Όμως εγώ παραδέχτηκα την ήττα…

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

 Άρθουρ Ντόουβ, «Κόκκινος ήλιος», 1935


Άρθουρ Ντόουβ, «Κόκκινος ήλιος», 1935

Ο τίτλος, καρφωμένος στο μυαλό μου εδώ και δυο βδομάδες, προσπαθεί να εκφράσει δύο βασικά, για μένα, πράγματα, προκειμένου να συνεχίσουμε: την ήττα και την παραδοχή της. Θα προσπαθήσω να τα εξηγήσω, μαζεύοντας τη σκέψη και τα κουράγια μου.

α) Λέμε όλοι, και σωστά, ότι η συμφωνία (θα) είναι κακή, απέχει από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, συνιστά ήττα. Ασφαλώς. Όμως πρόκειται για κάτι πολύ παραπάνω. Όχι μόνο δεν ακυρώσαμε τα Μνημόνια, αλλά θα υπογράψουμε ένα καινούργιο· κι αυτό δεν είναι «λεπτομέρεια», αλλά σεισμός, καθώς η κατάργηση των Μνημονίων υπήρξε, τα τελευταία χρόνια, κορμός της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, συνεκτικό του στοιχείο και βασικός λόγος της ανόδου του. Έτσι, η ήττα πλήττει συνολικά τη δυνατότητα άσκησης πολιτικής εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Ας υποθέσουμε, λ.χ., ότι (αν και μοιάζει απίθανο σήμερα) χάνει τις επόμενες εκλογές· σε ποια βάση θα αντιπολιτευθεί και θα αντιπαλέψει το Μνημόνιο, αφού το έχει αποδεχθεί;

Υπάρχει, εδώ, μια ποιοτική διαφορά, σε σχέση με άλλες ήττες (ενός συνδικάτου, λ.χ.): η άσκηση της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς βρίσκεται στην κυβέρνηση, είναι αναγκασμένος –με όποιες «ρωγμές»– να εφαρμόσει τα αντίθετα από όσα έλεγε.

β) Η ήττα αφορά, αν και σε διαφορετικό βαθμό, όλους όσους υποστηρίξαμε το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ασφαλώς, ο ρόλος της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι καθοριστικός, και η όλη ιστορία αποκαλυπτική για την «υπαρκτή Ε.Ε.». Ωστόσο, αυτό δεν συνιστά άλλοθι, για να καταλήξουμε ότι, τελικά, εμείς δεν φταίμε. Όχι, δεν τα λέγαμε καλά· και το γράφω, ασφαλώς, και σε ό,τι με αφορά. Και η διάθεση ωραιοποίησης ή υπεκφυγής μου φαίνεται ό,τι χειρότερο· χρειάζεται, νομίζω, συναίσθηση, αναστοχασμός αλλά και, πώς να το πω, ταπεινότητα, συντριβή· όχι για να σκύψουμε το κεφάλι, αλλά για μπορούμε να κοιτάζουμε τους άλλους στα μάτια.

Όλα τα παραπάνω ήταν σε μεγάλο βαθμό γνωστά· μάλιστα, αφού περιγράφαμε τους Μέρκελ, Σόιμπλε & συντροφία με τα μελανότερα χρώματα, γιατί περιμέναμε να έχουν άλλη στάση; Πού βασίζαμε τις ελπίδες μας; Στη λογική, στην κινητοποίηση των λαών, στα ρήγματα, στις πιέσεις. Απεδείχθησαν πολύ λίγα και η εκτίμηση λάθος.

