Στα «Ενθέματα» την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Κωστή Καρπόζηλου, Γιώργου Φαράκλα, Βαγγέλη Καραμανωλάκη, Βασίλη Παπαστεργίου, Στρατή Μπουρνάζου, Ντίνας Τζουβάλα, Μπαρτ Καμάερτς, Άλεξ Ντόχερτυ, Χίλαρυ Γουέινραϊτ, Νίκου Σαραντάκου, Παπα-Στρατή Δήμου, Νίκου Χατζηνικολάου, Αναστασίνα Κάλιους και Έϊμυ Ρότζερς. 

Η Αριστερά στον καιρό των μνημονίων.

Συνεχίζουμε, και στο φύλλο αυτό, τη συζήτηση που ξεκινήσαμε, την προηγούμενη Κυριακή για τις δυνατότητες, τα προβλήματα και τις προοπτικές της αριστερής πολιτικής στις νέες συνθήκες.

Rik Wouters - Φθινόπωρο (1913)

Rik Wouters – Φθινόπωρο (1913)

Από το κινηματικό καθηκοντολόγιο στην αναζήτηση στρατηγικής, του Κωστή Καρπόζηλου. «Το κύριο πρόβλημα για την Αριστερά δεν σχετίζεται με τα ασφυκτικά περιθώρια της συμφωνίας του Ιουλίου, αλλά με τη συνολική εμπειρία της επτάμηνης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ας σκεφτούμε το εξής: αν ο συμβιβασμός του καλοκαιριού είχε συντελεστεί εν μέσω μιας ανακαινιστικής προσπάθειας που θα ενθάρρυνε ριζοσπαστικές τομές και θα στηριζόταν στα κοινωνικά κινήματα σήμερα θα ήμασταν μεν αντιμέτωποι με μια σημαντική υποχώρηση και ήττα, αλλά ο ορίζοντας των προσδοκιών μας θα ήταν παντελώς διαφορετικός. Το γενικευμένο ξενέρωμα, η απογοήτευση και η αποσυσπείρωση δεν σχετίζεται μόνο ή αποκλειστικά με την υπογραφή της συμφωνίας ή τη διάσπαση του κόμματος. […]Όσον αφορά τώρα το δεύτερο ερώτημα (σχετικά με τα «καθήκοντα» του αριστερού και ευρύτερου κινήματος), σε αντίθεση με τις πάγιες συνήθειές μας, προτείνω να μην αναγορεύσουμε σε «καθήκοντα» την οργάνωση των κοινωνικών αντιστάσεων και τα άλλα σχετικά που συνοδεύουν τα κείμενά μας όταν συζητάμε για τη νέα σχολική χρονιά. Χρειάζεται να βάλουμε κάτω το κεφάλι και να δουλέψουμε πάνω στην εμπειρία του ελληνικού και του ευρωπαϊκού μετασχηματισμού μετά το 2008 και να αντιληφθούμε ότι στα χρόνια αυτά δοκιμάστηκαν τα όρια των βεβαιοτήτων μας, ανεξαρτήτως ιδεολογικών και οργανωτικών καταβολών: από τη σημασία των γενικών απεργιών έως την πεποίθηση ότι μια κόκκινη σημαία στο Μαξίμου συνεπάγεται αυτόματες κοινωνικές μεταβολές».

Το τέλος της ουτοπίας, του Γιώργου Φαράκλα. «Πράγματι, όταν δεν αναγνωρίζω την πραγματικότητα, στερώ από τον εαυτό μου τη δυνατότητα να τη βελτιώσω. Προβάλλω πάνω της μια ψευδή εικόνα και αφήνω την ίδια στο σκοτάδι. Πολλές φορές, μάλιστα, τη χειροτερεύω. Γιατί η εικόνα ωραιοποιεί την πραγματικότητα που κρύβει, κι έτσι ευνοεί την επιδείνωσή της. […]Στις 12 Ιουλίου 2015 ζήσαμε μια διδακτική ιστορική εμπειρία. Ξέραμε βέβαια ήδη ότι πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας την πραγματικότητα, τότε μάθαμε όμως ότι, όσο δεν την αναγνωρίζουμε ως έχει, κινδυνεύουμε να πέσουμε θύματα της ψευδαίσθησης πως η αλλαγή της εικόνας μας για την πραγματικότητα αλλάζει την πραγματικότητα, δηλαδή να σκεφτόμαστε ουτοπικά». Συνέχεια ανάγνωσης