδος αντιδανείου, στα ελληνικά έχουμε κι άλλη μια λέξη που ανάγεται στην αρχαία συμφωνία και που είναι καθαρόαιμο αντιδάνειο. Μάλλον δεν το υποψιάζεστε, αλλά η τσαμπούνα, το πνευστό όργανο των τσοπάνων του Αιγαίου, έλκει την καταγωγή από τη συμφωνία. Συγκεκριμένα, από το λατινικό symphonia προέκυψε η ιταλική λέξη sampogna και στη συνέχεια zampogna, που δήλωνε ένα πνευστό μουσικό όργανο, και αυτή τη λέξη τη δανειστήκαμε ως τσαμπούνα ήδη από τον Μεσαίωνα. Από εκεί και το ρήμα τσαμπουνίζω και το σημερινό τσαμπουνάω, που σημαίνει μιλώ πολύ και φλύαρα και που προφανώς γεννήθηκε από την αναλογία ανάμεσα στην επίμονη φλυαρία και στον μονότονο (τουλάχιστο στα ασυνήθιστα αυτιά) ήχο της τσαμπούνας».

Ομάδες Προφορικής Ιστορίας. Ένα «ιστορικό» κίνημα. Η Τασούλα Βερβενιώτη μας ξεναγεί στις Ομάδες Προφορικής Ιστορίας,δημιούργημα” της κρίσης. «Συνειδητά ή ασύνειδα, ένα νέο αφήγημα ήταν αναγκαίο. Η ακαδημαϊκή ιστορία ήταν δυσπρόσιτη. Η δημόσια ιστορία, όπως εκφράζεται από τα «διαπλεκόμενα» ΜΜΕ, ήταν αφερέγγυα. Η προφορική ιστορία παρείχε τα εργαλεία και σε μη επαγγελματίες ιστορικούς να κατανοήσουν την ιστορία μέσα από τις αφηγήσεις των «αφανών», των «απλών» ανθρώπων, ώστε να συνθέσουν ένα νέο αφήγημα. Η διαδικασία αυτή αποτελούσε επίσης μια πράξη αντίστασης. Οι ερασιτέχνες ιστορικοί των ΟΠΙ (με την έννοια ότι αγαπούν αυτό που κάνουν (από το εράω-ώ = αγαπώ), και όχι με την έννοια της προχειρότητας, αφού ακολουθούν τις διεθνείς προδιαγραφές) απέναντι στις απρόσωπες αγορές αντέτασσαν την ατομική βιωμένη εμπειρία/ μαρτυρία. Απέναντι στις εξωχώριες και παγκοσμιοποιημένες εταιρείες την τοπικότητα, τη σημασία της γειτονιά τους».

Το υποκείμενο, ο καπιταλιστής και ο άγιος. Ψυχαναλυτικές ερμηνείες της δυσφορίας που προκαλεί ο καπιταλισμός, από τον Δημήτρη Σακελλαρίου. «Η ψυχανάλυση είναι προσδιορισμένη ιστορικά: αναδύεται στο πραγματικό ως κόρη της επιστήμης από τη στιγμή που ο Καρτέσιος απομονώνει το υποκείμενο ανάγοντάς το, πέρα από κάθε οντολογική παραπομπή, στην ίδια του την εκφορά: «αμφιβάλλω, άρα υπάρχω». Ως πρακτική και ως έρευνα, η ψυχανάλυση υποδέχεται το υποκείμενο στηρίζοντας την επιθυμία που εκείνο απωθεί στο ασυνείδητο. Αντίθετα, ο σύγχρονος καπιταλισμός τόσο στην τεχνοεπιστημονική του έκφανση που ανάγει το υποκείμενο σε ποσοτικές και μετρήσιμες παραμέτρους, όσο και στην αγοραία καταναλωτική του διάσταση, φιμώνει το υποκείμενο και οδηγεί στον αποκλεισμό του από τον κοινωνικό δεσμό. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, όχι μόνο δεν καλύπτει τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, αλλά, επιπλέον, σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του μάρκετινγκ, παράγει… έλλειψη απόλαυσης, την οποία χρησιμοποιεί ως κινητήρα της οικονομίας».