Όπως έγραψε, υπερβολικά αλλά εύγλωττα, ο Δημήτρης Τσίρκας στο facebook, η Αριστερά, αδυνατώντας «να υλοποιήσει τα προτάγματά της, αρέσκεται στις καταγγελίες και τις κατάρες εναντίον των αντιπάλων της. Τους περιγράφει με τα πιο μελανά χρώματα, τους ξορκίζει και εκτοξεύει κενές απειλές εναντίον τους. Έτσι, ο Σόιμπλε είναι εκβιαστής τραμπούκος, η Μέρκελ αδίστακτη νεοφιλελεύθερη, ο Γιουνκέρ ύπουλος διπρόσωπος κ.ο.κ. Το μόνο που αποδεικνύει όμως με όλα αυτά είναι η δική της παροιμιώδη ανικανότητα ν’ αντιδράσει. Καταφεύγει διαρκώς σε ηθικολογίες και αφηρημένες επικλήσεις σε υπερβατικές αρχές».

γ) Με πόση έπαρση διακηρύσσαμε ότι θα σκίσουμε τα Μνημόνια, απορρίπταμε αλαζονικά όσους το αμφισβητούσαν ή έλεγαν ότι είναι αναπόφευκτα; (δεν το λέω για να πω ότι είχαν δίκιο, αλλά ότι εμείς είχαμε άδικο). Και, έτσι, ανοίγουμε ένα μεγάλο κεφάλαιο: τον αντιμνημονιακό λόγο.

Η αντίθεση στα Μνημόνια εξέφρασε, πιστεύω, υπαρκτές κοινωνικές αντιθέσεις, διάθεση αντίστασης και ριζοσπαστισμό, την αντιπαράθεση στην κηδεμονία και τη φτωχοποίηση. Ωστόσο, ακούγοντας προχθές τον Πάνο Καμμένο στη Βουλή (ιδεοτυπικό εκφραστή του παλαιού αντιμνημονιακού και νυν νεομνημονιακού λόγου) αντιλαμβάνεται κανείς πως ο λόγος αυτός δεν προάγει καμιά ριζοσπαστική κριτική αλλά καθηλώνει. Οι κραυγές Καμμένου για «φυλακές» (σχεδόν μετωνυμία της κρεμάλας) είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη διεκδίκηση κοινωνικής δικαιοσύνης ή τη δημοκρατική απαίτηση λογοδοσίας. Όπως τα πρωτοσέλιδα της αντιμνημονιακής Κontra News (ένα μείγμα δημαγωγίας, συνωμοσιολογίας, λατρείας του «αρχηγού», σεξισμού, αντιπλουτοκρατισμού, χυδαίου λαϊκισμού και σκέτης χυδαιότητας) έχουν τόση σχέση με την Αριστερά όσο και η αλήστου μνήμης Αυριανή. Και, εν τέλει, η κατακραυγή, λ.χ., εναντίον του Στ. Θεοδωράκη πόσο βαθαίνει την αριστερή μας ματιά; (δεν το λέω από καμιά «συμπάθεια» στον Θεοδωράκη, από αγωνία για μας το λέω).

δ) Αν λοιπόν δεχόμαστε ότι πολλά από όσα λέγαμε ήταν εξωπραγματικά, καθήκον μας είναι να μη φτιάξουμε μια νέα χίμαιρα. Αν η βεβαιότητα του «έντιμου συμβιβασμού» εντός ευρωζώνης απεδείχθη φενάκη και πρέπει να αποκαθηλωθεί, το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι να στήσουμε στο βάθρο της ένα καινούργιο παραμύθι με νέους σωτήρες και το μαγικό ραβδί της Ρήξης, που γιατρεύει πάσαν νόσον.

***

Και τώρα τι; Αν είσαι ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., Ποτάμι δικαιούσαι να πανηγυρίζεις. Επιβεβαιώθηκες, ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε, φάνηκε ότι οι λεονταρισμοί (αλλά ούτε η δημοκρατία — και αυτό είναι το θέμα!) δεν ωφελούν, η πολύμηνη διαπραγμάτευση στοίχισε. Σύμφωνοι — και δεν το λέω ειρωνικά. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «Αλλά»: όσα λάθη κι αν κάναμε, τα Μνημόνια δεν δικαιώνονται: παραμένουν κοινωνικά άδικα και οικονομικά ολέθρια. Το ζήτημα δεν είναι διόλου θεωρητικό ή αρμοδιότητας του δικαστηρίου της Ιστορίας. Είναι πρακτικό και επείγον, καθώς το νέο Μνημόνιο θα συνεχίσει την καταστροφική του δράση.

