Για τις εκλογές και την επόμενη μέρα στην Πορτογαλία

Standard

της Καταρίνα Πρίνσιπε

catΗ νίκη του δεξιού συνασπισμού PaF (Portugal à Frente – Πρώτα η Πορτογαλία) δεν ήταν ένα αναμενόμενο σενάριο μέχρι και δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές, καθώς το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) προπορευόταν στις δημοσκοπήσεις. Ο συνασπισμός της Δεξιάς αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) και το Λαϊκό Κόμμα (CDS-PP), τα δύο δεξιά κόμματα που κυβέρνησαν την Πορτογαλία τα τελευταία τέσσερα χρόνια και εφάρμοσαν το Μνημόνιο. Μολονότι δεν πέτυχαν την απόλυτη πλειοψηφία, μένοντας στο 36,9%, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν πώς ακόμα κι αυτό ήταν εφικτό. Με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να γιορτάζει “τη νίκη των πολιτικών λιτότητας”, είναι σημαντικό να επιχειρήσουμε κάποιες εξηγήσεις για την επικράτηση αυτή:

1. Το Πρόγραμμα Στήριξης του Δημόσιου Τομέα που εισήγαγε η ΕΚΤ (αγοράζοντας η ίδια μέρος του πορτογαλικού δημόσιου χρέους) μόλις λίγο πριν από τις εκλογές, μείωσε τα επιτόκια του δανεισμού και έτσι επέτρεψε στην Πορτογαλία να ανταποκριθεί στα κριτήρια που έθεσε η τρόικα, και έτσι, για την ώρα, να μη χρειαστεί ένα δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης. Αυτή ήταν καθαρά μια πολιτική κίνηση εκ μέρους των ευρωπαϊκών θεσμών, προκειμένου να αποτρέψουν έναν ακόμα πολιτικό σεισμό σε μια ακόμα χώρα της νότιας Ευρώπης. Ας έχουμε υπόψιν ότι στην Ελλάδα δεν δόθηκε ποτέ “βοήθεια” τέτοιου είδους. Συνέχεια ανάγνωσης

Αυγή

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

του  Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Στις φωτογραφίες, η Μάγδα Φύσσα, η μητέρα του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα, μετά την κατάθεσή της στο δικαστήριο, πετάει ένα πλαστικό μπουκάλι με νερό στον Γιώργο Ρουπακιά.

Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ/Παντελής Σαΐτας

Κάποιο τηλεοπτικό κανάλι παρουσιάζει διαδοχικά τις φωτογραφίες, φτιάχνοντας ένα μικρό βίντεο των δέκα καρέ. Κάθε καρέ προβάλλεται στην οθόνη για μισό δευτερόλεπτο περίπου, κι εμείς βλέπουμε αυτήν την αστραπιαία εκδήλωση οργής σε μια εξαιρετικά αργή και διακοπτόμενη κίνηση.

Το πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα: θυμωμένο. Φοράει μαύρα, κρατάει το μπουκάλι στο δεξί της χέρι και το εκτοξεύει πεισμωμένα (το στόμα της σφιχτό), χωρίς όμως να έχει το πείσμα του σφαιροβόλου, μα το πείσμα του ζώου που αισθάνεται αδικία επειδή έχει λαβωθεί μέσα στην ίδια του τη φωλιά και τώρα θέλει να δαγκώσει τον κυνηγό του.

Ο δολοφόνος (για τη Μάγδα Φύσσα, ο δολοφόνος δεν έχει όνομα): εκτός πεδίου. Φαντάζομαι το μπουκαλάκι να πέφτει στο χοντρό κεφάλι του Ρουπακιά. Συνέχεια ανάγνωσης

ΣΥΡΙΖΑ και Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ ή για την πολιτική της απόλυτης διαφοράς

Standard

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η (μη) συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης  Θεσσαλονίκης, μετά την ομόφωνη απόφαση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας, δεν αφορά τα πάνελ της διοργάνωσης: αν ίσχυε αυτό, προσωπικά θα τη συμμεριζόμουν. Επιπλέον, ανακοινώσεις, επιστολές, βιτριολικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φήμες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης θα μποϋκοτάρει το Φεστιβάλ, ακόμα και η εμπλοκή του κακόφημου ΣΚΑΪ (!) υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, βεβαιώνουν ότι υπάρχει θέμα. Πράγματι: «δεν γίνεται τον Ιούλη να καταγγέλλουμε όλοι μαζί τα μνημόνια, τον Αύγουστο να τα υπογράφουμε και τον Οκτώβρη [να] συνυπογράφουμε μανιφέστα περί κοινωνικής αλληλεγγύης».[1] Πιστεύω ωστόσο ότι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της Αντιρατσιστικής αποφάσισαν λάθος.

