N. Μιχαλολιάκος: η ομολογία

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

4b-stratisΜαθαίνοντας, την ώρα που στήναμε τα «Ενθέματα», ότι ο Νίκος Μιχαλολιάκος, μια μέρα πριν την επέτειο της δολοφονίας Φύσσα, είπε επί λέξει ότι η Χρυσή Αυγή «αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη» του εγκλήματος αυτού, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Πώς εξηγείται η δήλωση; Μήνυμα προς τα μεσαία στελέχη ότι δεν θα τα αδειάσει; «Πατάτα»; Τακτική για την απόσειση της ποινικής ευθύνης; Επίδειξη «αυτοκριτικής»; Σκέφτηκα και ρητά όπως «μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι» ή «Λαγός την φτέρη έσειε, κακό της κεφαλής του» (και την παραλλαγή της, «Λαγός πιπέριν έτριβε κλπ.») — αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μας βοηθάνε εν προκειμένω.

Γράφτηκαν πολλά επί του ζητήματος, ξεχωρίζω δύο. Του (κλασικού) Δημήτρη Ψαρρά («“Πολιτική” ομολογία Μιχαλολιάκου», Η εφημερίδα των συντακτών, 18.9.2015 και το editorial του RedNotebook («Τι σκεφτόταν ο Μιχαλολιάκος;», 18.9.2015). Πάντως, όσο περνάνε οι ώρες, η ερμηνεία στην οποία κλίνω, προσωπικά είναι ότι ο Μιχαλολιάκος θέλησε αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη να αποσείσει την ποινική ευθύνη. Βεβαίως, νομίζω, δεν του «βγήκε», δεν τα είχαν μετρήσει καλά, ο θόρυβος που σηκώθηκε δεν έδειξε να επιβεβαιώνεται το σχέδιο – αυτό μου δείχνουν οι εσπευσμένες ανασκευές, λίγες ώρες αργότερα τόσο του συνήγορου αδελφού του «ηγέτη» Τάκη Μιχαλόλια όσο και του ίδιου του Νίκου Μιχαλολιάκου. Προσωπικά δεν με εκπλήσσει καθόλου να πέσαν έξω, αν ισχύει αυτή η ερμηνεία: παρά τις ικανότητες που έχουν δείξει οι χρυσαυγίτες στο πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο ούτε αλάνθαστοι ούτε μάγοι είναι (ούτε φαντάζομαι ότι έχουν συγκεντρώσει τους αριστείς της νομικής επιστήμης ή το επικοινωνιακό επιτελείο του Ομπάμα). Συνέχεια ανάγνωσης

Ενάντια στη φιλανθρωπία

Standard

Κριτική στο κίνημα των Effective Altruists

του Μάθιου Σνόου

μετάφραση, επιμέλεια, εισαγωγή: Μίνα Κωστοπούλου

Το ζήτημα της φιλανθρωπίας αποτελεί πεδίο διαμάχης όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά και εντός των κοινωνιών. Κάποιοι πιστεύουν ότι η φιλανθρωπία μπορεί να ανακουφίσει τις ασθενέστερες ομάδες, άλλοι ότι αποτελεί ημίμετρο και άλλοι κρίνουν ότι απαλλάσσει τους θεσμούς από τις δικές τους ευθύνες. Η φιλανθρωπία θέτει ως αξίωμα την προστασία της ατομικής ανθρώπινης ζωής, και συγκεκριμένα των ασθενέστερων, η οποία πρέπει να αποτελεί πεδίο μέριμνας από όσους βρίσκονται σε ανώτερη κοινωνικοοικονομική θέση, υπό τον όρο ότι δεν διακυβεύεται η δική τους ευημερία.

