Πρέπει να γελάει η Αριστερά;

Standard

Μια συζήτηση για την ποπ κουλτούρα, τις κοινότητες του διαδικτύου και την πολιτική

Συνέντευξη του Νίκου Θεοδωρόπουλου, του Νίκου Σταματίνη και του Χρήστου Τριανταφύλου από το ηλεκτρονικό περιοδικό ΣΚΡΑ-punk

5-skra-titlos

To ΣΚΡΑ-punk είναι ηλεκτρονικό περιοδικό που ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 2013. Περιέχει (σχεδόν αποκλειστικά) πρωτότυπα κείμενα, με κριτική και χιουμοριστική διάθεση συνήθως, που ανανεώνονται συχνά και ασχολούνται με ευρύ φάσμα θεμάτων: πολιτική, πολιτισμό σε διαφορετικές εκφάνσεις, social media κ.ά. Βασικό πρόταγμα του περιοδικού είναι η διερεύνηση και η προώθηση της σχέσης μεταξύ της (αριστερής) πολιτικής και της ποπ κουλτούρας. Παράλληλα και συμπληρωματικά, το περιοδικό διατηρεί μια ζωντανή και ενεργή κοινότητα στο Facebook, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι όσων προσπαθεί πετύχει. Τέλος, εδώ και λίγο καιρό το περιοδικό έχει τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή, το The Skra-punk Radio Show, στον διαδικτυακό σταθμό Archivist.fm (Κυριακή 8-10 το βράδυ). Τη συντακτική επιτροπή απαρτίζουν οι: Γιώργος Βασιλάκος, Όλγα Βερελή, Νίκος Θεοδωρόπουλος, Νίκος Σταματίνης, Θοδωρής Ταλαμάγκας, Χρήστος Τριανταφύλλου.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

«Ενθέματα»: Λοιπόν, πώς ξεκινήσατε;

Nίκος Θεοδωρόπουλος, Νίκος Σταματίνης, Χρήστος Τριανταφύλλου και Μάνος Αυγερίδης στο εντευκτήριον των «Ενθεμάτων»

Nίκος Θεοδωρόπουλος, Νίκος Σταματίνης, Χρήστος Τριανταφύλλου και Μάνος Αυγερίδης στο εντευκτήριον των «Ενθεμάτων»

Νίκος Σταματίνης: Το εγχείρημα ξεκίνησε από άτομα που κάναμε ήδη κολλητή παρέα. Η αρχή έγινε φθινόπωρο-χειμώνα του 2013. Είμαστε όλοι από τη Φιλοσοφική Αθηνών: Ιστορικό, Φιλολογία και ΦΠΨ. Η ιδέα ήρθε ξαφνικά. Το πλάνο στην αρχή ήταν να γίνει ένα περιοδικό, ηλεκτρονικό πάντα. Το πρώτο που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι ότι μας αρέσει να γράφουμε, όποτε περνάμε καλά. Από κει και πέρα, σίγουρα έχουμε επιρροές από συγκεκριμένα μέσα, κανάλια ιντερνετικά και θέλαμε να προσφέρουμε μια δική μας οπτική που δεν υπήρχε στο Διαδίκτυο.

Χρήστος Τριανταφύλλου: Δεν πηγαίναμε να κάνουμε κάτι σε μια προαποφασισμένη κατεύθυνση. Αν μιλάμε για το πλαίσιο, μιλάμε αφενός για έναν συνδυασμό αριστερών μέσων και αφετέρου μια γκάμα μέσων που ασχολούνται με την ποπ κουλτούρα μ’ ένα πιο κριτικό πρίσμα. Αυτά δεν είναι ελληνικά, καθώς δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα σοβαρό στον χώρο των ελληνικών ΜΜΕ που ασχολείται με την ποπ κουλτούρα πιο κριτικά.

«Ενθέματα»: Πες μας δυο-τρία παραδείγματα.

