Στα «Ενθέματα» εκτάκτως αύριο Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Πάμπλο Μπουστίντουι Αμαδόρ, Ρόναν Μπάρτενσο, Μαρίνας Πρεντουλή, Στρατή Μπουρνάζου, Φελίτσε Μομέτι, Σίντζια Αρούζα, Μίνας Κωστοπούλου, Μάθιου Σνόου, Αριστείδη Καλάργαλη, Ντόρου Ντορή, Μανώλη Μελισσάρη

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η Ε.Ε.

Μία μέρα πριν από τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, δημοσιεύουμε δύο κείμενα για την ευρωπαϊκή Αριστερά, στο φόντο των διαπραγματεύσεων και της εφτάμηνης διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ: του Πάμπλο Αμαδόρ (υπεύθυνου διεθνών σχέσων των Podemos) και του Ρόναν Μπάρτενσο (δημοσιογράφου, συν-ντονιστή του Greek Solidarity Committee στην Ιρλανδία. Από διαφορετική σκοπιά, συζητάνε το θέμα της ευρωζώνης και της Ε.Ε. και θεωρούμε ότι συνιστούν βάση συζήτησης και για τα (αποκλίνοντα) συμπεράσματα στα οποία καταλήγουν, αλλά και για τις συμφωνίες μέσα από τις διαφωνίες τους:

Jean Metzinger - Σκεπτική νέα γυναίκα με κόκκινα τριαντάφυλλα (1923)

Jean Metzinger – Σκεπτική νέα γυναίκα με κόκκινα τριαντάφυλλα (1923)

Ελλάδα: σκέψεις μετά τη μάχη. Γράφει ο Πάμπλο Μπουστίντουι Αμαδόρ: «Η υπεράσπιση της ελληνικής κυβέρνησης στις φάσεις που ακολούθησαν τις διαπραγματεύσεις δεν είναι θέμα αρχών ή πίστης, αλλά στρατηγικό ζήτημα πρώτης τάξης για εμάς. Στον βαθμό που επιτέθηκαν στην ελληνική κυβέρνηση για να εξασθενήσουν τις εκδοχές δημοκρατικής αλλαγής σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα επιδρούν άμεσα στις πιθανότητες, τα περιθώρια και τις δυνατότητες που θα είχε στη διάθεσή της μια λαϊκή κυβέρνηση στη χώρα μας. Η Τρόικα είχε τρεις πολιτικούς στόχους στην αρχή των διαπραγματεύσεων: να χτυπήσει την Ελλάδα για να προειδοποιήσει την Ισπανία, να διασπάσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να προκαλέσει, σε λίγους μήνες, την πτώση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης που υπήρξε στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι, απλούστατα, αυτοκτονία να απαρνηθεί κανείς τα βήματα και τις θέσεις που έχουν κατακτηθεί σ’ αυτούς τους μήνες, όσο σκληρή κι αν είναι η ήττα σε τούτη την πρώτη μάχη». (μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου)

Η ευρωπαϊκή Αριστερά χρειάζεται έναν νέο ορίζοντα. Ένα λάθος δίλημμα: παραμονή εντός Ε.Ε. με λιτότητα ή φυγή και επιστροφή στο έθνος κράτος; Γράφει ο Ρόναν Μπάρτενσο: «Είναι, λοιπόν, επείγουσα ανάγκη η ευρωπαϊκή Αριστερά να σπάσει αυτό το δίπολο [παραμονή εντός Ε.Ε. με λιτότητα ή φυγή και επιστροφή στο έθνος κράτος] και να οικοδομήσει έναν νέο ορίζοντα που θα επιδιώκει την υπέρβαση των περιορισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του έθνους-κράτους Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια συζήτηση για την εναλλακτική οικονομία και τις πολιτικές οργανώσεις. Με ποιο τρόπο, λοιπόν, θα πρέπει να προσεγγίσει την πολιτική επανίδρυση της ηπείρου ένα ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα; Το έδαφος δεν ήταν ποτέ πιο πρόσφορο για ένα ευρωπαϊκό κίνημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάφερε να εμβαθύνει –χάρη στην εναρμόνιση των μορφών της καπιταλιστικής ανάπτυξης, την καθιέρωσης της ελεύθερης κυκλοφορίας και, πιο πρόσφατα, τα κοινά σημεία της κρίσης– τους δεσμούς μεταξύ των Ευρωπαίων. Οι σημαντικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη, και το πανευρωπαϊκό κίνημα υπέρ των προσφύγων που ακολούθησε, το αποδεικνύουν». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης) 

