Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριάκη 27 Σεπτεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Ηλία Τσαουσάκη, Μιχάλη Μπαρτσίδη, Δημοσθένη Δώδου, Παναγιώτη Κουστένη, Δέσποινας Παρασκευά, Βασίλη Τσιάνου, Νίκου Χατζηνικολάου, Γιάκομπ Αουγκστάιν 

Rafael Zabaleta - The old woman and the girl (1957)

Rafael Zabaleta – The old woman and the girl (1957)

Ένας Σεπτέμβρης που δεν είναι Γενάρης ούτε Δεκέμβρης. Αποτίμηση των αποτελεσμάτων των εκλογών από τον Στρατή Μπουρνάζο. «Οι ψήφοι δεν είναι σακιά με πατάτες, άψυχα νούμερα· αντιπροσωπεύουν ανθρώπους, επιλογές και δυναμικές, κι έτσι το 36,34% του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη και το 35,46% τον Σεπτέμβρη διαφέρουν πολύ. […] Οι ψήφοι δεν είναι σακιά με πατάτες, άψυχα νούμερα· αντιπροσωπεύουν ανθρώπους, επιλογές και δυναμικές, κι έτσι το 36,34% του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη και το 35,46% τον Σεπτέμβρη διαφέρουν πολύ.[…] Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει το Μνημόνιο προσλαμβάνεται από τη μεγάλη μάζα της ελληνικής κοινωνίας ως αποτυχία κάθε πολιτικής δύναμης να το κάνει. Με άλλα λόγια, αφού ο Τσίπρας δεν τα κατάφερε, γιατί να τα καταφέρει ο Λαφαζάνης και η Ζωή; […]Παρακολουθώντας κεντρικές τοποθετήσεις της ΛΑΕ είχες συχνά την αίσθηση ότι ο χρόνος είχε γυρίσει στον Δεκέμβρη του 2014 και η βελόνα είχε κολλήσει εκεί. Όταν, ας πούμε, διάβαζες ότι η ΛΑΕ θα αγωνιστεί για «τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, να ακυρώσει τη λιτότητα σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, να σταματήσει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας» κ.ο.κ. είχες την αίσθηση ενός déjà vu. Σα να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μόνο που είχαν έρθει τα πάνω κάτω, μαζί και η χλαπάτσα του τρίτου Μνημονίου». 

ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ 2015: ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΣΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ

Από τον Ιανουάριο στον Σεπτέμβριο: Δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα, του Ηλία Τσαουσάκη. «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχτισε την προεκλογική του εκστρατεία του πάνω στον Αλέξη Τσίπρα στηριζόμενος σε δύο βασικούς άξονες: το δίπολο νέο ή παλιό, (Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο) και τη διλημματική επιλογή καταλληλότερου πρωθυπουργού (Στις 20 Σεπτέμβρη ψηφίζουμε Πρωθυπουργό). Παράλληλα, προσπάθησε να αφηγηθεί την επτάμηνη διακυβέρνηση και σημεία της διαπραγμάτευσης, χρησιμοποιώντας ισχυρούς συμβολισμούς. Η καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε τη συντριπτική πλειοψηφία των δημοσκοπήσεων. Σε μεγάλο βαθμό, οι κοινωνικές δυνάμεις που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο συνέχισαν να τον στηρίζουν και τον Σεπτέμβριο. Η διαρροή προς τα αριστερά και τη ΛΑΕ ήταν περιορισμένη, από τον ιστορικό πυρήνα και τη βάση του κόμματος. Η μεγάλη αποχή, που δεν επηρέασε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη ΝΔ, ήταν η βαλβίδα εκτόνωσης της δυσαρέσκειας τόσο για την επτάμηνη διακυβέρνηση όσο και το τρίτο Μνημόνιο».