Το κείμενο του Matthew Snow «Against Charity», που δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Jacobin, ανασυγκροτεί την ωφελιμιστική προβληματική, στην οποία και ασκεί έντονη κριτική. Σύμφωνα με την ωφελιμιστική οπτική, οι κοινωνικά καθορισμένες αντιλήψεις για το ευ ζην πρέπει να ικανοποιούνται στο μέτρο που δεν θίγουν θεμελιωμένα δικαιώματα. Βασικό επιχείρημα, στο πλαίσιο της οπτικής αυτής, είναι ότι πρέπει κάθε φορά η συμβολή ατόμων και κοινωνικών ομάδων –ως προς τις ανάγκες που προκύπτουν σε άλλα άτομα ή ομάδες– να είναι τέτοια που να μη θίγει τα δικά τους επίπεδα ευημερίας ως προς κάτι εξίσου σημαντικό. Αναζητάται, εν ολίγοις, ένα «κόστος ευκαιρίας» με βάση το οποίο θα πρέπει να αποτιμώνται οι φιλάνθρωπες πράξεις, ενώ ως έσχατο κριτήριο ευημερίας ορίζεται η διατήρηση ενός ελάχιστου κοινού επιπέδου ζωής, είτε από την πλευρά του ωφελούμενου είτε από την πλευρά του ευεργέτη.

Το κείμενο κριτικάρει και αποδομεί το επιχείρημα αυτό, το οποίο έχει αναπτύξει κατεξοχήν ο αυστραλός θεωρητικός του ωφελιμισμού Peter Singer, και το οποίο αναπαράγεται από τα φιλανθρωπικά εγχειρήματα. Το αποτιμά ως ατομικιστικό, υπό την έννοια ότι στηρίζεται στην πρωτοβουλία και αυτενέργεια ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων και το αίσθημα ευθύνης που οφείλει να τους γεννάται έναντι των αναγκών των άλλων. Πρόκειται για τη βασική αρχή «που έχει εμπνεύσει ένα ολοένα αυξανόμενο κοινωνικό κίνημα, το οποίο αποκαλεί εαυτόνEffective Altruism», όπως αναφέρει ο Snow.

Εδουάρδος Σακαγιάν, «Στο ορφανοτροφείο»

Εδουάρδος Σακαγιάν, «Στο ορφανοτροφείο»

Ο Snow, που έχει σπουδάσει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, αναπτύσσει μια σειρά αντεπιχειρήματα που στοχεύουν να αναδείξουν θεσμικές ευθύνες ως προς την αντιμετώπιση της φτώχειας, εξηγώντας παράλληλα το πώς η φιλανθρωπία αναπαράγει τη λογική του κεφαλαίου, σύμφωνα με την οποία «τα άτομα καλούνται να πληρώσουν οποιαδήποτε τιμή ορίζει η αγορά για τις βασικές ανάγκες με βάση ηθικά κριτήρια», κριτήρια που προκύπτουν από τις υλικές συνθήκες αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Το κείμενο καταλήγει στην αμφισβήτηση κατά πόσο η φιλανθρωπία μπορεί να αποτελέσει υπαρκτή απάντηση στα ζητήματα που γεννά η αναπαραγωγή του ισχύοντος κοινωνικού καταμερισμού εργασίας.

Μίνα Κωστοπούλου

,

Ενάντια στη φιλανθρωπία

Μάθιου Σνόου

Φαντάσου ότι είσαι παρών τη στιγμή που ένα παιδί πνίγεται σε μια μικρή λίμνη, και είσαι ο μόνος εκεί κοντά που μπορεί να βοηθήσει. Εύκολα θα μπορούσες να σώσεις το παιδί βουτώντας, παρά το ότι θα μούσκευες τα ρούχα και τα παπούτσια σου. Άλλωστε, αν δεν το κάνεις, το παιδί θα πεθάνει.

Δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη: πρέπει να σώσεις το παιδί. Θα ήταν διαφορετική η στάση σου, ακόμη κι αν υπήρχαν κι άλλοι τριγύρω που μπορούσαν να βοηθήσουν; Όχι. Θα έπρεπε να είναι, ακόμη κι αν το απελπισμένο παιδί δεν βρισκόταν ακριβώς μπροστά σου; Όχι. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι άγγελοι πρόσφυγες (1914, 1922 και 2015)