Ο Τζέρεμυ Κόρμπυν μεταξύ κινημάτων και κατεστημένου. Ποιο θα είναι το μέλλον των Εργατικών; Η Μαρίνα Πρεντουλή γράφει για την εκλογή του Τζέρεμυ Κόρμπυν στην ηγεσία των εργατικών. «Η άρνηση του Κόρμπυν να αναγνωρίσει τη βασιλεία τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο προαναγγέλλει τη ρήξη με το πολιτικό κατεστημένο. Αρχής γενομένης από την οικονομική κρίση του 2007-2008, η ρήξη με τα εκάστοτε εθνικά πολιτικά κατεστημένα συναντά πλέον απήχηση σε μεγάλο κομμάτι του δυτικού κόσμου, φέρνοντας στο προσκήνιο τη βαθύτερη κρίση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αυτής καθαυτήν. Ο Κόρμπυν, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos πριν από αυτόν, είναι παράγωγα αυτής της ιστορικής συγκυρίας, της ίδιας δημοκρατικής κρίσης και του ίδιου μετώπου κατά του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας. Η ρήξη με το πολιτικό κατεστημένο, ωστόσο, συνιστά και ρήξη και με το κομματικό κατεστημένο του Εργατικού Κόμματος. Έτσι, ο Κόρμπυν καλείται να γίνει ο φορέας μιας δημοκρατικής αλλαγής, τόσο ενδοκομματικής όσο και πέρα από τα στενά πλαίσια του κοινοβουλευτικού γίγνεσθαι».

Τα ασυνεχή σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Φελίτσε Μομέτι και Σίντζια Αρούζα πραγματεύονται την κρίση του προσφυγικού ζητήματος και την αντίδραση της Ευρώπης. «Περαιτέρω αντιφάσεις θα προκύψουν κατά τους προσεχείς μήνες, καθώς τα σημερινά μεταναστευτικά ρεύματα, που προκαλούνται από πολέμους διαφόρων εντάσεων, την οικονομική κρίση, την κοινωνική κρίση, και τα αυταρχικά καθεστώτα σε διάφορες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας, καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολη τη διάκριση μεταξύ αιτούντων ασύλου, «οικονομικών» μεταναστών και μεταναστών που απλά ψάχνουν μια «ευκαιρία να ξεφύγουν», για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του Σάντρο Μεζάντρα. Ποιος θα αποφασίσει για την πολιτική και νομική τους κατάσταση και με βάση ποια κριτήρια; Τι είδους δικαιώματα πολίτη θα έχουν από τη στιγμή που θα έχουν φτάσει στην Ευρώπη; Ένα είναι σίγουρο: ο πρωταγωνιστικός ρόλος των μεταναστών και των αντιρατσιστικών κινημάτων –ή η έλλειψη τους—θα καθορίσει τις εξελίξεις τις μέρες που έρχονται». (μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης) 

Ενάντια στη φιλανθρωπία. Κριτική στο κίνημα των Effective Altruists από τον Μάθιου Σνόου. «Το ζήτημα, ως φαίνεται γι’ αυτούς, δεν είναι ότι ο καπιταλισμός, θεσμοθετώντας ανήθικα αξιώματα, καταλήγει να αφήνει δισεκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και εκατοντάδες εκατομμύρια χωρίς βασικά αγαθά όπως το φαγητό, το νερό η στέγη και η βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιθέτως, πρόκειται για το ότι οι σχετικά εύποροι άνθρωποι δεν έχουν αγοράσει αυτά τα αγαθά από τις τάξεις των καπιταλιστών για όσους τα χρειάζονται, παρά οι ίδιοι ζουν καλά, αφήνοντας τους υπόλοιπους να πεθαίνουν («living high and letting die»), είτε από άγνοια του τί θα μπορούσαν να αγοράσουν με αυτά τα χρήματα ή από αδυναμία της θέλησης, μπροστά σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Η λύση επομένως –για τους Effective Altruists– εναπόκειται στην ενίσχυση της προσοχής ως προς το τι μπορούν να αγοράσουν τα χρήματα και στη δημιουργία μιας «κουλτούρας της προσφοράς». Κάτι τέτοιο, βέβαια, μας απομακρύνει από το ότι τέτοια ζητήματα πρέπει να διευθετηθούν πέραν μιας κριτικής στις προσωπικές συνήθειες. Στο μεταξύ, οι καπιταλιστές μετασχηματίζονται στους πιο επίδοξους σωτήρες μας, και οι ηθικοί φιλόσοφοι, πίσω από όλα αυτά, γίνονται λογιστές και έμποροι των φιλανθρωπικών οργανώσεων, προσποιούμενοι ότι «δρουν στο σήμερα για να τελειώσουν με την παγκόσμια φτώχεια» και βρίσκοντας «το μέγιστο καλό που μπορεί να κάνει κανείς».(εισαγωγή-μετάφραση: Μίνα Κωστοπούλου)