Θέλω να πω ότι, με το κριτήριο της πράξης, που πάει να πει ανεξαρτήτως προθέσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει απέναντι: Μπορεί οι βουλευτές ή τα στελέχη του να δυσανασχετούν με το τρίτο Μνημόνιο, να το βρίζουν όταν συζητούν μεταξύ τους ή με φίλους τους στο τηλέφωνο, και ασφαλώς να μην το θεωρούν ευλογία — πάντως οι βουλευτές του ψήφισαν και θα ξαναψηφίσουν προαπαιτούμενα, τα στελέχη του προπαγανδίζουν το τέλος του αντι-μνημονίου, ενώ τα μέλη του, ανεξαρτήτως απόψεων, στήριξαν μια καμπάνια που βεβαίωνε ότι το «πρόγραμμα» θα εφαρμοστεί απαρεγκλίτως. Το κριτήριο της πράξης, ωστόσο, δεν μπορεί να ισχύει α λα καρτ. Με το ίδιο λοιπόν κριτήριο, ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι βουλευτές, τα στελέχη, τα μέλη του) διεκδικούν την οργανική σχέση που είχαν ως τώρα με το αντιρατσιστικό κίνημα — μια σχέση που δεν είχε ποτέ, εξού και δεν τη διεκδικεί, κανένα κόμμα της μνημονιακής Κεντροαριστεράς, από αυτά που θεωρούν αυτονόητη τη λιτότητα αλλά επιθυμητό ένα μίνιμουμ πολιτικού φιλελευθερισμού και ανθρωπισμού. Συνέχεια ανάγνωσης

Η δημοκρατία στην Ευρώπη του ευρώ

Standard

Ο Σόϊμπλε δεν είναι «πεισματάρης»· είναι ένας ικανός εκπρόσωπος της γερμανικής πολιτικής

του Μίχαελ Χάινριχ

μετάφραση: Κρινιώ Παππά, Στέλιος Χρονόπουλος

Και τι δεν άκουσε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μετά τον επιτυχημένο εκβιασμό σε βάρος του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του. Η κριτική ήταν σφοδρή: ότι έβλαψε τη δημοκρατία στην Ευρώπη, ότι έβλαψε την καλή φήμη της Γερμανίας στο εξωτερικό και, βέβαια, ότι έβλαψε την «ευρωπαϊκή ιδέα». Έχεις την εντύπωση πως ο άνθρωπος αυτός δεν θέλει να αφήσει τίποτα όρθιο. Δεν είναι παράξενο, έτσι, που έχει ξεκινήσει συγκέντρωση υπογραφών στο διαδίκτυο με αίτημα την παραίτησή του. Κι αν ο Σόιμπλε δεν είναι απλώς πεισματάρης, κακός και ακοινώνητος; Αν είναι απλώς ένας καλός και ικανός εκπρόσωπος της γερμανικής πολιτικής;