Χρ. Τριανταφύλλου: Βασικά μιλάμε για μια γκάμα κυρίως αμερικανικών εντύπων, τα οποία δεν είναι αμιγώς ειδησεογραφικά. Σάιτ όπως το Slate, κομμάτια του New Yorker ή του Jacobine. Στην Ελλάδα υπήρχαν ορισμένοι μπλόγκερ που παρακολουθούσαμε, όπως ο Old Boy, η Niemands Rose ή το Stroug, το οποίο ενσωματώθηκε στο Luben, που ήταν μια προσπάθεια τέτοιου τύπου και –κατά τη γνώμη μου– έχει αποτύχει.

Νίκος Σταματίνης: Δεν απέτυχε, έχει φύγει προς άλλη κατεύθυνση.

Χρ. Τριανταφύλλου: Ναι, το Luben ξεκίνησε με μια λογική πολιτισμικής κριτικής, αλλά από κάποιο σημείο προτίμησε να πάει σε μια πιο Buzzfeed λογική, απλής δηλαδή παράθεσης πραγμάτων.

Νίκος Σταματίνης: Εμείς, που είμαστε γύρω στα 25 περίπου, είμαστε ουσιαστικά η δεύτερη γενιά αυτού του τύπου του ίντερνετ. Η πρώτη ήταν οι μπλόγκερ που σιγά σιγά ενοποιήθηκαν σε διάφορα εγχειρήματα. Υπήρχαν δηλαδή στην αρχή διάφοροι μπλόγκερ που γράφαν στην αρχή στο προσωπικό τους μπλογκ και μετείχαν στη συνέχεια σε διάφορα κοινά εγχειρήματα.

Χρ. Τριανταφύλλου: Όπως στο Luben, το Greekcloud ή το Hit nRun.

Ν. Σταματίνης: Εμείς πήραμε απ’ αυτούς αρκετά πράγματα και στοιχεία και χιούμορ.

«Ενθέματα»: Πείτε μας για τον τίτλο.

Ν. Σταματίνης: Το ΣΚΡΑ-punk ως τίτλος είναι ουσιαστικά μια παραμόρφωση, μια αλλοίωση του μουσικού είδους του ska punk και δευτερευόντως συνδέεται με τη Μάχη του Σκρα. Το λάθος –αν ήταν λάθος ή εσκεμμένο δεν θα μάθουμε ποτέ– είχε γίνει από ένα φίλο, που είναι ο δημιουργός αυτού του ονόματος.

Νίκος Θεοδωρόπουλος Αναφερόμενος στο είδος της μουσικής, το είπε skra-punk. Ουσιαστικά είναι ένα inside joke.

«Ενθέματα»: Το είπε χωρίς να παραπέμπει στον στρατηγό της Μάχης του Σκρα;

5-skraΧρ. Τριανταφύλλου: Ούτε καν· πιθανότατα ήξερε τη Μάχη του Σκρα, αλλά μέχρι εκεί.. Να πούμε εδώ μια αποκλειστική πληροφορία: στον λογότυπο του site δεν είναι ο Ζυμβρακάκης της Μάχης του Σκρα. Στο Σκρα ήταν ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης, ενώ στο site είναι ο πατέρας του· τον βάλαμε επειδή ταίριαζε καλύτερα ως μορφή! Και εδώ, στο photoshop με τον Ζυμβρακάκη που έχει τη μοϊκάνα, η επιρροή είναι σαφέστατα οι Monty Python.

Ν. Θεοδωρόπουλος: Όπως και το ρω ανάμεσα στο ska επιτείνει ακριβώς αυτή τη διάθεση για διάλυση και τον χιουμοριστικό χαρακτήρα.

«Ενθέματα»: Γιατί θέλετε να κάνετε κάτι ηλεκτρονικό; Παλιότερα ήταν αυτονόητο ότι κάποιος αριστερός θα ξεκίναγε να φτιάξει ένα περιοδικό, ένα εφημεριδάκι, ένα fanzine. Ήταν οι λόγοι οικονομικοί.

