Πρέπει να γελάει η Αριστερά;

Standard

Μια συζήτηση για την ποπ κουλτούρα, τις κοινότητες του διαδικτύου και την πολιτική

Συνέντευξη του Νίκου Θεοδωρόπουλου, του Νίκου Σταματίνη και του Χρήστου Τριανταφύλου από το ηλεκτρονικό περιοδικό ΣΚΡΑ-punk

5-skra-titlos

To ΣΚΡΑ-punk είναι ηλεκτρονικό περιοδικό που ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 2013. Περιέχει (σχεδόν αποκλειστικά) πρωτότυπα κείμενα, με κριτική και χιουμοριστική διάθεση συνήθως, που ανανεώνονται συχνά και ασχολούνται με ευρύ φάσμα θεμάτων: πολιτική, πολιτισμό σε διαφορετικές εκφάνσεις, social media κ.ά. Βασικό πρόταγμα του περιοδικού είναι η διερεύνηση και η προώθηση της σχέσης μεταξύ της (αριστερής) πολιτικής και της ποπ κουλτούρας. Παράλληλα και συμπληρωματικά, το περιοδικό διατηρεί μια ζωντανή και ενεργή κοινότητα στο Facebook, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι όσων προσπαθεί πετύχει. Τέλος, εδώ και λίγο καιρό το περιοδικό έχει τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή, το The Skra-punk Radio Show, στον διαδικτυακό σταθμό Archivist.fm (Κυριακή 8-10 το βράδυ). Τη συντακτική επιτροπή απαρτίζουν οι: Γιώργος Βασιλάκος, Όλγα Βερελή, Νίκος Θεοδωρόπουλος, Νίκος Σταματίνης, Θοδωρής Ταλαμάγκας, Χρήστος Τριανταφύλλου.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

«Ενθέματα»: Λοιπόν, πώς ξεκινήσατε;

Nίκος Θεοδωρόπουλος, Νίκος Σταματίνης, Χρήστος Τριανταφύλλου και Μάνος Αυγερίδης στο εντευκτήριον των «Ενθεμάτων»

Nίκος Θεοδωρόπουλος, Νίκος Σταματίνης, Χρήστος Τριανταφύλλου και Μάνος Αυγερίδης στο εντευκτήριον των «Ενθεμάτων»

Νίκος Σταματίνης: Το εγχείρημα ξεκίνησε από άτομα που κάναμε ήδη κολλητή παρέα. Η αρχή έγινε φθινόπωρο-χειμώνα του 2013. Είμαστε όλοι από τη Φιλοσοφική Αθηνών: Ιστορικό, Φιλολογία και ΦΠΨ. Η ιδέα ήρθε ξαφνικά. Το πλάνο στην αρχή ήταν να γίνει ένα περιοδικό, ηλεκτρονικό πάντα. Το πρώτο που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι ότι μας αρέσει να γράφουμε, όποτε περνάμε καλά. Από κει και πέρα, σίγουρα έχουμε επιρροές από συγκεκριμένα μέσα, κανάλια ιντερνετικά και θέλαμε να προσφέρουμε μια δική μας οπτική που δεν υπήρχε στο Διαδίκτυο.

Χρήστος Τριανταφύλλου: Δεν πηγαίναμε να κάνουμε κάτι σε μια προαποφασισμένη κατεύθυνση. Αν μιλάμε για το πλαίσιο, μιλάμε αφενός για έναν συνδυασμό αριστερών μέσων και αφετέρου μια γκάμα μέσων που ασχολούνται με την ποπ κουλτούρα μ’ ένα πιο κριτικό πρίσμα. Αυτά δεν είναι ελληνικά, καθώς δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα σοβαρό στον χώρο των ελληνικών ΜΜΕ που ασχολείται με την ποπ κουλτούρα πιο κριτικά.

«Ενθέματα»: Πες μας δυο-τρία παραδείγματα.

Χρ. Τριανταφύλλου: Βασικά μιλάμε για μια γκάμα κυρίως αμερικανικών εντύπων, τα οποία δεν είναι αμιγώς ειδησεογραφικά. Σάιτ όπως το Slate, κομμάτια του New Yorker ή του Jacobine. Στην Ελλάδα υπήρχαν ορισμένοι μπλόγκερ που παρακολουθούσαμε, όπως ο Old Boy, η Niemands Rose ή το Stroug, το οποίο ενσωματώθηκε στο Luben, που ήταν μια προσπάθεια τέτοιου τύπου και –κατά τη γνώμη μου– έχει αποτύχει.