Έργο του Καρλ Σμιντ-Ρότλουφ

Τα τελευταία χρόνια συντελούνται σημαντικές αλλαγές στην πολιτική της Γερμανίας. Και αυτό γίνεται τώρα εντελώς φανερό στην περίπτωση της Ελλάδας. Εδώ και δεκαετίες η γερμανική οικονομία επωφελείται από την Ε.Ε. (και προηγουμένως από την ΕΟΚ) περισσότερο από την οικονομία κάθε άλλου κράτους-μέλους. Το γερμανικό κράτος επωφελείται κι αυτό, αφού αυξάνονται τα φορολογικά του έσοδα. Ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα όριζε τον ή την καγκελάριο, η πολιτική της Γερμανίας για την Ευρώπη στηριζόταν στην εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων και στην χωρίς επιφυλάξεις αποδοχή του ρόλου του μεγαλύτερου πληρωτή στην Ένωση. Γιατί το ποσό που πληρώνει η Γερμανία στην Ε.Ε. είναι ασήμαντο σε σύγκριση με τα κέρδη που αποκομίζει από αυτήν. Αυτή ακριβώς η πολιτική εξεύρεσης συμβιβαστικών λύσεων εγκαταλείφθηκε επιδεικτικά στη σύγκρουση με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλο που πολλές χώρες ήταν ιδιαιτέρως επιφυλακτικές, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε υιοθέτησαν και επέβαλαν μια απολύτως ασυμβίβαστη στάση: η Ευρωζώνη δεν θα αποδέχονταν τίποτα άλλο από την πλήρη και χωρίς όρους παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης. Και δεν πρόκειται απλώς για εγκατάλειψη της συμβιβαστικής πολιτικής από μεριάς της Γερμανίας, αλλά και για μια σαφέστατη επίδειξη αυτού του γεγονότος – ως προειδοποίησης προς όλους. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ώρα της ποινικής ευθύνης

Standard

της Κλειώς Παπαπαντολέων

1-klioΕίναι προφανές ότι το συγκεκριμένο βίντεο είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Είναι επίσης προφανές για οποιονδήποτε νομικό ότι σπανίως ένα δικαστήριο έχει την τύχη να δικάζει με τέτοια στοιχεία στη διάθεσή του, στοιχεία από τα οποία να προκύπτει με αδιαμφισβήτητο τρόπο η τέλεση ενός αδικήματος. Στο βίντεο περιγράφεται με ανατριχιαστική πληρότητα το περίφημο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, αφού περιγράφεται τόσο η δομή και η ιεραρχία της οργάνωσης όσο και οι σκοποί της και η βασική, εμμονική ενασχόληση των μελών της με την πιο άγρια και απρόκλητη βία. Είναι δε πράγματι αξιοσημείωτο ότι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο κάνουν το σταυρό τους για να είναι υγιείς, για να πάει καλά η ζωή τους ή για να είναι γερά τα παιδιά τους, τα μέλη της Χρυσής Αυγής κάνουν το σταυρό τους για να τους δώσει ο Λαγός το πράσινο φως «να σφάξουν ό,τι κινείται» ως «τούμπανα»! Αυτά όλα, που μοιάζουν με σκηνή από τα «Καλά παιδιά» του Mάρτιν Σκορτσέζε  θα ήταν απλώς βλακώδη, εάν αυτή η βλακεία δεν ήταν ταυτόχρονα και φονική. Συνέχεια ανάγνωσης

«Ό,τι κινείται, σφάζεται»

Standard

(η απομαγνητοφώνηση του αποκαλυπτικού βίντεο με Πατέλη και  άλλα τοπικά στελέχη της ΧΑ)

 

Πατέλης: –Να πω λίγο κάτι; Θα έρθουν κάποια μηνύματα σε συγκεκριμένα άτομα για τις 15 του μηνός στην Παναγίτσα.

Αν πάρω το o.k. από τον Λαγό. Αν δεν το πάρω, δεν το κάνουμε. Αν πάρω το o.k., θα έρθει σε όλους σας.

Θα πάμε σαν πραγματικοί πολίτες… καθόλου Χρυσή Αυγή, ειδικά και τέτοια. Θα πάμε για να ψωνίσουμε. Δε θα γίνει αυτό σαν Χρυσή Αυγή. Δεν πρόκειται να το εκδώσουν από πάνω, από τα κεντρικά.

Άγνωστος: –Σαν τον Άγιο Παντελεήμονα;

Πατέλης: –Δεν έγινε τέτοιο θέμα. Στον Άγιο Παντελεήμονα, έγινε άλλο παιδιά, ήταν άλλες οι περιστάσεις, ήταν άλλα τα…

Άγνωστη: –Δεν μπορούμε σαν χριστιανοί να πάμε;

Πατέλης: –Όχι.

Άγνωστη: –Να πάμε σαν ομάδα.

Πατέλης: –Αφήστε να σας πω πού θέλω να καταλήξω.

Εγώ θα το θέσω το θέμα να πάμε σαν Χρυσή Αυγή, να καθαρίσουμε εκεί πέρα τον τόπο. Απλά σαν ασφάλεια ρε παιδί μου. Συνέχεια ανάγνωσης