Χρ. Τριανταφύλλου: Μας έχουν αποκαλέσει και fanzine, το Αθηνόραμα ή η LIFO, κάποιο από τα παραδοσιακά μέσα — φαντάζομαι, σε μια απορία.

Ν. Σταματίνης: Το κεφάλαιο σίγουρα παίζει σημασία –μην το κρύβουμε– αλλά αυτό που σκεφτόμαστε δεν είναι το παραδοσιακό μέσο· εμείς θέλουμε να κάνουμε και μια κοινότητα, η οποία αναγκαστικά για να έχει και μια αλληλεπίδραση χρειάζεται το ίντερνετ. Τα κείμενα που έχουμε στο περιοδικό είναι ένα μέρος μόνο του τι είμαστε. Υπάρχει και ένα άλλο μεγάλο μέρος από ποστ, από κοινοποιήσεις, από σχόλια και πλάκες, οι οποίες δεν έχουν σχέση με το site, αλλά με το fb. Έχουμε δηλαδή δύο διακριτούς χώρους που ενώνονται κάτω από το όνομα του skra punk.

Χρ. Τριανταφύλλου: Πλέον είναι τρεις οι χώροι, γιατί είναι και η εκπομπή στο ραδιόφωνο. Κάθε Κυριακή 8-10, στον archivist.fm. Γίνεται μια μίξη αυτού που είναι και το περιοδικό: σχολιασμού, μουσική, λόγος – θα δούμε πως θα βγει στην πορεία αυτό. Είναι τελείως διαφορετικό μέσο το ραδιόφωνο, οπότε το ψάχνουμε.

«Ενθέματα»: Είναι διαφορετικό και βάσει των ανθρώπων που το ακούν;

Ν. Σταματίνης. Είμαι σίγουρος, ναι, το κοινό που διαβάζει το περιοδικό και το κοινό που βλέπει τις κοινοποιήσεις μέσω fb και τις πλάκες μας δεν είναι το ίδιο. Κάπως επικαλύπτονται, αλλά οι περισσότεροι βλέπουν μόνο την κοινότητά μας και τα αστειάκια που κάνουμε.

Χρ. Τριανταφύλλου: Το οποίο έτσι και αλλιώς έχει να κάνει με το πώς δουλεύουν τα social media. Παγκοσμίως, αυτού του είδους τα εγχειρήματα δουλεύουν με κοινότητα. Το να ποστάρεις το κείμενο και να το δει ο άλλος και να το διαβάσει είναι μόνο ένα κομμάτι της διαδικασίας· η αλληλεπίδραση που θα γίνει μετά από κάτω και κυρίως με τα καθημερινά ποστ που ναι μεν δεν είναι άσχετα με το περιεχόμενο των κειμένων, αλλά δεν είναι και άμεσα εμπλεκόμενα, είναι ευρύτεροι σχολιασμοί.

Ν. Σταματίνης: Κάποιοι λένε ότι είναι η εποχή του τέλους των κειμένων. Νομίζω ότι απλώς έχει αλλάξει ο ρόλος του δημιουργού του κειμένου και η σχέση του με τον αποδέκτη. Ο αποδέκτης δηλαδή μπορεί από την ίδια πηγή να παίρνει διάφορα, ένα βιντεάκι, ένα βιντεοκλίπ, ένα meme.

Χρ. Τριανταφύλλου: Αυτό είναι μια ιστορία μέσα δεκαετίας του 2000, του Ντόκινς είναι αυτό, που λέει ότι όπως τα γονίδια μεταδίδουν από γενιά σε γενιά χαρακτηριστικά και τέτοια, έτσι είναι και τα Μιμίδια, που μεταδίδουν μονάδες πολιτισμού και τις μεταδίδουν πλέον μέσω ιντερνέτ· από το ένα μέρος δηλαδή στο άλλο υπάρχει αλυσίδα. Και τα memes είναι αυτά που έχουν πολύ συγκεκριμένο κώδικα και τα καταλαβαίνουν πλέον όλοι αμέσως.

