O τροχίσκος του ΣΥΡΙΖΑ

Standard

του Σπύρου Ι. Ασδραχά 

 

Ζητήσαμε από τον Σπύρο Ι. Ασδραχά (εφτά μήνες μετά τη συνέντευξή του στην Αυγή, στην Πόλυ Κρημνιώτη, 1.2.2015) ένα σχόλιο σχετικά με την εμπειρία της επτάμηνης διακυβέρνησης από την Αριστερά, τη μνημονιακή συμφωνία, τις προτεραιότητες και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση μετά τις 20 Σεπτεμβρίου, τις αλλαγές στο ευρωπαϊκό πεδίο. Τον ευχαριστούμε θερμά.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Πίνακας του Γιώργου Μπουρναζάκη

Πίνακας του Γιώργου Μπουρναζάκη

Στη σημερινή συγκυρία, όχι μόνο στο επίπεδο της Ευρώπης αλλά στο σύνολο του πολυπολικού διεθνούς συστήματος, η περίπτωση του ελληνικού προβλήματος, νομίζω ότι αποκτά  ιδιαίτερη βαρύτητα ως προάγγελος μεταβολών που θα γίνουν για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός θα πρέπει να αμβλύνει τις αντιφάσεις του και, δεύτερον, γιατί το προσφυγικό ζήτημα συντελεί στην αναπροσαρμογή των γεωπολιτικών διλημμάτων που συνεπάγεται η αποδιάρθρωση των κρατικών σχηματισμών στην Αφρική αλλά και στην Ασία, αποδιάρθρωση στην οποία έχουν συντελέσει καθοριστικά οι  επεμβάσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Φαίνεται παραδοξολογία, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαδραματίσει κάποιο ρόλο, ως τροχίσκος αυτού του γενικότερου μηχανισμού. Γιατί, όπως επισήμανα παραπάνω, το ελληνικό πρόβλημα είναι προάγγελος γενικότερων εξελίξεων.  Βεβαίως, η τύχη του θα παιχτεί στις επόμενες εκλογές. Αν πιστέψω τις δημοσκοπήσεις –και τις υπόρρητες δηλώσεις των στελεχών ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ– το αποτέλεσμα δύσκολα θα αντιστοιχούσε στο επιδιωκόμενο. Και το λέω αυτό,  γιατί ο μόνος τρόπος να ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στιβαρή πολιτική στο εσωτερικό και στο εξωτερικό θα ήταν αν αποκτούσε άνετη αυτοδυναμία. Περιθώρια συνδιαλλαγών και συμβιβασμών δεν υπάρχουν, για τον απλούστατο λόγο ότι τα πιθανά σημεία σύγκλισης αναιρούν την ταξικότητα, την οποία εξ ορισμού ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να έχει και την οποία έχει εξαγγείλει. Η αριστερή αντιπολίτευση τον ωθεί στην απώλεια των ιδρυτικών του αξιών: «σκύλον είχαμε του λύκου εβόχτα», λέει μια κεφαλλονίτικη παροιμία.

Για τους λόγους που επανειλημμένα εξήγησε ο ΣΥΡΙΖΑ, φτάσαμε στη συμφωνία με τους δανειστές, το τρίτο Μνημόνιο. Η λέξη Μνημόνιο ίσως να έχει χάσει το περιεχόμενό της και να έχει γίνει ένα φόβητρο: όταν δανείζεσαι, οι δανειστές θέτουν τους όρους τους. Δεν είναι δυνατόν οι όροι αυτοί να ανατραπούν, γιατί, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, αυτό θα σήμαινε ότι θα καταστρεφόταν ο σημερινός καπιταλισμός. Τι απομένει; Η συγκεκριμενοποίηση και η ποσοτικοποίηση των λεγομένων ισοδύναμων μέτρων, προσανατολισμένων, όπως διακηρύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ, στην άντληση οικονομικών μέσων από εκείνους που είναι πλουσιότεροι, όχι αποκλειστικά λόγω των ανύπαρκτων επιχειρησιακών τους εισοδημάτων, αλλά λόγω της φοροδιαφυγής και των χρηματιστηριακών παιχνιδιών. Τούτο σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στις συμπληγάδες της εκτέλεσης υποχρεώσεων που δημιούργησαν άλλοι πριν από αυτόν, και στην άσκηση μιας κοινωνικής πολιτικής με μια οικονομία την οποία δεν μπορεί να ελέγξει, αλλά μόνο να κατευθύνει μέσω της προσπάθειας της αναμόρφωσης και αποτελεσματικότητας του δημόσιου τομέα.

Δεν συντρέχει λόγος να αναφερθώ, εδώ, στις εξηγήσεις που δόθηκαν και στην αυτοκριτική που έγινε για τυχόν ανεπαρκείς εκτιμήσεις ως προς τις δυνατότητες συναλλαγής προς τους λεγόμενους εταίρους, ούτε να επισημάνω αν υπήρχε αναλυτικό ή θεωρητικό έλλειμμα στις εκ των υστέρων εκτιμήσεις. Ακόμα περισσότερο, δεν έχω καμιά αρμοδιότητα να προσθέσω ή να παρατηρήσω κάτι ως προς τα σχετικώς θετικά στοιχεία της συμφωνίας, του λεγόμενου τρίτου Μνημονίου.

 Κάνατε μια αναφορά σε μια παλιότερη συνέντευξή μου στην Αυγή. Αν δεν λαθεύω, είναι εκείνη η συνέντευξη στην οποία έκανα λόγο για τη διαμόρφωση μιας καινούργιας συλλογικότητας μέσω της αποδιάρθρωσης του «μικροϊδιοκτησιακού τρόπου παραγωγής», συλλογικότητα η οποία θα έπρεπε να απολήξει σε μια καινούρια ταξικότητα. Η διαδικασία αυτή είναι μακρά και την ωρίμανσή της επιβραδύνουν οι αριστερίστικες παθογένειες της Αριστεράς.

Όπως έλεγα εκεί, «έχουν διαμορφωθεί καινούριες μορφές αποπτώχευσης με ψυχολογικό παρεπόμενο την ταπείνωση και την καταφρόνια,  για τους νεόπτωχους αισθάνονται καταφρονεμένοι, πικραμένοι, όχι όμως υποχρεωτικά και υποταγμένοι, και αναζητούν την ηθική τους αποκατάσταση μέσω της άρσης των αιτιών του υποβιβασμού τους». Για να επανέλθω στο καίριο αιτούμενο, εκείνο που θα προείχε θα ήταν η μετατροπή των θυμικών αντιδράσεων σε κριτικές στάσεις. Αν τούτο γινόταν, τότε και μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από τη διαδικασία των προσαρμογών, ακόμη των υποχωρήσεων, θα μπορούσε να δοκιμάσει όχι μόνο τις αντοχές του, αλλά την ενυπάρχουσα δυναμική του που τα κόμματα της άρνησης και της αναμονής της επιστροφής των χαμένων παραδείσων (αν ποτέ υπήρχαν) εξ αντικειμένου ανακόπτουν. Τελειώνοντας, ας θυμηθούμε για μια ακόμη φορά έναν μεγάλο έλλογο οραματιστή, τον Αντόνιο Γκράμσι: αισιοδοξία της βούλησης,  απαισιοδοξία της γνώσης. 

One thought on “O τροχίσκος του ΣΥΡΙΖΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s