Standard

Περπατώντας το τελευταίο διάστημα στο λιμάνι της Μυτιλήνης, στην προκυμαία, στον Δημοτικό Κήπο νιώθεις την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Η αχλή του χρόνου όχι μόνο δεν έφυγε αλλά επιχρωματίστηκε. Χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από δω, με τα όνειρά τους σε τορβάδες τότε, σε σακίδια σήμερα. Οι παράγκες έγιναν σκηνές, το συσσίτιο σάντουιτς, οι ξύλινες βάρκες φουσκωτά. Και τότε, 1914 και 1922, και σήμερα, μένουν κάτω από τα δέντρα του Κήπου, απλώνουν κουβέρτες, στήνουν πρόχειρα καταλύματα, κάνουν τις χρειώδεις ανάγκες τους. Κατά τα δημοσιεύματα της εποχής ήταν εμπόδιο «εις την κυκλοφορίαν των αμαξών και των περιπατητών, και ποίον μόλυσμα εις τον καθαρόν αέρα του Κήπου». Σε πρόσφατη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Λέσβου υπήρξε διαμαρτυρία ότι «δεν μπορούμε να πιούμε τον καφέ μας εκεί».

Μυτιλήνη, Σεπτέμβριος 1922, πρόσφυγες στο λιμάνι

Μυτιλήνη, Σεπτέμβριος 1922, πρόσφυγες στο λιμάνι

Ο Ντόρος Ντορής ήταν δάσκαλος και δημοσιογράφος, από τους βασικούς συντελεστές της Λεσβιακής Άνοιξης. Ήταν εκδότης της πρώτης εφημερίδας Ο Μυτιληνιός που κυκλοφόρησε στη Λέσβο το 1909. Ασπάστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες· ίσως γι’ αυτό κατηγορήθηκε για απροσάρμοστη συμπεριφορά ως δάσκαλος, δικάστηκε, αθωώθηκε και έφυγε από το νησί. Στα χρονογραφήματα και γενικότερα στα δημοσιεύματά του καταθέτει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Πολλά από αυτά είχαν κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1916 δημοσιεύει, στην εφημερίδα Σάλπιγξ, το χρονογράφημα «Οι άγγελοι». Σ’ αυτό καταγράφει και σχολιάζει την προσφυγική εικόνα της πόλης, την οποία ζήσαμε και εμείς, οι νέοι Μυτιληνιοί, τούτο το καλοκαίρι.

Αριστείδης Καλάργαλης Συνέχεια ανάγνωσης

Αλληλεγγύη και κράτος: Μια δύσκολη σχέση

Standard

του Μανώλη Μελισσάρη

Μαρκ Σαγκάλ, «Διπλό πορτραίτο με ένα ποτήρι κρασί», 1917-18

Μαρκ Σαγκάλ, «Διπλό πορτραίτο με ένα ποτήρι κρασί»,
1917-18

Η αλληλεγγύη προβάλλεται, όλο και περισσότερο, ως διορθωτικό «αντιστάθμισμα» στα σκληρά μέτρα του τρίτου Μνημονίου. Τα πεδία στα οποία πολλοί πιστεύουν ότι μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο είναι δύο: Πρώτον, το θεσμικό, κυρίως εισάγοντας και προωθώντας νέες μορφές οικονομικής οργάνωσης. Δεύτερον, η σύνδεση της κοινωνίας πολιτών και του κράτους, με την αξιοποίηση των κινημάτων αλληλεγγύης, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια.

Ασφαλώς, κάποιο αντιστάθμισμα είναι απαραίτητο και αυτό πράγματι μπορεί να είναι η αλληλεγγύη. Υπάρχουν όμως κάποιες δυσκολίες, που πρέπει να επισημανθούν, ώστε να σκεφτούμε πάνω σε αυτές.

Το περιεχόμενο της έννοιας της αλληλεγγύης είναι δύσκολο να συλληφθεί και να διαχωριστεί από έννοιες του ίδιου του περιβάλλοντός της, όπως η καλή θέληση ή η φιλανθρωπία. Μια από τις δυσκολίες έγκειται στο ότι το περιεχόμενό της ποικίλλει ανάλογα με το πραγματικό συγκείμενο. Για παράδειγμα, η αλληλεγγύη την οποία επιδεικνύουν θρησκευτικές ομάδες διαφέρει από αυτήν κάποιων πολιτικά προσανατολισμένων κοινοτήτων, κυρίως ως προς την πηγή των κανόνων που τις καθοδηγούν. Μολαταύτα, είναι δυνατόν να εξαγάγουμε ορισμένα χαρακτηριστικά, τα οποία φέρουν όλες οι αλληλέγγυες πρακτικές.
Συνέχεια ανάγνωσης

Ο Τζέρεμυ Κόρμπυν μεταξύ κινημάτων και κατεστημένου

Standard

Ποιο θα είναι το μέλλον των Εργατικών;

της Μαρίνας Πρεντουλή

Ο Tζέρεμυ Κόρμπυν, ο Μαρκ Σερότκα (γενικός γραμματέας της Public and Commercial Services Union-PCS) και η Μαρίνα Πρεντουλή, ομιλητές και οι τρεις τους στη μεγαλειώδη συγκέντρωση κατά της λιτότητας στο Λονδίνο (περίπου 250.000 άτομα), 2.6.2015.