«Ενθέματα»: Πείτε μας κάτι κάτι που άλλαξε, κάποια ιδέα που τροποποιήθηκε στον ενάμιση χρόνο που υπάρχει το ΣΚΡΑ-punk.

Ν. Σταματίνης: Στην αρχή του περιοδικού λέγαμε ότι δεν θα βάζαμε καθόλου λογοτεχνικά ή λογοτεχνιζοντα κείμενα. To πήραμε πίσω, είχαμε κάνει π.χ το προηγούμενο καλοκαίρι μια σειρά από 7-8 κειμενάκια τα οποία ήταν λογοτεχνικά ουσιας.τικά.

Χρ. Τριανταφύλλου: Εγώ ως διαφοροποίηση στον ενάμιση χρόνο αυτόν θα έβλεπα τη συνεχή αλληλεπίδραση με αυτόν που σε διαβάζει με τον τρόπο των social media. Και μια «αντιελιτιστική λογική» να μην μένει κανείς δηλαδή στο ότι πρέπει να διατυπώσει την επιχειρηματολογία του με σαφή τρόπο, αλλά να μπορέσει να είναι πιο δυναμικός, ώστε να διαδοθεί όχι μόνο ποσοτικά περισσότερο, αλλά να γίνει και πιο κατανοητό, να ενσωματωθεί καλύτερα στον δημόσιο διάλογο. Οπότε αυτός ο τρόπος –δεν έγινε από την αρχή αυτό, το βρήκαμε στην πορεία– που αναμιγνύει κείμενο, διάφορα viral πράγματα, φάνηκε στην πορεία ότι είναι κάτι το οποίο δουλεύει. Η γνώμη μου είναι ότι αυτό είναι και το μέλλον των ΜΜΕ.

«Ενθέματα»: Με ποιο τρόπο αυτό είναι το μέλλον των ΜΜΕ; Εσείς δεν είσαστε ΜΜΕ ας πούμε;

Χρ. Τριανταφύλλου: Με μια ευρύτερη έννοια θα μπορούσες να πεις ότι είμαστε. Είναι μια λογική που υπερβαίνει τόσο την απλή ενημέρωση, όσο και την αρθρογραφία. Είναι κάτι πολύ πρόσφατο, διεθνώς και φαίνεται να δουλεύει.

Ν. Θεοδωρόπουλος: Σ΄αυτό ίσως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το ότι –δεδομένης της συγκυρίας στην οποία ξεκίνησε το περιοδικό, τέλη δηλαδή 2013– ενισχύθηκε σταδιακά ο πολιτικός του χαρακτήρας. Από την αρχή υπήρχε ούτως ή άλλως μια λογική ότι κάνουμε πολιτισμική κριτική με έντονο το πολιτικό στοιχείο· αυτό στην ουσία έγινε σταδιακά κυρίαρχο. Αυξήθηκαν τα κείμενα γι’ αυτόν τον σκοπό και ίσως ανά περιόδους δίνεται έμφαση σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτισμού: σε ταινίες, σε σειρές, σε μουσική. Ασχολούμαστε με όλα αυτά, άλλα σταδιακά αυτό που φάνηκε να κυριαρχεί ήταν ο πολιτικός σχολιασμός.

Χρ. Τριανταφύλλου: Και δεν είναι τυχαίο ότι σχετικά πρόσφατα, αρχές του 2015 προσθέσαμε editorial για να υπάρχει ένα σαφές στίγμα και να καταλαβαίνει κανείς με το που μπαίνει στο site.

