ΣΥΡΙΖΑ και Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ ή για την πολιτική της απόλυτης διαφοράς

Standard

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η (μη) συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης  Θεσσαλονίκης, μετά την ομόφωνη απόφαση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας, δεν αφορά τα πάνελ της διοργάνωσης: αν ίσχυε αυτό, προσωπικά θα τη συμμεριζόμουν. Επιπλέον, ανακοινώσεις, επιστολές, βιτριολικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φήμες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης θα μποϋκοτάρει το Φεστιβάλ, ακόμα και η εμπλοκή του κακόφημου ΣΚΑΪ (!) υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, βεβαιώνουν ότι υπάρχει θέμα. Πράγματι: «δεν γίνεται τον Ιούλη να καταγγέλλουμε όλοι μαζί τα μνημόνια, τον Αύγουστο να τα υπογράφουμε και τον Οκτώβρη [να] συνυπογράφουμε μανιφέστα περί κοινωνικής αλληλεγγύης».[1] Πιστεύω ωστόσο ότι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της Αντιρατσιστικής αποφάσισαν λάθος.

Θέλω να πω ότι, με το κριτήριο της πράξης, που πάει να πει ανεξαρτήτως προθέσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει απέναντι: Μπορεί οι βουλευτές ή τα στελέχη του να δυσανασχετούν με το τρίτο Μνημόνιο, να το βρίζουν όταν συζητούν μεταξύ τους ή με φίλους τους στο τηλέφωνο, και ασφαλώς να μην το θεωρούν ευλογία — πάντως οι βουλευτές του ψήφισαν και θα ξαναψηφίσουν προαπαιτούμενα, τα στελέχη του προπαγανδίζουν το τέλος του αντι-μνημονίου, ενώ τα μέλη του, ανεξαρτήτως απόψεων, στήριξαν μια καμπάνια που βεβαίωνε ότι το «πρόγραμμα» θα εφαρμοστεί απαρεγκλίτως. Το κριτήριο της πράξης, ωστόσο, δεν μπορεί να ισχύει α λα καρτ. Με το ίδιο λοιπόν κριτήριο, ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι βουλευτές, τα στελέχη, τα μέλη του) διεκδικούν την οργανική σχέση που είχαν ως τώρα με το αντιρατσιστικό κίνημα — μια σχέση που δεν είχε ποτέ, εξού και δεν τη διεκδικεί, κανένα κόμμα της μνημονιακής Κεντροαριστεράς, από αυτά που θεωρούν αυτονόητη τη λιτότητα αλλά επιθυμητό ένα μίνιμουμ πολιτικού φιλελευθερισμού και ανθρωπισμού.

Με το κριτήριο λοιπόν της πράξης, ο μνημονιακός πια ΣΥΡΙΖΑ έχει ανθρώπους που δίνουν μάχες σε αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες, δίκτυα αλληλεγγύης, τοπικά συμβούλια, και βεβαίως στη Βουλή. Αντίστοιχα, παρά τις υστερήσεις, η κυβερνητική πολιτική του στο μεταναστευτικό, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν είναι το αντίστοιχο του ΤΙΝΑ — αντίθετα, εξοργίζει τη Δεξιά και την Ακροδεξιά: στην ιθαγένεια, στον Ελαιώνα, στην εν γένει διαχείριση των προσφυγικών ροών, στη στάση απέναντι σε καταλήψεις αλληλεγγύης. Μολονότι λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει πλησίστιος προς τον σοσιαλφιλελευθερισμό, νομίζω ότι η μετωπική αντιπαράθεση μαζί του στο αντιρατσιστικό κίνημα αποτελεί περιττή αντιπαλότητα.

Πρώτον, γιατί η συνύπαρξη σε (συγκεκριμένα) κινήματα με δυνάμεις που βρίσκονται «απέναντι» δεν συνιστά ελληνική πρωτοτυπία. Στη Γερμανία, ας πούμε, οι αυτόνομοι και οι αριστεροί συνυπάρχουν στο αντιρατσιστικό και το αντιφασιστικό κίνημα με Πράσινους ή και σοσιαλδημοκράτες. Δεν το κάνουν χωρίς συγκρούσεις, ούτε για λόγους αβρότητας ή πολιτικού πολιτισμού, αλλά για λόγους αποτελεσματικότητας απέναντι σε κοινούς αντιπάλους. Χτυπάνε μαζί, βαδίζοντας (εντελώς) χωριστά. Αντίθετα, όπου εφαρμόζεται, η πολιτική της απόλυτης διαφοράς ως «μέθοδος» για τα κινήματα και τη ριζοσπαστική Αριστερά, συρρικνώνει τον χώρο της αντιπαλότητας προς τον ρατσισμό και τον νεοναζισμό.

Δεύτερον, γιατί με βάση τη συζήτηση σε ΜΜΕ και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και τις φήμες για μποϋκοτάζ από τον ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης (!), η πολιτική της απόλυτης διαφοράς οχυρώνει, αντί να χειραφετεί, όσους μένουν, και δεν το κάνουν απαραίτητα για λόγους υλικών εξαρτήσεων. Αν η σοσιαλφιλελεύθερη μετάλλαξη του κόμματος έχει ολοκληρωθεί σε επίπεδο ηγεσίας, η αποτροπή της σε επίπεδο βάσης θα έπρεπε να αφορά τα κινήματα — πάντως σίγουρα δεν μπορεί να επιτευχθεί έξω από αυτά.

Τρίτον, και εξίσου σημαντικό: στη νέα κατάσταση, χρειαζόμαστε μια πολιτική που να αποκρούει τη λογική του μικρότερου κακού και των ελάχιστων προσδοκιών. Η πολιτική αυτή, ωστόσο, είναι σημαντικό να βλέπει αποχρώσεις και ιδιαίτερα καθήκοντα για τους εντός και τους εκτός, αντί να ενδίδει στο παλιό κακό «όσο χειρότερα (τα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ), τόσο καλύτερα».

Ακούω τον αντίλογο: τα κινήματα δεν πρέπει να γίνουν κολυμπήθρα του Σιλωάμ ούτε να κάνουν πολιτική προς τρίτους ούτε, τέλος, να καταλήξουν θεματικά λόμπι, ομάδες πίεσης δηλαδή προς τους εκάστοτε κυβερνώντες. Σύμφωνοι, ας μη γίνουν όμως και κόμματα, και δη από αυτά που ανάγουν όλες τις αντιθέσεις στη βασική. 

O Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του RedNotebook

[1] Ολόκληρη η ανακοίνωση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας εδώ

One thought on “ΣΥΡΙΖΑ και Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ ή για την πολιτική της απόλυτης διαφοράς

  1. οι επιλογές μας έχουν και κόστος . . .
    αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι
    δεν γίνετε και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος
    κάποια στιγμή στη ζωή μας πρέπει να πάρουμε αποφάσεις . . . . .
    αυτά να τα καταλάβουν καλά και βαθιά τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ , όσοι δεν τα έχουν καταλάβει,
    Δημοσθένη μάλλον είσαι μικρός σε ηλικία για να θυμάσαι το ανεκδιήγητο
    <>

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s