Και υπάρχει ένα ακόμα «Αλλά»: στο μετάλλευμα του ΣΥΡΙΖΑ, του Όχι, της διαμαρτυρίας υπάρχει πολύ ευγενές μέταλλο. Μαζί με τις αυταπάτες και τα κακά, πρέπει να διακρίνουμε την ελπίδα, την προσδοκία ενός καλύτερου αύριο, τη φλόγα που κινητοποίησε όλο αυτό τον κόσμο. Κι αυτό είναι δύναμη προωθητική για την κοινωνία· ενώ δεν είναι η επιβεβαίωση του αδιεξόδου, η συντριβή του ορίζοντα, η ακύρωση της πολιτικής, που εκβάλλει είτε στην μοιρολατρία και την εθελοδουλία είτε σε τυφλά ξεσπάσματα.

***

Δεν μπορώ να μιλήσω, ακόμα, για τα διά ταύτα, σκέφτομαι όμως μερικά «προαπαιτούμενα». Ένα είναι η διατήρηση χώρων διαλόγου, αντιπαράθεσης, κριτικής (και εδώ οι κραυγές περί «προδοσίας» ή «αποστασίας» είναι καταστροφικές — όχι μόνο για όσους τις εισπράττουν, αλλά και όσους τις εκτοξεύουν). Σ’ αυτή τη κατεύθυνση, η κουβέντα για το Plan A, το Plan B, αλλά και το Plan C (μορφές αλληλέγγυας οικονομίας, συνεργατικές τράπεζες, «κοινά» κ.ο.κ.) είναι κατεπείγουσα, με όρους όμως πραγματικούς και όχι ιδεολογικούς.

Άλλο προαπαιτούμενο, η συνέχιση της αντίστασης. Και εδώ οι κραυγές περί «προδοσίας» ή «αποστασίας», οι βίαιες προσβολές είναι ολέθριες. Όχι μόνο αξιακά (όταν αγωνίζεσαι για την κοινωνική απελευθέρωση δεν μπορείς να τσαλαπατάς τον άλλο), αλλά και πολιτικά: είναι πρωτόγονες, εγκλωβίζουν και διασπούν. Άλλο η σφοδρή κριτική, άλλο ο κανιβαλισμός. Και θα είναι κακό η πολιτική αντιπαράθεση, το επόμενο διάστημα, να αναλωθεί στην καταγγελία και την αυτοεπιβεβαίωση. Ασφαλώς η υπογραφή του Μνημονίου αποτελεί τομή και είναι καθοριστικό σε ποια πλευρά τάσσεται καθένας. Αλλά η άποψη μπορεί να δικαιωθεί ουσιαστικά μέσα από την πολιτική πράξη, όχι μέσα από την καταγγελία του αντιπάλου.

Πέρα από την πολιτική και τα πρόσωπα, πίσω από τις γραμμές ας διακρίνουμε κάτι: την ελπίδα που τροφοδότησε ο Γενάρης και το δημοψήφισμα, τον πόνο από τη διάψευση και την ήττα. Δεν είναι εκδορά ή αμυχή, αλλά τραύμα βαθύ. Ξέρω πολλούς που το χλευάζουν, λένε π.χ. ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι άξια της μοίρας τους. Δικαίωμά τους, ασφαλώς, να το λένε, αλλά το βρίσκω μίζερο και ανόητο. Ο πόνος, το κλάμα (που δεν είναι υποκριτικό, δεν έγιναν ηθοποιοί ξαφνικά τόσοι άνθρωποι) φανερώνει ένα ταρακούνημα. Και αυτό, αξιακά αλλά και πολιτικά (οι καιροί είναι ρευστοί) μας αφορά. Ο πόνος και το δάκρυ, η συντριβή μπορεί να γίνουν πηγή δύναμης και ζωής· ο κυνισμός ή η αυταρέσκεια, η ωμότητα ή η χαιρεκακία, δύσκολα. Αυτό πιστεύω.

