Ο Τζέρεμυ Κόρμπυν είναι η Νέα Αριστερά

Standard

Το φαινόμενο Κόρμπυν-2

 

του Μπαρτ Καμάερτς

μετάφραση Γιάννης Χατζηδημητράκης 

Στον δεξιό Τύπο, αλλά και στα κεντροαριστερά μέσα ενημέρωσης, ο Κόρμπυν περιγράφεται ως «ανισόρροπος αριστερός», ένας «μη εκλέξιμος» ακραίος, και ενδεχομένως το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί ποτέ στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα και στην Αριστερά γενικότερα. Οι στιβαρές αριστερές ιδέες του θεωρούνται «μη ρεαλιστικές», μαρξιστικές και περασμένης εποχής. Η κομματική γραφειοκρατία των Εργατικών, συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων των Νέων Εργατικών, όπως ο Τόνυ Μπλαιρ και ο Γκόρντον Μπράουν, έχουν εξαπολύσει μια άγρια εκστρατεία εναντίον του Κόρμπυν, η οποία ενισχύεται πρόθυμα από τα λυσσασμένα σκυλιά των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης. Πώς λοιπόν, με τέτοια βιτριολική αντμετώπιση του Τύπου και με μεγάλα τμήματα των ίδιων των συντρόφων του επί ποδός πολέμου εναντίον του, ο Κόρμπυν εξακολουθεί να είναι προηγείται στην κούρσα για την ηγεσία του κόμματος; Μια σειρά από παράγοντες παίζουν ρόλο. Θα σταθώ στους δύο σημαντικότερους.

Πρώτον, η νέα διαδικασία για την εκλογή του ηγέτη του κόμματος, η οποία εισήχθη από τον Εντ Μίλιμπαντ, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Προκειμένου να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες ότι βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Εργατικών συνδικάτων, ο Μίλιμπαντ άνοιξε την ψηφοφορία για την ηγεσία του κόμματος και για μέλη των συνδικάτων που δεν ήταν μέλη του κόμματος, με τη δέσμευση να δηλώσουν ρητά την υποστήριξή τους στο κόμμα, πριν τους δοθεί το δικαίωμα του εκλέγειν.

Η επιλογή να γίνει κάποιος εγγεγραμμένος υποστηρικτής αποδείχθηκε εξαιρετικά δημοφιλής. Σχεδόν 100.000 Βρετανοί έχουν πληρώσει το ποσό των 3 λιρών για να εγγραφούν ως υποστηρικτές. Συγκριτικά, τα τακτικά μέλη ανέρχονται σήμερα σε περίπου 280.000 (αυξημένα επίσης κατά 80.000 από τις γενικές εκλογές του 2015), ενώ άλλοι 100.000 αναμένεται να ψηφίσουν μέσω της συμμετοχής στα συνδικάτα τους. Η δημοκρατία και η αυξημένη συμμετοχή μπορούν, φυσικά, να έχουν απρόσμενες συνέπειες: πολλοί από τους εγγεγραμμένους υποστηρικτές είναι οπαδοί του Κόρμπυν και επιπλέον πολλά μέλη των συνδικάτων θα ψηφίσουν τον Κόρμπυν.

Υπάρχουν, ωστόσο, πολύ βαθύτεροι πολιτικοί και κοινωνικοί λόγοι που εξηγούν γιατί ο Κόρμπυν και οι ειλικρινείς αριστερές ιδέες του έχουν γίνει τόσο δημοφιλείς σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Η άνοδος του Κόρμπυν συμπίπτει με την παρατεταμένη προσπάθειά της Αριστεράς να ξαναβρεί μια νέα ταυτότητα, να επανακτήσει την αίσθηση της υπερηφάνειας και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στη δύναμη και το ηθικό κύρος του δικού της μηνύματος.

Μετά τις εκλογές, η δεξιά πτέρυγα του κόμματος, αναφερόμενη σε προηγούμενες επιτυχίες των Νέων Εργατικών, άρπαξε την ευκαιρία να επιτεθεί στην κάπως πιο αριστερή πορεία του Μίλιμπαντ και να υποστηρίξει μια «light εκδοχή της ατζέντας των Συντηρητικών». Αυτό που ξέχασε, όμως, ήταν ότι η βάση του κόμματος και το προοδευτικό κομμάτι του βρετανικού πληθυσμού είχαν γυρίσει την πλάτη τους στον λεγόμενο «τρίτο δρόμο» και τους Νέους Εργατικούς. Με άλλα λόγια, πολλοί έχουν μπουχτίσει την απροκάλυπτη αποδοχή από την Αριστερά της βασικής λογικής, των αξιών και της αλαζονείας του νεοφιλελευθερισμού.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί η επιτυχία του Κόρμπυν. Με πολλούς τρόπους αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό είδος πολιτικού, ενός ανθρώπου με αρχές και πεποιθήσεις και όχι ενός χλιαρού διαχειριστή, πρόθυμου να κάνει οτιδήποτε για να πάρει την εξουσία και να γίνει «εκλέξιμος». Είναι κάποιος που έχει την ωριμότητα και το βάρος, αλλά την ίδια στιγμή παραμένει τίμιος και ειλικρινής με τις πολιτικές πεποιθήσεις του, μια σπάνια περίπτωση στην τρέχουσα πολιτική σφαίρα. Σε πολλούς, όταν παρακάμψουν τις αρνητικές αναπαραστάσεις των μέσων ενημέρωσης, δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου συμπαθούς, λογικού και ορθολογιστή. Πάνω απ’ όλα, ο Κόρμπυν διαθέτει το πολύ σπάνιο χάρισμα της παρουσίασης αριστερών ιδεών, όπως η αναδιανομή του πλούτου ή η παροχή υψηλής ποιότητας δημόσιων υπηρεσιών, σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό και λογικό πράγμα. Αντί να παρεκκλίνει προς τα δεξιά, ο Κόρμπυν αντιπροσωπεύει, παρά την ηλικία του, την ανανέωση ενός ξεκάθαρου αριστερού λόγου και ατζέντας, κατάλληλων για τον 21ο αιώνα.

Ο Bart Cammaerts  διδάσκει ΜΜΕ και επικοινωνία στο London School of Economis. Το άρθρο (εδώ με περικοπές) δημοσιεύθηκε στο http://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy, 24.8.2015

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s