Αλληλεγγύη και κράτος: Μια δύσκολη σχέση. Γράφει ο Μανώλης Μελισσάρης: «Αφού λοιπόν η αλληλεγγύη αποτελεί θεμέλιο των πολιτικών μας κοινοτήτων, πώς προκύπτουν οι δυσκολίες στη θεσμική της πραγματοποίηση; Το σημαντικότερο εμπόδιο είναι το εξής. Η κυβέρνηση, μέσω του δικαίου, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην τυποποίηση των κοινωνικών σχέσεων μεταξύ των μελών της πολιτικής κοινότητας. Το δίκαιο της νεωτερικότητας μπορεί να αντιληφθεί τα υποκείμενά του μόνο υπό σαφώς οριοθετημένες ιδιότητες (χρεώστης· δανειστής· ιδιοκτήτης· ποινικά υπεύθυνος για συγκεκριμένο αδίκημα υπό συγκεκριμένες συνθήκες κ.ο.κ.). Αυτό καθίσταται δυνατό μόνο μέσω της αφαίρεσης στην οποία αντιστέκεται η αλληλεγγύη. […] Το δεύτερο πρόβλημα είναι ακόμη δυσκολότερο. Πώς μπορούν να γίνουν τα κινήματα αλληλεγγύης, τα οποία είναι ανεξάρτητα του κράτους, μέρος της κυβέρνησης; Ακόμη ένα παράδοξο μας περιμένει εδώ. Εάν η αλληλεγγύη αυτών των κινημάτων ερμηνευθεί ως το είδος πολιτικής αλληλεγγύης, που θεμελιώνει και το κράτος, τότε αυτόματα υπόκεινται σε επιταγές, συστατικό των οποίων είναι ο φορμαλισμός για τον οποίον μίλησα προηγουμένως.[…] Εν κατακλείδι, ναι, η αλληλεγγύη, που αποτελεί θεμέλιο των σύγχρονων δημοκρατικών κρατών έτσι κι αλλιώς, μπορεί και πρέπει να εισαχθεί και θεωρητικά και πρακτικά στην καρδιά της κυβέρνησης, του κράτους. Αυτή η σύνδεση όμως πρέπει να γίνει πολύ προσεκτικά έτσι ώστε να μην αμβλυνθεί η έννοια και η πρακτική της αλληλεγγύης αλλά και να είναι αποτελεσματική ως αντίβαρο στα μέτρα του μνημονίου».

Οι άγγελοι πρόσφυγες (1914, 1922 και 2015). Ο Αριστείδης Καλάργαλης μας παρουσιάζει το χρονογράφημα του Ντόρου Ντορή «Οι άγγελοι» (1916). Σ’ αυτό καταγράφει και σχολιάζει την προσφυγική εικόνα της πόλης, όμοια με την σημερινή. «Κι όταν τ’ ανθρώπινα αυτά κορμιά τα συντριμμένα από τους κόπους και δαρμένα απ’ όλες τις δυστυχίες ξυπνήσουν, θα ’χουν πρωί πρωί τη ψυχή κουρασμένη, σφιγμένη από ένα βουβό πόνο και μια βαριομάρα απέραντη. Η χρυσή ελπιδοδότρα αυγούλα, δε θα ξυπνήσει τα πλάσματα αυτά για να τα χαρίσει στα χείλη τους το χαμόγελο και το αναγάλιασμα στην καρδιά τους. Θα σηκωθούν όπως κοιμήθηκαν, απόκληροι της κοινωνίας, νόθοι της ζωής, οι παραριχμένοι, οι απελπισμένοι. Και τα όνειρά τους θαμπά, σκοτεινά, χωρίς παλάτια χρυσά κι ουρανούς γαλάζιους. Και τα όνειρά τους όλα το ψωμάκι, το ξερό ψωμάκι μόνο, που θα το ’βρουν όπως μπορέσουν, με του κορμιού τους το τσάκισμα στη δουλειά, με του εγώ των την ταπείνωση στο ζητιάνεμα, κι ίσως –ποιος ξέρει;– με της ψυχής των το θανάτωμα στην αγκαλιά της ατιμίας».

Μιχαλολιάκος: η ομολογία. Ο Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει την δήλωση Μιχαλολιάκου περί αποδοχής της πολιτικής ευθύνης για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. «Ανεξάρτητα πάντως από την ερμηνεία, η οποία αξίζει να μας απασχολήσει, για ένα είμαι σίγουρος. Η ομολογία, άσχετα με το ότι λίγες ώρες αργότερα τόσο ο συνήγορος αδελφός του «ηγέτη» Τάκης Μιχαλόλιας όσο και ο ίδιος ο Νίκος Μιχαλολιάκος προσπάθησαν να την ανασκευάσουν, πρέπει να αποτελέσει όπλο στα χέρια του αντιφασιστικού κινήματος. Όταν ο «αρχηγός» τα λέει αυτά, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούμε να καθόμαστε άπρακτοι. Και ενόψει των αυριανών εκλογών, και ενόψει της συνέχισης της δίκης και ενόψει των πάντων πρέπει να το βροντοφωνάξουμε παντού: η Χρυσή Αυγή ομολόγησε!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s