Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο

Standard

Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα-1

της Εσρά Σερτ

μετάφραση από τα τουρκικά: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου

Άγκυρα, Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015. Μετά το κάλεσμα συνδικάτων, επαγγελματικών ενώσεων και εργατικών συλλόγων (ανάμεσα στα άλλα των μηχανικών, των αρχιτεκτόνων, των γιατρών, των δημοσίων υπαλλήλων), καθώς και φιλειρηνικών οργανώσεων συγκεντρωθήκαμε στην Άγκυρα. Εκεί ζήσαμε δύο απανωτές εκρήξεις μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό, ένα σημείο με ιστορικό και κοινωνικό συμβολικό βάρος στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας. Το ρολόι έδειχνε 10.04 ακριβώς.

Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ».

Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ».

Τα λεπτά και οι ώρες που ακολούθησαν ήταν στιγμές που δεν πρέπει κανένας άνθρωπος να ζήσει και να δει. Εμείς τις ζήσαμε, τις είδαμε. «Aπό δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο»: αυτό ή κάτι παρεμφερές έγραψε ένας φίλος μου στο λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… Πλέον, τίποτε δεν θα ’ναι το ίδιο. Οι ωραίοι, εγκάρδιοι άνθρωποι που ήταν στην Άγκυρα, εκείνα τα δέντρα και τα συντριβάνια μπροστά στον σταθμό έγιναν μάρτυρες των απεγνωσμένων προσπαθειών των γιατρών του τουρκικού Ιατρικού Συλλόγου και όλων εκείνων που θέλησαν να κρατήσουν στη ζωή και να βοηθήσουν τους τραυματισμένους, τους ανθρώπους που σε κατάσταση σοκ περιφέρονταν απλώς ή έτρεχαν από δω και από κει, ενώ οι αστυνομικοί μόνο δυσχέραιναν την κατάσταση, έκαναν επιθέσεις με χημικά και χτυπούσαν αυτούς που προσπαθούσαν να κρατηθούν στη ζωή. Όλα αυτά τα είδαμε και τα καταγράψαμε σε μια άκρη του μυαλού μας όλοι μας.

Στην προσπάθειά μας να απομακρυνθούμε όσο γινόταν πιο μακριά, στην προσπάθειά μας να αναπνεύσουμε, είδαμε κάτω στο δρόμο κομματιασμένα ανθρώπινα μέλη. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 18 Οκτωβρίου

Standard

Κείμενα των: Εσρά Σερτ, Ιλεάνας Μορώνη, Αχμέτ Ινσέλ, Γιάννη Αλμπάνη, Αποστόλη Φωτιάδη, Γιάννη Κωνσταντίνου, Γιάννη Χατζηδημητράκη, Γεωργίας Βαλωμένου, Πηνελόπης Πετσίνη, Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη

 Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα. 4 άρθρα

Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο, της Εσρά Σερτ. «Από τον Ιούνιο και μετά, οι νέοι και οι γυναίκες αυτής της χώρας αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητά μας ως άνθρωποι που στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και συντασσόμαστε με τον μόχθο, με την ελευθερία, με το κοσμικό κράτος, με την ομορφιά, με την ειρήνη. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τη φράση «από δω και στο εξής, τίποτε δεν θα είναι το ίδιο». Δεν υπάρχει κανείς άλλος εκτός από όλους και όλες μας· ή όλοι μαζί ή κανείς μας. Θα οργανωθούμε και θα προασπίσουμε την ασφάλειά μας, θα οργανώσουμε τις κάλπες μας και θα νικήσουμε, θα εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο και θα βγούμε μαζί από αυτό το σκοτάδι». (μετάφραση: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου)

Oswaldo Guayasamin - Τρυφερότητα (1989)

Oswaldo Guayasamin – Τρυφερότητα (1989)

Οι περίπλοκες διαδρομές ΑΚΡ, παρακράτους και ISIS, της Ιλεάνας Μορώνη. «Το βέβαιο είναι ότι το ΑΚΡ, που επαίρεται ότι δημιουργεί τη «νέα Τουρκία», αυτό που έχει ανανεώσει κυρίως είναι το παρακράτος. Στις κληρονομημένες από την εποχή των Νεότουρκων παραδόσεις του τουρκικού κράτους ανήκει η στοχευμένη εργαλειοποίηση κοινωνικών δυνάμεων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, το κράτος εμποδίζει την ανάπτυξη αυτόνομων κοινωνικών κινημάτων (άρα τη χειραφέτηση των πολιτών), προωθώντας στη θέση τους ένα ομοίωμα κοινωνίας, και ομοίωμα πολιτών (στην πραγματικότητα πρόκειται για τραμπούκους), στην υπηρεσία των κρατικών πολιτικών. Έτσι, όποια οργάνωση ξεφεύγει απ’ τον έλεγχο του κράτους διώκεται ανηλεώς, ενώ οργανώσεις που οι στόχοι τους συνάδουν μ’ αυτούς του κράτους (όπως η εθνικιστική οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική» της δεκαετίας του 1950) προωθούνται κι εργαλειοποιούνται, χρησιμοποιούμενες ως ενεργούμενα της εξουσίας. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εξουσία μπορεί κατά περίπτωση να κρύβεται πίσω από υποτιθέμενες κοινωνικές δυναμικές: προς το εξωτερικό («μας πιέζει η κοινή γνώμη, άρα…»), αλλά ακόμα περισσότερο προς το εσωτερικό, όπου οι τραμπούκοι αναλαμβάνουν να συνετίσουν όποιον ξεφεύγει απ’ την εθνική γραμμή ενώ η κυβέρνηση διατηρεί το προσωπείο του κράτους δικαίου. Συνέχεια ανάγνωσης