13 σκέψεις σχετικά με το “Όμως εγώ παραδέχτηκα την ήττα…

    • Το άρθρο ξεκινάει μια χαρά και τελειώνει απογοητευτικά! Δηλαδή θα πρέπει να προσκυνήσουμε τους πιο επικίνδυνους και αδίστακτους δήθεν πολιτικούς που πήραν την εξουσία μόνο για να πάρουν την εξουσία και μετά; Χάος. Χάος. Η ιστορία θα πρέπει να τους εξαφανίσει από την πολιτική σκηνή της χώρας.
      Δεν έχουμε δάκρυα και συγχωροχάρτια για αυτούς.

  1. Πίνγκμπακ: Όμως εγώ παραδέχτηκα την ήττα… | Στείριδα – el Steiri – Στείρι Βοιωτίας

  2. Δυστυχώς δεν έχουν νόημα οι πανηγυρισμοί για την παταγώδη απόδειξη της εγκληματικής διαχείρισης Συριζανέλ, δεδομένου ότι τις επιπτώσεις της τις εισπράττουν όλοι, όχι μόνο οι «πρόθυμοι» του κόμματος.

  3. Μια χαρά τα λες! Κι αν γράφω αυτό το σχόλιο είναι για να πω ότι (προφανώς) οι μορφές αλληλέγγυας οικονομίας δεν μπορούν να είναι κουβέντα κανενός κόμματος παρά μόνο των κινημάτων. Οπότε αν το plan c είναι αυτό, ας το σβήσει ο σύριζα. Μνημόνιο ξαναείχαμε, ενσωμάτωση κινηματικών διαδικασιών δεν θέλουμε.
    Καλά κουράγια…

  4. Καλοί μου Συριζαίοι, γιατί νομίζετε ότι σας δόθηκε το δικαίωμα να παίζετε τη χώρα στα ζάρια; Ο σοφός μας λαός σας έφερε στην κυβέρνηση πολύ απλά επειδή είχε μπαφιάσει πια με τον Σαμαρά και ήθελε να τον εκδικηθεί για τον ΕΝΦΙΑ. Τον Αλέξη τον ψήφισε ακριβώς για να ΜΗΝ κάνει αυτά που διακήρυσσε ότι θα κάνει. Εσείς τι νομίζατε, ότι σας εξουσιοδότησε να του φέρετε το σοσιαλισμό;

  5. Πίνγκμπακ: Στρατής Μπουρνάζος-Όμως εγώ παραδέχτηκα την ήττα… | Lefteria

  6. Αλήθεια η χώρα (δεν λέω ΣΥΡΙΖΑ γιατί αυτό το κόμμα κυβερνά) η χώρα λοιπόν ηττήθηκε, προδόθηκε ή παραδόθηκε;
    Ξέρουμε πως:
    Ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε πως στις 20 Φεβρουαρίου εξαπατήθηκε από τους εταίρους.
    Ποτέ δεν υπήρξε plan A πόσω μάλλον plan B.

    Ότι χρήμα κυκλοφορούσε το μαζέψαμε για να αποδείξουμε ότι είμαστε καλά παιδιά.

    Αποδεχθήκαμε τους όρους, που έβαλαν οι δανειστές, πάνω στους οποίους θα διεξάγετο η, ας την ονομάσουμε, «διαπραγμάτευση»

    Πιστέψαμε στις Δημοσκοπίσεις, που έδιναν μια μικρή, 3-5%, διαφορά ανάμεσα στο ΝΑΙ και ΟΧΙ για να προχωρήσουμε στο δημοψήφισμα και να «νομιμοποιήσουμε» την κωλοτούμπα.
    Μετά είπαμε πως πέσαμε θύμα εκβιασμού.

