Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 18 Οκτωβρίου

Standard

Κείμενα των: Εσρά Σερτ, Ιλεάνας Μορώνη, Αχμέτ Ινσέλ, Γιάννη Αλμπάνη, Αποστόλη Φωτιάδη, Γιάννη Κωνσταντίνου, Γιάννη Χατζηδημητράκη, Γεωργίας Βαλωμένου, Πηνελόπης Πετσίνη, Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη

 Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα. 4 άρθρα

Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο, της Εσρά Σερτ. «Από τον Ιούνιο και μετά, οι νέοι και οι γυναίκες αυτής της χώρας αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητά μας ως άνθρωποι που στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και συντασσόμαστε με τον μόχθο, με την ελευθερία, με το κοσμικό κράτος, με την ομορφιά, με την ειρήνη. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τη φράση «από δω και στο εξής, τίποτε δεν θα είναι το ίδιο». Δεν υπάρχει κανείς άλλος εκτός από όλους και όλες μας· ή όλοι μαζί ή κανείς μας. Θα οργανωθούμε και θα προασπίσουμε την ασφάλειά μας, θα οργανώσουμε τις κάλπες μας και θα νικήσουμε, θα εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο και θα βγούμε μαζί από αυτό το σκοτάδι». (μετάφραση: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου)

Oswaldo Guayasamin - Τρυφερότητα (1989)

Oswaldo Guayasamin – Τρυφερότητα (1989)

Οι περίπλοκες διαδρομές ΑΚΡ, παρακράτους και ISIS, της Ιλεάνας Μορώνη. «Το βέβαιο είναι ότι το ΑΚΡ, που επαίρεται ότι δημιουργεί τη «νέα Τουρκία», αυτό που έχει ανανεώσει κυρίως είναι το παρακράτος. Στις κληρονομημένες από την εποχή των Νεότουρκων παραδόσεις του τουρκικού κράτους ανήκει η στοχευμένη εργαλειοποίηση κοινωνικών δυνάμεων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, το κράτος εμποδίζει την ανάπτυξη αυτόνομων κοινωνικών κινημάτων (άρα τη χειραφέτηση των πολιτών), προωθώντας στη θέση τους ένα ομοίωμα κοινωνίας, και ομοίωμα πολιτών (στην πραγματικότητα πρόκειται για τραμπούκους), στην υπηρεσία των κρατικών πολιτικών. Έτσι, όποια οργάνωση ξεφεύγει απ’ τον έλεγχο του κράτους διώκεται ανηλεώς, ενώ οργανώσεις που οι στόχοι τους συνάδουν μ’ αυτούς του κράτους (όπως η εθνικιστική οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική» της δεκαετίας του 1950) προωθούνται κι εργαλειοποιούνται, χρησιμοποιούμενες ως ενεργούμενα της εξουσίας. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εξουσία μπορεί κατά περίπτωση να κρύβεται πίσω από υποτιθέμενες κοινωνικές δυναμικές: προς το εξωτερικό («μας πιέζει η κοινή γνώμη, άρα…»), αλλά ακόμα περισσότερο προς το εσωτερικό, όπου οι τραμπούκοι αναλαμβάνουν να συνετίσουν όποιον ξεφεύγει απ’ την εθνική γραμμή ενώ η κυβέρνηση διατηρεί το προσωπείο του κράτους δικαίου.