Η αλληλέγγυα οικονομία ως τρόπος ζωής. Ένα πρόσφατο κείμενό του Euclides André Mance, από τους βασικούς θεωρητικούς της αλληλέγγυας οικονομίας, επ’ ευκαιρία της άφιξης του στην Αθήνα. «Από τη δική μας οπτική, η αλληλέγγυα οικονομία είναι μια στρατηγική οικονομικής απελευθέρωσης των λαϊκών τάξεων, αλλά και των ανθρώπινων κοινωνιών στο σύνολό τους, που χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς την έννοια «καλή ζωή» (buen vivir) προκειμένου οι δημόσιες και ιδιωτικές ελευθερίες να ασκούνται με ηθική. Η οπτική αυτή κατανοεί την αλληλέγγυα οικονομία ως έναν τρόπο ζωής, ως ένα οικονομικό σύστημα υπό κατασκευή, ως τον άξονα της πάλης για να εξαλειφθεί η εκμετάλλευση και η κυριαρχία της οικονομίας ώστε να οικοδομηθεί μια νέα κοινωνία, οικολογικά βιώσιμη, οικονομικά δίκαιη, πολιτικά δημοκρατική που ανασχηματίζεται βήμα-βήμα βασισμένη στον διαπολιτισμικό διάλογο. Εστιάζουμε στα μεθοδολογικά εργαλεία που μας χρησιμεύουν προκειμένου να εξετάσουμε τη δημιουργία της αλληλέγγυας οικονομίας και βασιζόμαστε στην αντίληψη ότι η συγκρότηση των συνεργατικών και των αλληλέγγυων οικονομικών δικτύων στοχεύουν στην ανασυγκρότηση των προμηθευτικών αλυσίδων και στη δημοκρατική αναδιοργάνωση των οικονομικών ροών που διατρέχουν περιοχές και δίκτυα». μετάφραση: Αλληλεγγύη για Όλους

Η γλώσσα του εκτοπισμού. Με αφορμή την διάλεξη της Σάσκια Σάσεν στην Αθήνα, δημοσιεύουμε ένα κείμενό της όπου αναπτύσσει την έννοια του εκτοπισμού ως σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο. «Συχνά αναφερόμαστε στην αύξηση της ανισότητας, της φτώχειας, του εγκλεισμού, των κατασχέσεων κατοικίας και άλλων αδικιών. Και όμως, οι γνωστές συζητήσεις για τη διεύρυνση του χάσματος της ανισότητας δεν αρκούν, αν θέλουμε να συλλάβουμε την ευρύτερη πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Απαιτείται μια νέα γλώσσα. Εγώ χρησιμοποιώ τον όρο «εκτοπισμός» (expulsion), προκειμένου να τονίσω τoν ριζικό χαρακτήρα αυτής της αναγκαίας αλλαγής. Για παράδειγμα, χρειαζόμαστε έναν νέο όρο για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ενήλικων ανδρών σε φτωχογειτονιές των ΗΠΑ που δεν είχαν ποτέ δουλειά. Η φράση «μακροχρόνια ανεργία» είναι εξαιρετικά αόριστη και δεν μπορεί να αποδώσει αυτή την ακραία δομική συνθήκη. H γλώσσα μας πρέπει να αναγνωρίσει ότι οι 52 εκατομμύρια άνθρωποι που καταγράφονται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ως «εκτοπισμένοι», δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσουν σπίτι τους, γιατί τα «σπίτια» τους αντικαταστάθηκαν από πολυτελή κτίρια, φυτείες ή εμπόλεμες ζώνες. Οι μακροχρόνια άνεργοι, όπως και οι μακροχρόνια εκτοπισμένοι, έχουν στην πραγματικότητα αποβληθεί από την κοινωνία» (μετάφραση: Κατερίνα Δρσοπούλου)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s