Ο Tζέρεμυ Κόρμπυν, ο Μαρκ Σερότκα (γενικός γραμματέας της Public and Commercial Services Union-PCS) και η Μαρίνα Πρεντουλή, ομιλητές και οι τρεις τους στη μεγαλειώδη συγκέντρωση κατά της λιτότητας στο Λονδίνο (περίπου 250.000 άτομα), 2.6.2015.

Λονδίνο, 17 Σεπτεβρίου 2015. Αμέσως μετά την ανάδειξή του, με το συντριπτικό ποσοστό 59,5%, στην ηγεσία των Εργατικών, ο Τζέρεμυ Κόρμπυν προέβη σε δυο συμβολικές κινήσεις. Με την πρώτη απευθύνθηκε στο κινηματικό κομμάτι της Βρετανίας, παίρνοντας μέρος, λίγες μόλις ώρες μετά την εκλογή του, στη μεγάλη συγκέντρωση αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες μπροστά στο Κοινοβούλιο. Η δεύτερη ήταν να μην τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο (που περιέχει το επίμαχο «God save the Queen») στην τελετή για την περίφημη Μάχη της Αγγλίας του 1940, στον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου. Χωρίς να προδίδει τις αρχές του και πάντα κοντά στους αγώνες και τα κινήματα, ο Κόρμπυν φαντάζει, λοιπόν, για τους ανθρώπους της Αριστεράς και των κινημάτων, ο ιδανικός σοσιαλιστής ηγέτης. Θα μπορέσει όμως να μεταλλάξει το Εργατικό Κόμμα σε πραγματική εναλλακτική πρόταση, τόσο για την Βρετανία όσο και για την Ευρώπη;

Η υποστήριξη του στο κίνημα υπέρ των προσφύγων ανοίγει τη συζήτηση περί Ευρώπης, όχι μόνο στο συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά και σε σχέση με την παραμονή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Εργατικό Κόμμα, μετά την εκλογή Κόρμπυν, είναι ήδη πιο διαιρεμένο από ποτέ. Με το δημοψήφισμα στον ορίζοντα, το Κογκρέσο Εργατικών Συνδικάτων (TUC) ανακοίνωσε πριν μερικές μέρες ότι θα υποστηρίξει την έξοδο της Βρετανίας εάν η διαπραγμάτευση μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κάμερον περιλαμβάνει προτάσεις για την αποδυνάμωση εργατικών δικαιωμάτων και κεκτημένων. Και καθώς ο αριστερός ευρωσκεπτικισμός έχει αρκετούς υποστηρικτές μέσα στους Εργατικούς, και ειδικά στους κόλπους της νέας ηγεσίας, οι ευρωπαϊστές βουλευτές του κόμματος ανησυχούν. Μέχρι στιγμής, ο Κόρμπυν έχει αποφύγει να πάρει θέση, αλλά το ζήτημα παραμένει. Οι Εργατικοί –όπως και όλοι μας– θα αναγκαστούν, αρχικά, να επανεξετάσουν τη θέση τους ως προς το ευρωπαϊκό (νεοφιλελεύθερο) οικοδόμημα. Και, στη συνέχεια, να δημιουργήσουν τις απαραίτητες συμμαχίες, κομματικές και κινηματικές, που θα ενώσουν την αντίσταση κατά του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ευρωπαϊκή Αριστερά χρειάζεται έναν νέο ορίζοντα

Standard

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η Ε.Ε.-2

Ένα λάθος δίλημμα: παραμονή εντός Ε.Ε. με λιτότητα ή φυγή και επιστροφή στο έθνος κράτος;

Του Ρόναν Μπάρτενσο

Το 2015 ήταν μια χρονιά που στην ευρωπαϊκή Αριστερά συνέβησαν γεγονότα τα οποία, υπό κανονικές συνθήκες, θα χρειάζονταν μια δεκαετία για να συμβούν.