Τζιχαντιστές, Ερντογάν και HDP στο φόντο των εκλογών, συνέντευξη του Αχμέτ Ινσέλ. «Δεν υπάρχει καμία απόδειξη πως η εξουσία οργάνωσε ή έστω ενθάρρυνε ένα τέτοιο χτύπημα. Είναι όμως προφανές πως υποδαυλίζοντας το μίσος εναντίον του HDP και συκοφαντώντας το ως οργάνωση συνδεδεμένη με την κουρδική τρομοκρατία, έχει δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε αυτό το κόμμα να στοχοποιηθεί. Αυτή είναι η κύρια ευθύνη του καθεστώτος. Κι ένας υπουργός, ο υπουργός των Υδάτων και Δασών, έφτασε στο σημείο να δηλώσει δημόσια πως το HDP θα μπορούσε το ίδιο να έχει οργανώσει αυτή τη σφαγή ώστε να φανεί ως θύμα και να υφαρπάξει ψήφους συμπάθειας. Αυτή η διπλή επίθεση αυτοκτονίας θυμίζει, στον τρόπο με τον οποίο έγινε, τους τζιχαντιστές. Ο αυτουργός της βομβιστικής επίθεσης που είχε στόχο τη συγκέντρωση με την οποία ολοκληρώθηκε η προεκλογική εκστρατεία του HDP στο Ντιγιάρμπακιρ τον Ιούνιο, αποδείχθηκε πως ανήκε στους μαχητές του ISIS. Έτσι, οι κατηγορίες που διατυπώνει το καθεστώς είναι απαράδεκτες». (μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου)

Τα πρόσωπα από την Άγκυρα, του Γιάννη Αλμπάνη. «Τα πρόσωπα από την Άγκυρα συγκλονίζουν γιατί σε έναν κόσμο που οργανώνει το θάνατο στην κάθε λεπτομέρειά του, αυτά εκπέμπουν το θάμβος της ζωής. Τα πρόσωπα από την Άγκυρα δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις. Είναι τα τεκμήρια της επιμονής της ζωής στην εποχή του θριαμβεύοντος θανάτου».

Παιχνίδια γεωπολιτικής και εξουσίας με τους πρόσφυγες. Ο Αποστόλης Φωτιάδης ανιχνευει τις προθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τους πρόσφυγες. «Ειδικά για την Ελλάδα, η Επιτροπή έχει ανακοινώσει ότι θα εκκινήσει διαδικασίες επανέναρξης των επιστροφών μέσω της Συνθήκης του Δουβλίνου (οι επιστροφές, σε αντίθεση με ό,τι λένε οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί, έχουν παγώσει από το 2011). Μάλιστα, επιδιώκει να έχει ολοκληρώσει τη σχετική αξιολόγηση μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, ώστε ο μηχανισμός να ενεργοποιηθεί στο τέλος του έτους. Παρότι ο ίδιος ο Φρανς Τίμερμαν, αντιπρόεδρος της Επιτροπής, παραδέχθηκε πως υπάρχει αντίφαση, καθώς ο ένας μηχανισμός θα παίρνει (επανεγκατάσταση) και ο άλλος θα φέρνει (Δουβλίνο), είναι σαφές, στη συλλογιστική της Επιτροπής, ότι ο πρώτος δεν θα λειτουργήσει χωρίς τη σκιά του δευτέρου. Το σκεπτικό, ωστόσο, που στηρίζει την επανέναρξη επιστροφών μέσω Δουβλίνου, όπως περιγράφεται στην Ανακοίνωση της Επιτροπής –η οποία ουσιαστικά τις προεξοφλεί– συνιστά μια επινόηση της πραγματικότητας. Όπως βεβαίωνε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) στην αρχή του έτους, οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν είναι τέτοιες ώστε να επανέλθουμε στο καθεστώς επιστροφών».