Ν. Σταματίνης: Kαι γενικά πουθενά δεν κρύβουμε ότι έχουμε αριστερή οπτική απέναντι στα πράγματα, διαφόρων μεν αποχρώσεων, αλλά πουθενά δεν το κρύβουμε και νομίζω πως το ξέρουν και όσοι μας διαβάζουν.

Χρ. Τριανταφύλλου: Έχουμε φάει και ένα σωρό unlike γι’ αυτόν τον λόγο.

Ν. Σταματίνης: Γιατί κάποιοι για κάποιο λόγο περιμένουν, όταν γράφεις για κινηματογράφο, να μην είσαι πολιτικοποιημένος.

Χρ. Τριανταφύλλου: Αλλά συσπειρώνει παράλληλα αυτούς που σε διαβάζουν. Μάλιστα, οι πρώτες κριτικές που δεχτήκαμε τον πρώτο καιρό είναι ότι δεν έχει τόσο σαφή ταυτότητα.

«Ενθέματα»: Ταυτότητα πολιτική ή ταυτότητα ως εγχείρημα;

Χρ. Τριανταφύλλου: Και τα δύο ταυτόχρονα, το οποίο θεωρώ ότι λύθηκε στην πορεία.

Ν. Σταματίνης: Μας έχουν πει διάφορα πράγματα, μας έχουν πει συριζαίους, ανταρσύες.

Χρ. Τριανταφύλλου: Μας έχουν πει Popaganda της ανταρσύα και luben για διανοούμενους και unfollow για τους κάτω από 40. Το ότι μας συγκρίνουν μ’ αυτά δεν είναι τυχαίο…

«Ενθέματα»: Η διαδραστικότητα, τα σχόλια, σας αρέσουν ή σας κουράζουν κάποια στιγμή; Όλη αυτή η διαδικασία των social media είναι δημιουργική; Mε το flaming, το βρίσιμο πχ;

Χρ. Τριανταφύλλου: Αφενός ευτυχώς στο ΣΚΡΑ έχουμε ελάχιστα δείγματα τέτοιας συμπεριφοράς, είμαστε περήφανοι για το κοινό μας. Σχεδόν ποτέ δεν έχει δείξει συμπεριφορές flaming.

Ν. Σταματίνης: Το ότι δεν είμαστε ενημερωτικό βοηθάει σ’ αυτό. Αλλά γενικά έχει μια μαγεία, από την στιγμή που ανεβάζεις ένα κείμενο, βλέπεις κατευθείαν την ανταπόκριση του κόσμου απέναντι του, το οποίο είναι εντυπωσιακό. Από το πρώτο δευτερόλεπτο αρχίζουν ή τα like ή το να σε βρίζουν. Έχει μια πλάκα.

Χρ. Τριανταφύλλου: Σίγουρα δεν λέει κανείς ότι αυτό είναι πάντα δημιουργικό – πολλές περιπτώσεις είναι να τραβάς τα μαλλιά σου, ειδικά σε περιπτώσεις ανθρωποφαγίας. Αλλά η δική μου γνώμη είναι ότι τα θετικά είναι πολύ περισσότερα, όπως δουλεύει αυτό στον δημόσιο διάλογο. Γιατί υπάρχει ένας δημόσιος διάλογος πλέον που μπορεί να είναι προσβάσιμος ανά πάσα στιγμή και αυτό μας ενδιαφέρει πάρα πολύ. Τώρα, αν μεγαλώσουμε και άλλο και έχουμε πιο ευρύ κοινό και αρχίζουν και χώνουν εκεί, μάλλον θα μας κουράσει και μας.

Ν. Θεοδωρόπουλος: Στο κάτω κάτω το ότι έχει έναν αριστερό χαρακτήρα γενικά δείχνει αυτομάτως κάποια στοιχεία διαδικτυακού πολιτισμού. Το κοινό που θα διαβάσει ΣΚΡΑ-Punk έχει υπόψη τι θα διαβάσει και ένα μεγάλο ποσοστό έχει συνεισφέρει με άρθρα, η συνεχής ροή των οποίων υποκαθιστά και την ανάγκη για σχόλια.