Νίκος Σταματίνης: Δεν απέτυχε, έχει φύγει προς άλλη κατεύθυνση.

Χρ. Τριανταφύλλου: Ναι, το Luben ξεκίνησε με μια λογική πολιτισμικής κριτικής, αλλά από κάποιο σημείο προτίμησε να πάει σε μια πιο Buzzfeed λογική, απλής δηλαδή παράθεσης πραγμάτων.

Νίκος Σταματίνης: Εμείς, που είμαστε γύρω στα 25 περίπου, είμαστε ουσιαστικά η δεύτερη γενιά αυτού του τύπου του ίντερνετ. Η πρώτη ήταν οι μπλόγκερ που σιγά σιγά ενοποιήθηκαν σε διάφορα εγχειρήματα. Υπήρχαν δηλαδή στην αρχή διάφοροι μπλόγκερ που γράφαν στην αρχή στο προσωπικό τους μπλογκ και μετείχαν στη συνέχεια σε διάφορα κοινά εγχειρήματα.

Χρ. Τριανταφύλλου: Όπως στο Luben, το Greekcloud ή το Hit nRun.

Ν. Σταματίνης: Εμείς πήραμε απ’ αυτούς αρκετά πράγματα και στοιχεία και χιούμορ.

«Ενθέματα»: Πείτε μας για τον τίτλο.

Ν. Σταματίνης: Το ΣΚΡΑ-punk ως τίτλος είναι ουσιαστικά μια παραμόρφωση, μια αλλοίωση του μουσικού είδους του ska punk και δευτερευόντως συνδέεται με τη Μάχη του Σκρα. Το λάθος –αν ήταν λάθος ή εσκεμμένο δεν θα μάθουμε ποτέ– είχε γίνει από ένα φίλο, που είναι ο δημιουργός αυτού του ονόματος.

Νίκος Θεοδωρόπουλος Αναφερόμενος στο είδος της μουσικής, το είπε skra-punk. Ουσιαστικά είναι ένα inside joke.

«Ενθέματα»: Το είπε χωρίς να παραπέμπει στον στρατηγό της Μάχης του Σκρα;

5-skraΧρ. Τριανταφύλλου: Ούτε καν· πιθανότατα ήξερε τη Μάχη του Σκρα, αλλά μέχρι εκεί.. Να πούμε εδώ μια αποκλειστική πληροφορία: στον λογότυπο του site δεν είναι ο Ζυμβρακάκης της Μάχης του Σκρα. Στο Σκρα ήταν ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης, ενώ στο site είναι ο πατέρας του· τον βάλαμε επειδή ταίριαζε καλύτερα ως μορφή! Και εδώ, στο photoshop με τον Ζυμβρακάκη που έχει τη μοϊκάνα, η επιρροή είναι σαφέστατα οι Monty Python.

Ν. Θεοδωρόπουλος: Όπως και το ρω ανάμεσα στο ska επιτείνει ακριβώς αυτή τη διάθεση για διάλυση και τον χιουμοριστικό χαρακτήρα.

«Ενθέματα»: Γιατί θέλετε να κάνετε κάτι ηλεκτρονικό; Παλιότερα ήταν αυτονόητο ότι κάποιος αριστερός θα ξεκίναγε να φτιάξει ένα περιοδικό, ένα εφημεριδάκι, ένα fanzine. Ήταν οι λόγοι οικονομικοί.

Χρ. Τριανταφύλλου: Μας έχουν αποκαλέσει και fanzine, το Αθηνόραμα ή η LIFO, κάποιο από τα παραδοσιακά μέσα — φαντάζομαι, σε μια απορία.

Ν. Σταματίνης: Το κεφάλαιο σίγουρα παίζει σημασία –μην το κρύβουμε– αλλά αυτό που σκεφτόμαστε δεν είναι το παραδοσιακό μέσο· εμείς θέλουμε να κάνουμε και μια κοινότητα, η οποία αναγκαστικά για να έχει και μια αλληλεπίδραση χρειάζεται το ίντερνετ. Τα κείμενα που έχουμε στο περιοδικό είναι ένα μέρος μόνο του τι είμαστε. Υπάρχει και ένα άλλο μεγάλο μέρος από ποστ, από κοινοποιήσεις, από σχόλια και πλάκες, οι οποίες δεν έχουν σχέση με το site, αλλά με το fb. Έχουμε δηλαδή δύο διακριτούς χώρους που ενώνονται κάτω από το όνομα του skra punk. Συνέχεια ανάγνωσης

Γιατί η Άνγκελα Μέρκελ κάνει λάθος με την Ελλάδα

Standard

του Γιούργκεν Χάμπερμας

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Κολάζ της Χάνα Χεχ

Κολάζ της Χάνα Χεχ

Η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ)[1] ρίχνει άπλετο φως στη λάθος κατασκευή μιας νομισματικής ένωσης χωρίς πολιτική ένωση. Το καλοκαίρι του 2012, όλοι οι πολίτες χρωστούσαν ευγνωμοσύνη στον Μάριο Ντράγκι που, με μια φράση του, τους έσωσε από τις καταστροφικές συνέπειες της απειλής της άμεσης κατάρρευσης του νομίσματός τους.