Σε μόλις λίγους μήνες έχουμε δει την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, την άνευ προηγουμένου κρίση της Ευρώπη-φρούριο και την εκλογή του Τζέρεμυ Κόρμπυν — για να μην αναφέρω τις νίκες στις δημοτικές εκλογές της Ισπανίας και την ανάπτυξη του Right2Water, του μεγαλύτερου κοινωνικού κινήματος στην ιστορία της Ιρλανδίας. Περαιτέρω εξελίξεις αναμένονται μετά από το μπαράζ εκλογών στην ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Γιώργος Μπουρναζάκης, «Ανείπωτο», 1985

Γιώργος Μπουρναζάκης, «Ανείπωτο», 1985

Αλλά, όπως χαιρετίζουμε τις ευκαιρίες που έχουν παρουσιαστεί, έτσι πρέπει να αναγνωρίσουμε και τα μονοπάτια που έχουν κλείσει. Με πιο σημαντικό την ήττα της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, η οποία εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη μελλοντική πορεία που θα ακολουθήσει το αναπτυσσόμενο κίνημά μας.

Ένα από τα σημεία τριβής, σ’ αυτή τη συζήτηση είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ. Η ευρωπαϊκή Αριστερά είναι διχασμένη, εδώ και καιρό, σε αυτό το θέμα: η πλειοψηφία αντιμετωπίζει την Ε.Ε. ως πεδίο πάλης που θα μπορούσε να κερδηθεί και να ακολουθήσει προοδευτική κατεύθυνση. Η μειοψηφία θεωρεί την ιδιότητα του κράτους-μέλους ως ανυπέρβλητο εμπόδιο για την πορεία προς μια αντι-νεοφιλελεύθερη στρατηγική. Συνέχεια ανάγνωσης

Ελλάδα: σκέψεις μετά τη μάχη

Standard

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η Ε.Ε. – 1

του Πάμπλο Μπουστίντουι Αμαδόρ

μετάφραση από τα ισπανικά: Μαρία Καλαντζοπούλου

Η έκβαση της ελληνικής κρίσης έχει οδηγήσει στην απελπισία πολλούς από εκείνους που εργάζονται για μια δημοκρατική αλλαγή στην Ευρώπη. Πρέπει να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: το τρίτο Μνημόνιο συνιστά μια σοβαρή οπισθοχώρηση, το τίμημα της οποίας θα συνεχίσει να πληρώνει ο ελληνικός λαός με χρόνια ταλαιπωρίας και λιτότητας, μια αποθάρρυνση για όσους πιστεύουν στην οικοδόμηση μιας δημοκρατικής και κοινωνικής Ευρώπης. Είναι μια νοσηρή συμφωνία, προϊόν της πολιτικής και χρηματοπιστωτικής φαυλότητας των πιστωτών, που δεν επιδιώκει να υπερασπιστεί το γενικό συμφέρον ούτε της Ελλάδας ούτε της Ευρώπης, αλλά να ισχυροποιήσει την πολιτική και χρηματοπιστωτική κυριαρχία της Γερμανίας και να εξουδετερώσει οποιαδήποτε δυνατότητα πολιτικής εναλλακτικής στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Ωστόσο, μετά από αυτές τις διαπιστώσεις, θεωρώ αναγκαίο να προχωρήσω σε μια σειρά παρατηρήσεων για τη σημερινή ευρωπαϊκή κατάσταση και τις προοπτικές που ανοίγονται ως προς όλες τις μάχες που θα ακολουθήσουν.