Χρ. Τριανταφύλλου: Άλλωστε το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ΣΚΡΑ είναι ότι μάλλον το μόνο τέτοιου είδους πράγμα που έχει πρωτότυπα κείμενα σε βαθμό 99%. Συνειδητά έχει ελάχιστες αναδημοσιεύσεις που είναι πάλι δικά μας κείμενα από αλλού είτε πράγματα παρόμοιων εγχειρημάτων κλπ. Το γεγονός ότι δεν έχουμε ειδήσεις, αναδημοσιεύσεις, βοηθάει στο να μην υπάρχουν από κάτω κατάρες για τον Σόιμπλε!

Ν. Σταματίνης: Από την άλλη, δεν μας βοηθάει και τόσο πολύ στην αναγνωσιμότητα. Το ότι δεν επιλέγουμε να βάλουμε ένα άρθρο «δείτε τις τοπ 10 παρουσιάστριες με μαγιό», όπου πρέπει να πατήσεις 3 κλικ για να μπεις μέσα. Αυτή είναι η κύρια πηγή εσόδων για τα περισσότερα site φαντάζομαι. Και απ’ ό,τι βλέπω, το οικειοποιούνται διάφορα site που δεν είχαν καμιά σχέση μ’ αυτό στην αρχή, ειδησεογραφικά site λ.χ.

«Ενθέματα»: Έχουν βγει τον τελευταίο διάστημα πολλά site. Αυτό που νομίζω ότι σας κάνει διακριτούς είναι, νομίζω, η πολιτικοποίηση και το πρωτότυπο άρθρο. Προσπαθείτε να είσαστε μια πηγή virality και όχι αναπαραγωγής.

Χρ. Τριανταφύλλου: Virality δεν ξέρω, αυτό προϋποθέτει μεγάλα νούμερα, συνήθως το virality έχει να κάνει με πράγματα που ποστάρουμε εμείς: memes, ξέρω ’γω.

Τα memes ποιος τα φτιάχνει;

Χρ. Τριανταφύλλου: Εμείς τα φτιάχνουμε. Και δω έρχεται και κολλάει ότι αυτά έχουν άμεση σχέση με τα κείμενα τα κανονικά.

 «Ενθέματα»: Με ποιον τρόπο;

Χρ. Τριανταφύλλου: Το γεγονός ότι έχεις τόσο ένα editorial που σχολιάζει κάτι και ταυτόχρονα έχεις και ένα meme που μπορεί να σχολιάζει το ίδιο πράγμα, με έναν τρόπο διαφορετικό, φτιάχνει ένα brand.

Ν. Σταματίνης: Ολόκληρες φιγούρες δημόσιες έχουν φτιαχτεί από τα memes. O Άδωνις, για παράδειγμα, οι μισοί τον ξέρουν από την τηλεόραση που τσιρίζει και οι άλλοι μισοί από το twitter. O Tζήμερος ακόμα περισσότερο. Τα tweets του Τζήμερου είναι εξαιρετικά.

Ν. Θεοδωρόπουλος: Πέρα από την καθαρά κριτική σκοπιά με την οποία θίγεται μέσω των κειμένων ένα δημόσιο πρόσωπο ή η επικαιρότητα με την οποία σχετίζεται, υπάρχει και η χιουμοριστική πλευρά – για να επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο της συζήτησης– που είναι ακριβώς μέσω των memes και μέσω των status. Ουσιαστικά εξυπηρετεί στο να το προσεγγίσεις σφαιρικά, να το συστηματικοποιήσεις μέσα στα πλαίσια μιας κοινότητας.

Ν. Σταματίνης: Ένα ερώτημα είναι αν πρέπει να γελάει η αριστερά. Εμείς θέλουμε να γελάει.

Χρ. Τριανταφύλλου: Γιατί δεν γελάει και πολύ, είναι η αλήθεια.