Η αντίσταση της πολιτικής, του Μιχάλη Μπαρτσίδη. «Το ενδεχόμενο ο Τσίπρας να διεκδικήσει το Όχι του δημοψηφίσματος θεωρούνταν αδιανόητο, κάτι που ο ίδιος δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει. Στα μάτια της ελληνικής μαρξιστικής και εν γένει αντιστασιακής κουλτούρας μια τέτοια δυνατότητα φάνταζε αδύνατη. Ήταν αδιανόητη επίσης και για τους εκ δεξιών «ορθο-λογικούς» αντιπάλους του, οι οποίοι έπλεαν πλέον στα ήσυχα νερά της μοναδικής λύσης του μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού. Το μέλλον ήταν ευανάγνωστο: έπρεπε απλώς να περιμένουμε την κατάρρευση του αφομοιωνόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Και όμως, αντί της δικαίωσης των αμφίπλευρων όμοιων κριτικών, συνέβη το αδιανόητο: ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώνοντας ότι το κεντρικό σύνθημα νέο/παλιό, το αντιδεξιό μέτωπο και το ανοίκειο «ψηφίζουμε για πρωθυπουργό» δεν ήταν αρκετά, επανήλθαν στη γραμμή της αξιοπρέπειας, διεκδίκησαν εντονότερα την κληρονομιά του Όχι».

Kανάλια και δημοσκοπήσεις: Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; του Δημοσθένη Δώδου. «Για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, το άλλοτε αρκούντως καλοπληρωμένο προϊόν τους, στην εποχή της κρίσης μετατράπηκε σε μια κακοπληρωμένη «ανάθεση», προκειμένου να παραμένουν στην επικαιρότητα. Έτσι όμως φαίνεται να επιβεβαιώνεται η άποψη που εξέφρασε στέλεχος εταιρείας, σχεδόν μια βδομάδα πριν τις εκλογές: ό,τι πληρώνεις, παίρνεις. Οι δημοσκοπήσεις εδώ και πολλά χρόνια –για λόγους κόστους– είναι τηλεφωνικές, και οι εταιρείες είναι υποχρεωμένες να αναζητούν το δείγμα τους μόνο σε σταθερά τηλέφωνα. Και μπορεί να ανακοινώνουν ότι η δημοσκόπηση έγινε σε δείγμα «χιλίων τόσων» ατόμων, από πουθενά όμως δεν προκύπτει πόσες «απουσίες» και πόσες «αρνήσεις» υπήρξαν. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ένα τμήμα των «αρνήσεων» αυτών προέρχεται από εκείνους που θεωρούν ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων διαπλέκονται με τα διάφορα ΜΜΕ. Εκτός αυτού, μένουν εκτός δυνατότητας επιλογής στο δείγμα οι χιλιάδες εκείνοι πολίτες οι οποίοι κατάργησαν τα σταθερά τους τηλέφωνα, κυρίως για οικονομικούς λόγους».

Η ακτινογραφία της ψήφου της Χρυσής Αυγής. Συνέντευξη του Παναγιώτη Κουστένη. «Η ανάκαμψη της Χ.Α. δεν εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα ενός ομοιόμορφου εθνικού ρεύματος. Η άνοδός της προέκυψε αποκλειστικά από την επαρχία, όπου συνολικά έλαβε 7,1% από 6,1% τον Ιανουάριο (αύξηση κατά 1%). Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι αυτή η άνοδος, μέσα στο γενικευμένο κλίμα της αποχής αυτών των εκλογών, συνοδεύτηκε και από μια οριακή αύξηση σε απόλυτο αριθμό ψήφων (περίπου 8.000), ενώ ήταν ακόμα εντονότερη (ξεπερνώντας τη μία ποσοστιαία μονάδα) στις ημιαστικές και αγροτικές περιοχές. Αντίθετα, η δύναμή της παρέμεινε απολύτως σταθερή τόσο στο εσωτερικό του Λεκανοπεδίου (6,2%), όσο και στο σύνολο της περιφέρειας Αττικής (6,7%), μένοντας δηλαδή για πρώτη φορά κάτω από τον εθνικό της μέσο όρο. Και ας υπενθυμίσουμε ότι μέχρι και τις εκλογές του Ιανουαρίου, η Αττική αποτελούσε ένα από τα προπύργια της Χ.Α., δίνοντας πάντα ένα από τα τέσσερα ισχυρότερα ποσοστά της σε επίπεδο διοικητικών περιφερειών, γεγονός που σηματοδοτούσε το ρεύμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας (τροφοδοτούμενο από πρώην ψηφοφόρους τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ), που σε σημαντικό βαθμό χαρακτηρίζει την εκλογική της επιρροή». 

