Παπα-Στρατής: Ο προστάτης-άγγελος των προσφύγων και κατατρεγμένων

Standard

Παπα-Στρατής Δήμου: In memoriam 

8-PAPASTRAATIS AΟ μυτιληνιός Παπα-Στρατής Δήμου, που χάσαμε σε ηλικία πενήντα εφτά χρονών την Τετάρτη, ήταν ένας άνθρωπος που το έργο του, για την υποδοχή, την ανακούφιση, τη στήριξη των μεταναστών και των προσφύγων δεν χωράει σε λόγια. Σαν αποχαιρετισμό, λοιπόν, παραθέτουμε σήμερα κάποια από τα δικά του λόγια, όπως τα κατέγραφε ο ίδιος στο facebook, τεκμήρια του ήθους και της φλόγας του, παράδειγμα ζωής για όλους και όλες μας, χριστιανούς και αλλόθρησκους, πιστούς και άπιστους.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

8-PAPASTRATIS-alloΟ δικός μου Θεός

Ο δικός μου Θεός, που εγώ πιστεύω, είναι θεός αγάπης, ειρήνης και συγχώρεσης. Δεν είναι ούτε ζηλόφθονος ούτε εκδικητικός, δεν έχει τα ανθρώπινα πάθη και δεν κρίνει από τη σιγουριά του καναπέ. Ο Θεός μου είναι αγάπη, και η αγάπη τα πάντα σκεπάζει, πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει. Οι ακραίοι, οι φανατικοί κάθε θρησκείας είναι άνθρωποι που ουσιαστικά δεν πιστεύουν στον Θεό. Καλύπτονται πίσω από τη κάθε θρησκεία για να κάνουν τα εγκλήματά τους και να κερδίσουν δύναμη και πλούτο, καλυπτόμενοι και εκμεταλλευόμενοι την αμάθεια και το θρησκευτικό συναίσθημα του ανθρώπου. Το ίδιο συμβαίνει με τον κάθε φανατικό ρατσιστή, τον άνθρωπο που πιστεύει σε κοινωνικές και φυλετικές διακρίσεις τον άνθρωπο που έχει μίσος και κακία στη καρδιά και που δεν έχει καμιά σχέση με τον θεό γιατί δεν έχει μάθει να αγαπά.

Το χαμόγελο στα πρόσωπα αυτών των παιδιών

Το χαμόγελο που θα δεις στα πρόσωπά αυτών των παιδιών είναι η άνοιξη στο χειμώνα της ζωής. Ο Παράδεισος του ανθρώπου στο πέρασμα στους δρόμους της αγάπης, η ελπίδα για το αύριο· και μας θυμίζει ότι ο κόσμος χρειάζεται ειρήνη και αγάπη και ότι πρέπει να δώσουμε αγώνα για τα αυτονόητα ιδανικά της ζωής του ανθρώπου. Είναι παιδιά πλασμένα κατά την εικόνα του Θεού, και πρέπει να τα δώσουμε ειρήνη και αγάπη, γιατί την αγάπη στο Θεό θα τη δώσουμε μέσα από την αγάπη μας στα παιδιά των δρόμων του πόλεμου και της προσφυγιάς.

Ένας μουσουλμάνος που ασπάστηκε έναν ορθόδοξο παπά

Μια από τις δυσκολότερες μέρες της ζωής μου ήταν η χθεσινή (22.5.2015) Βρεθήκαμε με τα μέλη της Αγκαλιάς να διαχειριστούμε και να απαλύνουμε το πόνο των μανάδων και των παιδιών του πολέμου. Περίπου στις 10 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο και μια τρεμάμενη γυναικεία φωνή, αφού ζήτησε συγγνώμη για την ενόχληση, με πληροφόρησε ότι τρεις γυναίκες με μικρά παιδιά, που οι δυο είναι σε ενδιαφέρουσα κατάσταση, έχουν κατασκηνώσει κάπου στην Καλλονή. Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν από αυτούς που κατέβαιναν από το Αρκαλοχώρι που είχαν στρατοπεδεύσει και είχαν γνωρίσει την αγάπη και τη ζεστή αγκαλιά των κατοίκων του χωρίου. Αμέσως σηκώθηκα και κατευθύνθηκα στο μέρος που μου είπαν για να τις βρω, και ταυτόχρονα ενημέρωσα τα μέλη της Αγκαλιάς για το πρόβλημα, λέγοντας να φέρουν νερό γάλα τοστ κρουασάν χυμό για την πρώτη επαφή.

Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ για να τις εντοπίσω μέσα σε μια οικοδομή. Δυο νεαρές γυναίκες και μια μεγαλύτερη καθόταν στη σκιά έχοντας ένα παιδί στην αγκαλιά και ένα στη κοιλιά! με τον πόνο και την κούραση να καθρεπτίζεται στο πρόσωπό τους. Χαιρέτησα κουνώντας το χέρι και ανταπέδωσαν με τον ίδιο τρόπο. Προσπάθησα να τις πω ότι θα βοηθήσουμε όσο μπορούμε να νιώσουν ανθρώπινα και να ελπίζουν για καλύτερη μέρα. Μου έδωσαν να καταλάβω ότι πίσω έχουν αφήσει και έχουν χάσει τους άνδρες τους μαζί με άλλα παιδιά. Είδα το δάκρυ τους να τρέχει και τους έδωσα να καταλάβουν ότι πρέπει να κάνουν λίγο υπομονή και θα προσπαθούσαν να τους φέρουμε εδώ. Τότε είδα την ελπίδα στο πρόσωπο τους και ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη τους… Εκείνη τη στιγμή το ένα παιδί κούνησε το χεράκι του και με χαιρετούσε λες και κατάλαβε τι λέγαμε.

Πάνω στην ώρα πλάκωσαν οι ενισχύσεις τα μέλη της Αγκαλιάς Γιώργος Τυρίκος Εργάς, Κατερίνα Σελάχα, Ελένη Σελάχα και άρχισαν το έργο της ανασυγκρότησης της ελπίδας και την προσπάθεια να απαλύνουμε τον πόνο της μάνας. Ξεκίνησαν με τρία αυτοκίνητα και πήραν το δρόμο για Σκαλοχώρι αφού είχαμε πληροφορία ότι κάπου εκεί βρισκόταν το υπόλοιπο γκρουπ. Εγώ παρέμεινα και περίμενα τα αποτελέσματα. Σε κάποια στιγμή βλέπω τη μάνα να χαϊδεύει τη κοιλιά της και τα μάτια της να τρέχουν ασταμάτητα. Τα δάκρυα του πόνου, της απελπισίας, της αβεβαιότητας για την επόμενη μέρα!

Η διπλανή γυναίκα την αγκάλιασε και άρχισαν να κλαίνε σχεδόν με αναφιλητά. Χωρίς να το καταλάβω έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει και ένα μεγάλο γιατί βγήκε από τα βάθη της καρδιάς μου μαζί θαρρώ πως δάκρυσε και αυτή. […]

Όταν ηρέμησαν μου έδωσαν να καταλάβω ότι ευχαριστούν για ότι κάνουμε και για τη βοήθεια που τους δίνουμε. Προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η βοήθεια δίνεται από τον κόσμο της Λέσβου τον κόσμο της Ελλάδος. Εκείνη τη στιγμή έφτασαν τα μέλη της Αγκαλιάς φέρνοντας μαζί τους παιδιά, πατεράδες και κάποιες γυναίκες. Σε λίγο οι οικογένειες ήταν πάλι μαζί. Τώρα το δάκρυ ήταν δάκρυ ανακούφισης και χαράς που φαινόταν καθαρά στα πρόσωπα τους.

Κάποια στιγμή είδα τη μάνα να λέει κάτι στον άνδρα της και να τον διώχνει προς το μέρος μου. Δεν το έδωσα σημασία, όμως εντελώς ξαφνικά είδα το παλικάρι δίπλα στο αυτοκίνητό μου να κάνει μια μεγάλη υπόκλιση, να με ευχαριστεί και, πριν καλά να το καταλάβω δέχτηκα μια αγκαλιά και ένα ευχαριστήριο φιλί αγάπης, δύναμη για να συνεχίσει η Αγκαλιά να προσφέρει στην ανθρώπινη ανάγκη στον ανθρώπινο πόνο! Ήταν ένας μουσουλμάνος που ασπάστηκε ένα ορθόδοξο παπά, αποδεικνύοντας πως η Αγάπη δεν έχει σύνορα δεν έχει θρησκεία και πως η Αγάπη τα πάντα σκεπάζει τα πάντα ελπίζει τα πάντα υπομένει!

Μόνο έτσι νικάμε τον θάνατο…

Και μια από τις τελευταίες του παραγγελίες, όπως μας τη μεταφέρει ο στενός του φίλος και συνεργάτης (και ψυχή της «Αγκαλιάς» πλέον), Γιώργος Τυρίκος Εργάς:

O παπα-Στρατής μου παράγγελνε τρία πράγματα άμα πεθάνει. Το ένα από αυτά έχω χρέος να το κάνω τώρα. Μου είπε: «Όταν πεθάνω βγες και γράψε. Βρες ένα χαρτάκι και γράψε ότι σου πω: “Αγαπάτε Αλλήλους. Ο Θεός είναι η αγάπη. Αγαπάτε το ίδιο και χωρίς διακρίσεις όλον τον κόσμο όπως το λέει το καταστατικό της Αγκαλιάς που φτιάξαμε. Δηλαδή άσχετα από τη θρησκεία, την εθνικότητα, το φύλο, τη φυλή, τις πολιτικές πεποιθήσεις. Άσχετα από οτιδήποτε, αγαπάτε δίχως όρια ο ένας τον άλλο. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι, μόνο έτσι νικάμε τον θάνατο”».

Παπα-Στρατής Δήμου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s