Ανακοινώνοντας την χωρίς περιορισμό αγορά κρατικών ομολόγων αν παρίστατο ανάγκη, έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά για το Eurogroup. Έπρεπε να προχωρήσει μόνος του, διότι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ήταν ανίκανοι να ενεργήσουν προς το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον: παρέμεναν εγκλωβισμένοι στα επιμέρους εθνικά τους συμφέροντα και παγωμένοι σε κατάσταση σοκ. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές αντέδρασαν τότε με ανακούφιση από μία και μόνο φράση με την οποία ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) υποδύθηκε μια δημοσιονομική εξουσία την οποία δεν διέθετε. Οι κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών, όπως και πριν, ενεργούν ως δανειστές έσχατης ανάγκης. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τα σημερινά Ενθέματα, 28 Ιουνίου

Standard
Ανρί Ματίς, "Ο παράξενος χορός της φαραντόλα"

Ανρί Ματίς, «Ο παράξενος χορός της φαραντόλα»

Τα «Ενθέματα» τυπώνονται γύρω στα μεσάνυχτα της Παρασκευής. Έτσι, όταν ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε το διάγγελμα για το δημοψήφισμα είχαν ήδη αρχίσει να τυπώνονται και δεν υπήρχε το περιθώριο για παρέμβαση ούτε επί του πιεστηρίου.
Έτσι τα (τυπωμένα) «Ενθέματα» είναι λίγες ώρες πιο παλιά – και ε την ταχύτητα που τρέχουν τα γεγονότα ίσως μοιάζουν μέρες ολόκληρες πιο παλιά. Ωστόσο,  θα βρείτε ωραία (κατά την κρίση μας, βέβαια άρθρα) και κάποια διόλου άσχετα με το δημοψήφισμα.

Έτσι μπορείτε να διαβάσετε τα άρθρα του Γιούργκεν Χάμπερμας (γιατί η Μέρκελ έχει άδικο για την Ελλάδα), της Οζλέμ Οναράν (γιατί η Ευρώπη χρειάζεται μια διάσκεψη για το χρέος), του Μάκη Κουζέλη «Εμείς ως οι άλλοι» – οι τάξεις).
Ακόμα συνέντευξη του Νίκου Θεοδωρόπουλου, του Νίκου Σταματίνη και του Χρήστου Τριανταφύλλου από το ΣΚΡΑ-punk​ (για την ποπ κουλτούρα, τις κοινότητες του διαδικτύου και την Αριστεράς) και της Χηθ Κάμποτ στη Δέσποινα Μπίρη για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην Ελλάδα.
Ακόμα: τα άρθρα της Ειρήνης Βλάχου (για τους συμμαθητές της κόρης της και τη δεύτερη γενιά), της Χριστίνας Τσαμουρά (για τους μετανάστες στα δελτία των 8), του Πάουλο Γκερμπάουντο (για τους Ποδέμος και τον ΣΥΡΙΖΑ)

Εμείς ως οι άλλοι: Οι τάξεις

Standard

του Μάκη Κουζέλη

Έργο του Γιάννη Λασηθιωτάκη

Έργο του Γιάννη Λασηθιωτάκη

Στρατευμένη «ανεκτικότητα». Η έγνοια για τις πολιτισμικές διαφορές, για το σεβασμό του «άλλου», για την αναγνώριση και αποδοχή της ετερότητας είναι η φιλοσοφική και συνάμα πολιτική κίνηση που σημάδεψε τη μετάβαση από τον 20ό στο 21ο αιώνα. Η σαρωτική επιβολή αυτού του μοτίβου ως πολιτικής και επιστημονικής ορθότητας αποτυπώθηκε σε κλάδους και προγράμματα, στοίχισε δυνάμεις στο πρόταγμα της διαπολιτισμικότητας, αναπροσδιόρισε το περιεχόμενο του φιλελεύθερου και δημοκρατικού πνεύματος. «Φύλο» και «φυλή», οι βασικές κατηγορίες που επιτέλους έβγαιναν στο φως μαζί με όλες εκείνες τις ατομικές διαφοροποιήσεις και κοινωνικές διακρίσεις που απαιτούσαν την προσοχή μας, απορρόφησαν –από τη σκοπιά της ιστορίας: δίκαια– το ενδιαφέρον. Συνέχεια ανάγνωσης

Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται μια διάσκεψη για το χρέος

Standard

της Οζλέμ Οναράν

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Λουίζ Χέντερσον, «Τρεις μορφές»

Λουίζ Χέντερσον, «Τρεις μορφές»

Μετά από ακόμα μία Σύνοδο Κορυφής για το ελληνικό χρέος, στις 22 Ιουνίου, υπάρχουν σημάδια για ακόμα μία συμφωνία «παράτασης και υποκρισίας» μέχρι τον χειμώνα. Υπάρχουν αόριστες δεσμεύσεις για μια μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο, ούτε ποιο ποσό διατίθενται οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης να διαγράψουν ούτε (το πιο σημαντικό) τι όρους θα επιβάλουν για αντάλλαγμα.

Βλέποντας τις πρόσφατες προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ακόμα κι αν υπάρχουν στοιχεία μιας «αριστερής» λιτότητας μετά αναδιανομής, διαπιστώνει κανείς ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα που της έχουν επιβληθεί είναι πολύ υψηλά για να εγγυηθούν οποιαδήποτε οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη. Επίσης, αναμένονται περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις, οι εξαγγελίες της για τον κατώτατο μισθό και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις αναβάλλονται, και οι περικοπές στις συντάξεις εξακολουθούν να αποτελούν σημείο τριβής. Συνέχεια ανάγνωσης

Θ. Μιχόπουλος: δεν μηνύω τον Λ. Χαραλαμπόπουλο, αλλά τον προκαλώ να δημοσιοοποιήσει αμέσως τα υποτιθέμενα στοιχεία

Standard

επιστολή του Θόδωρου Μιχόπουλου

Λάβαμε από τον Θοδωρή Μιχόπουλο, διευθυντή του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, μία επιστολή (την οποία απηύθυνε και στην εφ. «Η Εποχή» και στο περιοδικό «Unfollow»), σχετικά με το δημοσίευμα του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου «Οι κυβρνήσεις πέφτουνε, μα η μονταζιέρα μένει» (Ιούνιος 2015), για το οποίο αρχικά διαμαρτυρήθηκαν ο Στρατής Μπουρνάζος και η «βάρδια της Παρσκευής» της Συντακτικής Επιτροπής της «Εποχής». Τα δύο αυτά κείμενα, και όσα ακολούθησαν μπορεί κανείς να τα βρει στο facebook των «Ενθεμάτων», καθώς και στην ιστοσελίδα του «Unfollow».

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

H επιστολή:

Αθήνα, 24.6.2015

Διάβασα την απάντηση του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου «Είστε μονταζιέρα! Κάντε μου αγωγή και μήνυση…», με το οποίο ο υπεύθυνος έκδοσης του «Unfollow» επανέρχεται στο αρχικό του συκοφαντικό δημοσίευμα, παραθέτοντας υποτιθέμενα στοιχεία για τη δράση μου ως «μοντέρ», προκαλώντας με να του κάνω αγωγή μήνυση, οπότε «στο δικαστήριο θα προσκομίσει όλα τα στοιχεία». Οφείλω μια απάντηση, πρωτίστως προς τους αναγνώστες.

Philip Worthington,

Philip Worthington, «Shadow Monsters», 2004 (από το εξώφυλλο του βιβλίου της Δ. Παρασκευά-Βελουδογιάννη)

α) Δεν ισχύει κανένα από τα υποτιθέμενα «περιστατικά». Δεν διακίνησα κανένα sms όπως αυτό που αναφέρεται στις 20 Μαΐου, δεν είχα προσυνεννοηθεί με διευθυντές ειδήσεων να αλλάξουν τίτλο ειδήσεων, πήγα στην ΕΡΤ μετά το STAR και δεν πληρωνόμουν το ίδιο διάστημα, δεν έχω πει σε ενημέρωση συντακτών ή αλλού για «εκκαθάριση αριστεριστών βουλευτών» (πώς, άλλωστε;…), δεν έπαψα να συνομιλώ με τους πολιτικές συντάκτες μετά το δημοσίευμα του «Unfollow». Είναι όλα εντελώς ψευδή.