Ο γιαλός και τα exit polls. Σχολιασμός της αποτυχίας των δημοσκοπήσεων από τον Στρατή Μπουρνάζο. «Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις μπορούν να εντάσσονται σε λογικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης, δεν υπάρχει κανένας λόγος να το σκεφτούμε για τα exit polls. Αφού οι κάλπες έχουν πλέον κλείσει και αφού σε δυο ώρες θα βγει το πραγματικό αποτέλεσμα έχεις λόγους να αποτυγχάνεις τρανταχτά, σε πανελλαδική μετάδοση; Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Ως γνωστόν, άμα φορέσεις λάθος γυαλιά, όχι μόνο δεν διακρίνεις καλύτερα, αλλά απλώς δεν βλέπεις την τύφλα σου. Και σκέφτομαι πως η μπάλα δεν περιορίζεται στις δημοσκοπήσεις, επεκτείνεται σε ένα ολόκληρο σύστημα, και μπορεί να μην αφήνει αλώβητους κι εμάς. Τι σχέση, λ.χ., έχουν με την πραγματικότητα ενός νέου άνεργου τα σχόλια και οι εμβριθείς αναλύσεις μας επί του ζητήματος; Ή τα αντίστοιχα με την καθημερινότητα ενός ψηφοφόρου της Χρυσής Αυγής; Για να μην πω βέβαια για τα κατεβατά περί εργατικής τάξης και πρεκαριάτου».

Ζουν ανάμεσά μας. Η Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη αναλύει τις εκλογικές επιδόσεις της Χρυσής Αυγής. «Από τη μία, λοιπόν, η Χ.Α. συνεχίζει να αποτελεί έκφανση των μετασχηματισμών που παρήγαγε η πολιτική κρίση, καταφέρνοντας να διατηρεί τα ποσοστά της, καθώς οι λόγοι για τους οποίους τα απέκτησε δεν έχουν εκλείψει. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι το συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα μοιάζει να προμηνύει σήμερα μια ασταθή, έστω, πολιτική ισορροπία. Έτσι, στον βαθμό που η Χ.Α. εδραιώνεται στην τρίτη θέση, τείνει ταυτόχρονα να καθίσταται δυνάμει τμήμα αυτής της διαφαινόμενης πολιτικής σταθερότητας. Σε αυτές τις εκλογές, κοινός τόπος ήταν ότι η επόμενη μέρα θα είναι ακόμα πιο σημαντική· και αυτή η ορθή ανάγνωση δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει και τη Χ.Α. Το υψηλό ποσοστό των ανέργων που προτίμησαν τη Χ.Α. είναι ενδεικτικό μιας διαφαινόμενης τάσης: όσο η υψηλή ανεργία παγιώνεται, και ταυτόχρονα γίνεται μακροχρόνια για την πλειονότητα των ανέργων, τόσο εξωθούνται στο κοινωνικό περιθώριο χιλιάδες άνθρωποι· κι αν ένα τμήμα τους συμβάλλει στην υπόθεση της αντίστασης, ένα άλλο αποκτά αντιπολιτικά χαρακτηριστικά, απορρίπτοντας συλλήβδην την έννοια και την πρακτική της (συλλογικής) πολιτικής και διοχετεύοντας την οργή και την απογοήτευση σε επαναλαμβανόμενες αντιδραστικές πρακτικές».