Μαρκ Σαγκάλ, «Πάνω από το χωριό», 1914-18

Μαρκ Σαγκάλ, «Πάνω από το χωριό», 1914-18

1. Στην Ευρώπη διεξάγεται, σήμερα, μια παγκόσμια σύγκρουση ανάμεσα στη λιτότητα και τη δημοκρατία. Η σύγκρουση αυτή επηρεάζει όλες τις σφαίρες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής και πρόκειται να καθορίσει τους ορίζοντες, τις δυνατότητες και τις πιθανότητες μιας πολιτικής δράσης με δυναμική μετασχηματισμού για τις επόμενες δεκαετίες. Είναι θεμελιώδες να συλλογιστούμε και να κατανοήσουμε το εξής: ο Αλέξης Τσίπρας δεν συγκρούστηκε με τις συντηρητικές δυνάμεις του κυρίαρχου καθεστώτος, αλλά με ένα status quo δυναμικό, που βρίσκεται σε διαδικασία επαναπροσδιορισμού και μετασχηματισμού. Βρισκόμαστε σε μια στιγμή βαθιάς και πολύπλοκης γεωπολιτικής μεταλλαγής· και, ανάλογα με το εύρος της προσέγγισης, την κλίμακα χώρου και χρόνου που χρησιμοποιούμε για να την εξηγήσουμε, η προοπτική όσων συνέβησαν στην Ελλάδα αλλάζει αξιοσημείωτα. Η ανάγνωση της συγκεκριμένης συγκυρίας –μια οδυνηρή ήττα– μπορεί να οδηγήσει στη μοιρολατρία, που συσκοτίζει την κατανόηση και είναι εχθρός της ανάλυσης: σε μια μακροπρόθεσμη συστημική προοπτική, οι δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να ανασυντεθούν, να αναγνωρίσουν τις προόδους –που είναι πολλές– και τις ήττες των τελευταίων έξι μηνών, προχωρώντας στις κατευθύνσεις που μπορούν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για τις επόμενες μάχες με πιο ευνοϊκούς όρους. Το κυρίαρχο καθεστώς διακρίνεται από ρευστότητα, και συνεχίζει να είναι ανοιχτή η δυνατότητα μιας βαθιάς πολιτικής αλλαγής που θα βάλει τέλος στη λιτότητα και θα εγκαινιάσει τον εκδημοκρατισμό της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής. Αρκεί να δούμε τις εργατικές και δημοκρατικές συνελεύσεις ή αυτό που συνέβη στις τουρκικές εκλογές, στη Σκωτία ή στις ισπανικές αυτοδιοικητικές εκλογές: η προοπτική της αλλαγής, κατά μείζονα λόγο χάρη στην ελληνική εξέλιξη, είναι σήμερα πιο ανοιχτή απ’ ότι πριν από έναν χρόνο. Συνέχεια ανάγνωσης

Τα ασυνεχή σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Standard

του Φελίτσε Μομέτι και της Σίντζια Αρούζα

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Το ξεκίνημα. Αλληλέγγυοι Aυστριακοί φορτώνουν τα αυτοκίνητά τους στη Βιέννη, για να ξεκινήσουν το ταξίδι προς την Ουγγαρία, 6.9.2015 (πηγή: www.vice.com/)

Το ξεκίνημα. Αλληλέγγυοι Aυστριακοί φορτώνουν τα αυτοκίνητά τους στη Βιέννη, για να ξεκινήσουν το ταξίδι προς την Ουγγαρία, 6.9.2015 (πηγή: http://www.vice.com/)

Η δυνατή εικόνα των χιλιάδων μεταναστών να βαδίζουν μαζί στον αυτοκινητόδρομο μεταξύ Βουδαπέστης και Βιέννης, την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, είναι μια από εκείνες τις εικόνες που σηματοδοτούν ένα σημείο καμπής. Κάνει ορατή την παντελή αποτυχία των ευρωπαϊκών πολιτικών για τη μετανάστευση και το πολιτικό άσυλο, ενώ συμβολίζει τη συνεχιζόμενη ανοιχτή αμφισβήτηση των συνόρων της Ευρώπης-φρούριο. Ως μέρος αυτής της αμφισβήτησης, χιλιάδες εθελοντές οργάνωσαν ένα κομβόι αυτοκινήτων για να οδηγήσουν τους πρόσφυγες εκτός της Ουγγαρίας, όπου κινδυνεύουν με κράτηση σε ανασφαλή και υπερπλήρη στρατόπεδα: μια πράξη αλληλεγγύης, και, ταυτόχρονα, μια πράξη περιφρόνησης, αφού στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού δικαίου η πρωτοβουλία αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως διακίνηση ανθρώπων. Συνέχεια ανάγνωσης