«Ενθέματα»: Αρκετοί από όσους μετέχετε στη συντακτική ομάδα γράφετε και πιο «παραδοσιακά» κείμενα, αλλά το ΣΚΡΑ punk απέχει πάρα πολύ από τα έντυπα της αριστεράς — και δεν εννοώ τα έντυπα της δεκαετίας του 70 και του 80. Υπάρχει μια διαφορετική λογική και νομίζω ότι μπαίνουμε στο θέμα lifestyle και ποπ κουλτύρα που είναι σκιάχτρο για την αριστερά.

Χρ. Τριανταφύλλου: Το είχα γράψει και στο άρθρο «Ποπ κουλτούρα και Αριστερά» στα «Ενθέματα». Η δική μας οπτική στο θέμα είναι ότι ποπ κουλτούρα και Αριστερά δεν είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Πολλές φορές η Αριστερά θεωρεί ότι υπάρχει μία σφαίρα, η σφαίρα του σοβαρού, η σφαίρα της ανάλυσης, της πολιτικοποίησης των κινημάτων κ.ο.κ. και υπάρχει μία άλλη σφαίρα η οποία είναι το lifestyle, ο Κωστόπουλος, η ευημερία της δεκαετίας του ‘90, διάφορα πράγματα τα οποία θεωρούν ότι είναι σε τοίχο και δεν πρέπει να επικοινωνούν με την αριστερά, γιατί τη μολύνουν. Η δική μας οπτική είναι ότι υπάρχουν ένα σωρό στοιχεία της ποπ κουλτούρας –που είναι μαζική– τα οποία βοηθούν την Αριστερά και σχετίζονται και με το ίδιο της το πρόταγμα. Όταν δηλαδή μια αριστερά αρνείται τη σημερινή μαζική κουλτούρα, έχει χάσει όλο της το πόιντ ως αριστερά. Και πολύ συχνά βλέπουμε και ανθρώπους, που ενώ είναι ηλικιακά κοντά μας διατηρούν αυτή την περιχαρακωμένη λογική, η οποία λέει πως άλλο είναι η αριστερά, άλλο το να διασκεδάζουμε με το Game of Thrones και άλλο το να λέμε για τον Πουλαντζά.

Ν. Σταματίνης: Σίγουρα η mainstream Αριστερά δεν είναι και πολύ φιλική σ’ αυτό που λέμε ποπ κουλτούρα., όχι με την έννοια του lifestyle, με μια πιο καινούρια λογική της ποπ κουλτούρας ή οποία στηρίζεται κατά 95% στο ιντερνέτ. Μπορεί να παίρνουμε κάποια πράγματα από το lifestyle, να κάνουμε πλάκα με την Εurovision, αλλά όχι με τον τρόπο πχ του ciao. Δηλαδή κάποια πράγματα που υπάρχουν στα lifestyle περιοδικά, θα τα βρει κάποιος και σε μας αλλά θα τα βρει αναπλαισιωμένα.

Ν. Θεοδωρόπουλος: Και να σημειώσουμε φυσικά ότι το διακύβευμα σε όλο αυτό είναι και η οικειοποίηση αυτού του είδους του σχολιασμού, η οποία έχει την τάση να εκπροσωπείται και από πιο απολιτίκ στάσεις σε περιοδικά μαζικής ανάγνωσης. Υπάρχει ένα ποτάμι από nutella, το οποίο κινδυνεύει να κατακλύσει όλη αυτή τη μαζική κουλτούρα και να πνίξει οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτικοποίησης της.

Τη συνέντευξη πήραν ο Μάνος Αυγερίδης και ο Στρατής Μπουρνάζος

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Πρέπει να γελάει η Αριστερά;

  1. Πίνγκμπακ: 2 Χρόνια ΣΚΡΑ-punk: τούτο το έργο ΔΕΝ είναι μακέτο - Skra punk

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s