Από το «Δουβλίνο ΙΙΙ» στο «Βερολίνο Ι»; Προς ένα νέο ευρωπαϊκό σύστημα διαχείρισης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Συνέντευξη του Βασίλη Τσιάνου για τη νέα μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης μετά την Σύνοδο Κορυφής. «Τα θετικά σημεία είναι, νομίζω, ξεκάθαρα. Από τη φάση του σοκ και της εντελώς χαοτικής διαχείρισης της όλης προσφυγικής κρίσης του καλοκαιριού περνάμε στα πρώτα βήματα μιας νέας θεσμοθέτησης διαχείρισης των συνόρων και του προσφυγικού. Σε αυτό το νέο αρχιτεκτονικό σχήμα, το οποίο δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο, η μετεγκατάσταση και τα hot spots έχουν σημαντική λειτουργική λογική.[…] Τα θετικά σημεία είναι, νομίζω, ξεκάθαρα. Από τη φάση του σοκ και της εντελώς χαοτικής διαχείρισης της όλης προσφυγικής κρίσης του καλοκαιριού περνάμε στα πρώτα βήματα μιας νέας θεσμοθέτησης διαχείρισης των συνόρων και του προσφυγικού. Σε αυτό το νέο αρχιτεκτονικό σχήμα, το οποίο δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο, η μετεγκατάσταση και τα hot spots έχουν σημαντική λειτουργική λογική».

Το ποτάμι που έγινε ρυάκι. Ο Νίκος Χατζηνικολάου αναζητά τις αιτίες της εκλογικής αποτυχίας του Ποταμιού. «Κοιτάξτε όμως και το κόμμα που έφτιαξε. Χωρίς βάση, χωρίς μέλη, ένα DELIVERY σε εθνική κλίμακα, που προμηθεύει ειδικούς έτοιμους να αναλάβουν τα υπουργεία της χώρας! «Εμείς μπορούμε!» Αναλογίστηκε ποτέ του τί ακριβώς αντιπροσωπεύει ιδεολογικά το μοντέλο των σχέσεων πολιτικό κόμμα-κοινωνική βάση που υιοθέτησε; Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν μπορεί να ανατίθεται σε εμπειρογνώμονες/τεχνοκράτες ακόμη κι αν έχουν αποφοιτήσει με άριστα από τα καλύτερα σχολειά της Αθήνας και του εξωτερικού. Ποιες είναι οι πολιτικές τους πεποιθήσεις; Ποια οικονομικά συμφέροντα υπερασπίζονται; Σε ποιο βαθμό το κόμμα στο οποίο ανήκουν είναι σε θέση να εκπροσωπήσει την κοινωνία συνολικά;» 

Το αυτοκίνητο; Η απάτη! Το σκάνδαλο της Φολκσβάγκεν και ο καπιταλισμός, του Γιακομπ Αουγκστάιν. «Γιατί η Φολκσβάγκεν παραβίασε τους νόμους; Από απληστία. Σχεδόν 600.000 εργαζόμενοι, 200 δισ. ευρώ τζίρος, 119 εργοστάσια — η Φολκσβάγκεν κατασκευάζει το ένα στα οχτώ αυτοκίνητα που πωλούνται παγκόσμια. Δεν φτάνει. Η εταιρεία πρέπει να γίνει πιο μεγάλη, ισχυρή και κερδοφόρα. Ο αμερικανός χρηματιστής Ιβάν Μπέσκι είχε πει, μιλώντας την δεκαετία του 1980 σε φοιτητές οικονομικών στο Μπέρκλεϋ: «Είναι μια χαρά να είστε άπληστοι. Θέλω να το ξέρετε αυτό. Πιστεύω ότι η απληστία είναι μια υγιής ιδιότητα. Μπορείτε να είστε άπληστοι και να αισθάνεστε καλά γι’ αυτό». Λίγο αργότερα, ο Μπέσκι συνελήφθη από τις αρχές επιτήρησης του χρηματιστηρίου για παράνομες συναλλαγές και καταδικάστηκε σε τρεισήμισι χρόνια φυλάκιση και 100 εκατομμύρια δολάρια πρόστιμο. Στην ταινία του «Wall Street» ο Όλιβερ Στόουν τον απαθανατίζει στην απεχθή φιγούρα του Γκόρντον Γκέκκο. Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην Φολκσβάγκεν και στον Μπέσκι».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s