β) Ωστόσο, δεν θα κάνω μήνυση ή αγωγή. Είναι αντίθετο στις αρχές μου και στη θητεία μου, χρόνια, ως δημοσιογράφου

γ) Προκαλώ ευθέως τον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία του για όλα τα παραπάνω, τα οποία, επαναλαμβάνω τα καταγγέλλω ως ανυπόστατα. Να τα δημοσιοποιήσει με οποιονδήποτε τρόπο νομίζει. Τώρα, αμέσως, και όχι σε «τρία τέρμινα» οπότε θα εκδικαζόταν η αγωγή και η μήνυση. Αλλιώς, με λύπη μου θα εξακολουθήσω να τον θεωρώ ψεύτη και την όλη υπόθεση σοβαρό πλήγμα στην ανεξάρτητη δημοσιογραφία, την οποία επικαλείται το «Unfollow».

 Θόδωρος Μιχόπουλος

Λαϊκή απογευματινή;

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

To πλήθος που συγκεντρώθηκε την Πέμπτη στο Σύνταγμα, αξίζει την προσοχή μας. Δεν είμαι βέβαιος αν ήταν 3.000, 4.000 ή 6.000 (δεν ήμουν εκεί, και έτσι και όλο το σχόλιο βασίζεται σε όσα διάβασα, όσα είδα σε φωτογραφίες και όσα μου είπαν), πάντως, κατά τη γνώμη μου, μεγαλύτερη σημασία από τον ποσοτικό προσδιορισμό έχει η συζήτηση των ποιοτικών χαρακτηριστικών της συγκέντρωσης. Περίμενα, και περιμέναμε, νομίζω, βαριά βαριά, καμιά  πεντακοσαριά νοματαίους. Οπότε, αμέσως, έχουμε ένα ζήτημα: Γιατί κατέβηκαν αυτές οι χιλιάδες; Οι ερμηνείες ότι τα το προπαγάνδισαν τα κανάλια ή η Ν.Δ. κινητοποίησε τον κόσμο της, παρότι ισχύουν, κινδυνεύουν να μας αποπροσανατολίσουν από τα ουσιώδη ερωτήματα: Ποιοι κατέβηκαν, γιατί κατέβηκαν, γιατί παλιότερα δεν κατέβαιναν;

syn

Πηγή: «Η Καθημερινή», 19.6.2015

Δεν έχω έτοιμη απάντηση. Μπορούμε, ασφαλώς, να διασκεδάσουμε όσο θέλουμε με τον αχταρμά ή τα συνθήματα (Νot to Stalinism κλπ. κλπ.). Aν όμως θέλουμε να κάνουμε δουλειά –και, στην περίπτωσή μας, όταν λέω δουλειά, εννοώ πολιτική δουλειά– δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτά. Πρέπει να αντιπαρατεθούμε πολιτικά, πρέπει να είμαστε σκληροί όταν γράφονται  αθλιότητες (όπως για παράδειγμα αυτά που γράφτηκαν εναντίον της Νατάσσας Γιάμαλη) και, επίσης, χωρίς χλεύη, πρέπει να κατανοήσουμε. Ας σκεφτούμε και στις δικές μας συγκεντρώσεις, και στους «Αγανακτισμένους» πόσοι απίθανοι έρχονταν ή πόσα «παράταιρα» συνθήματα ακούγονταν.

Και  έτσι, πέρα από τον «κατευθυνόμενο» χαρακτήρα (μια ερμηνεία που γενικώς, κατά τη γνώμη μου, έχει κοντά ποδάρια),  σημασία, για μένα, έχει να δούμε τη λαϊκότητα, τη δεξιά λαϊκότητα  της Πέμπτης. Όλα τα φαιδρά, αυτοί που χοροπήδαγαν φωνάζοντας «Ευρώπη! Ευρώπη!» ή τα κακοφτιαγμένα αγγλικά των πλακάτ, πάνε χέρι χέρι με τη μαζικότητα της εκδήλωσης. Η «πλέμπα» (σε εισαγωγικά, προφανώς, μην παρεξηγηθώ…), με την οποία  μάλλον παθαίνουν αλλεργία οι εμπνευστές της συγκέντρωσης, ήταν εκεί – κι αυτό έκανε τη διαφορά, σε σχέση με παλιότερες ανάλογες συγκεντρώσεις (λ.χ. εναντίον του «μπαλτά» στην παιδεία, όπου οι συγκεντρωμένοι ήταν κάποιες εκατοντάδες). Συνέχεια ανάγνωσης