    Τελικά η χώρα ηττήθηκε, παραδόθηκε ή προδόθηκε;

  7. Ελπίζω μετά το μάθημα που πήραμε όλοι (και ήταν πολυ σκληρό) να γίνετε -ως «Ενθέματα»- περισσότερο ανοιχτοί και ανεκτικοί!

  8. Φίλοι μου βάλαμε τον Τσίπρα μπροστά να μας υποστηρίξει ρίξαμε κι ένα γενναίο όχι για να δώσουμε μήνυμα στους εταίρους ότι δεν τα θέλουμε τα μνημόνια και στην πραγματικότητα ο καθ’ένας κοίταξε τον εαυτούλη του μαζεύοντας και το τελευταίο Ευρώ που πιθανόν είχε ξεχάσει να μαζέψει. Γίναμε οι ίδιοι περίγελο των υπολοίπων ευρωπαίων που στις στρογγιλές τράπεζες συζητήσεων στις ξένες τηλεοράσεις το ανέφεραν και κρυφογέλαγαν. Αφαιρέσαμε εμείς οι ίδιοι την διαπραγματευτική ικανότητα από τον Τσίπρα για να μας υποστηρίξει γιατί ξέρανε εκ των προτέρων πως πολιτευόμαστε ως πολίτες. Τι τον βάλαμε τότε μπροστά. Ή έχουμε τα κότσια να κάνουμε κάτι ή δεν έχουμε. Δεν τα έχουμε μάλλον. Δεν είμαστε `ΠΟΛΙΤΕΣ`, είμαστε `ΙΔΙΟΤΕΣ` ( έτσι ονομάζονταν αυτοί οι οποιοι δεν ενδιαφερόντουσταν για το `ΚΟΙΝΟ` καλό της πόλης αλλά για τα ίδια συμφέροντα), κι ήτανε βρισιά κι είναι μέχρι σήμερα παγκόσμια βρισιά. Άν είχαμε το σθένος να είμαστε μαζύ και να προσπαθούσουμε ειλικρινά όλοι μαζύ για το καλό της πατρίδας μας χωρίς να κοιτάμε το ίδιον όφελος, είτε με Ευρώ, είτε με Δραχμή,
    θα τα καταφέρναμε όπως τα κατάφεραν κι οι γερμανοί να ξαναστήσουν την ρημαγμένη χώρα τους απ’το μηδέν. Ο Τσίπρας απ’ότι φαίνεται έχει ειλικρινείς προθέσεις να βοηθήσει την χώρα του. Μια λειτουργική χώρα θέλουμε, για μας, ας τον βοηθήσουμε τέλος πάντων.

  9. Το να συγχέεις σκόπιμα την Κόντρα με την kontra news του Κουρή, όταν ξέρεις πολύ καλά ότι η πρώτη είναι μια συνεπής αντισυστημική εφημερίδα, που κυκλοφορεί ανελλιπώς εδώ και μια εικοσαετία, ενώ η δεύτερη είναι η νέα Αυριανή (και ο Μπουρνάζος ξέρει – αν τολμά ας πει ότι δεν ξέρει), είναι πολιτική αλητεία. Τα υπόλοιπα, τα ενδοσυριζικά κροκοδείλια δάκρυα απλώς μου φέρνουν γέλια.

    • Ναι, από παραδρομή και βιασύνη έγραψα η Κόντρα αντί η Kontra News. Φυσικά ζητάω συγγνώμη από τους συντάκτες της «Κόντρας», αν και ελπίζω ότι όλοι κατάλαβαν την «Κόντρα» του Κουρή. Και κάτι ακόμα: αν ήθελα να επιτεθώ στην «Κόντρα» θα το έκανα ευθέως όχι με αυτό τον τρόπο. Ας μην έχετε τόσο εύκολο τον χαρακτηρισμό «πολιτική αλητεία» γιατί και οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους. Και προκαλώ όλους, στα είκοσι χρόνια που γράφω να βρουν ανάλογα παραδείγματα στα γραφτά μου. Δεν θα βρουν. Στρατής Μπουρνάζος
      ΥΓ. Το διροθώνω και στο κείμενο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s