Παπάφειο Ορφανοτροφείο. Η συγκάλυψη του Άνθιμου. Με αφορμή την αποκάλυψη της συγκάλυψης του βιασμού ανήλικου στο Παπάφειο Ορφανοτροφείο, ο Γιάννης Κωνσταντίνου επιχειρηματολογεί υπερ της ανάγκης απομάκρυνσης του Άνθιμου από την διοίκηση του ιδρύματος «Αμέσως προκύπτει το πρώτο ερώτημα: Μπορεί ο Άνθιμος να παραμείνει στη διοίκηση του ιδρύματος; Η κυβέρνηση, υποθέτω, θα απαντήσει ότι μπορεί γιατί καλύπτεται από το τεκμήριο αθωότητας μέχρι να καταδικαστεί από το ποινικό δικαστήριο και γιατί η πράξη του δεν είναι κακουργηματική, αν και συγκαλύπτει κακούργημα. Δεν συμφωνώ: το τεκμήριο αθωότητας είναι η δικονομική εγγύηση του κατηγορούμενου ότι στο πλαίσιο της ποινικής δίκης η κατηγορούσα αρχή και μόνο φέρει το βάρος απόδειξης της κατηγορίας. Εκτός ποινικής δίκης, το τεκμήριο αθωότητας δεν απαγορεύει στην πολιτεία, σταθμίζοντας, να περιορίζει άλλα δικαιώματα του κατηγορούμενου προς προστασία υπέρτερων αγαθών. Στην περίπτωσή μας η γενετήσια αξιοπρέπεια των ανήλικων τροφίμων είναι υπέρτερο αγαθό από το δικαίωμα του Άνθιμου να διοικεί το Παπάφειο. Το προσπερνώ, για να ρωτήσω αν ο αρμόδιος υπουργός θα ζητήσει ο ίδιος την πειθαρχική έρευνα του θέματος ή αν θα κρυφτεί πίσω από την ιερατική ιδιότητα του Άνθιμου περιμένοντας τον έλεγχο της Ιεράς Συνόδου».

Με μουσική από έναν κουβά. Οι Αφγανοί στο Παλαί στο Γαλάτσι, του Γιάννη Χατζηδημητράκη. «Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, νομίζω όμως ότι τα πρόσωπα είναι πιο ήρεμα πρόσωπα σε σχέση με εκείνα που είδα το καλοκαίρι στο Πεδίου του Άρεως. Πιθανόν ο στεγασμένος χώρος και η συνεχής παρουσία αλληλέγγυου κόσμου να δημιουργεί αισθήματα ασφάλειας, που δεν υπήρχαν εκεί. Μέχρι και χορός στήθηκε μπροστά στα καζάνια του Στεγάστρου και άλλων αλληλέγγυων την προηγούμενη Πέμπτη, με αυτοσχέδιο όργανο έναν πλαστικό κουβά. Τα πιο χαμογελαστά πρόσωπα, βέβαια, τα συναντάς έξω από το Παλαί, φορτωμένα με αποσκευές, σημάδι ότι το ταξίδι της ελπίδας ξαναρχίζει».

«Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια». Γράφει η Γεωργία Βαλωμένου: «Η επόμενη μέρα μας βρήκε αμήχανους και κουμπωμένους. Εκτός από ορισμένους εκ των νικητών που είχαν την αλαζονεία και τη χυδαιότητα να επιχαίρουν για την ήττα των άλλων, να κουνάνε το δάχτυλο και να ζητάνε δημόσια αυτοκριτική στη βάση του εκλογικού αποτελέσματος, αρκετοί από μας ρίξαμε κάπως τους τόνους, συνειδητοποιώντας γρήγορα πως ό,τι κι αν ψηφίσαμε –ή δεν ψηφίσαμε– η πραγματικότητα δεν άλλαξε: η ύφεση, η φτώχεια, οι ανάγκες είναι πάντα εδώ και εμείς καλούμαστε να πάρουμε θέση. Διαχειριστή του Μνημονίου εκλέξαμε, τον καλύτερο σύμφωνα με το εκλογικό σώμα. Ποιος και πώς, όμως, θα διαχειριστεί τις ανάγκες μια κοινωνίας που καταρρέει με το κράτος πρόνοιας διαλυμένο και με μια συνεχή εισροή χιλιάδων προσφύγων; Μέσα στα πολλά που μπορούμε να πούμε για τους πρόσφυγες, ας σκεφτούμε κι αυτό: η παρουσία τους δεν μας επέτρεψε, και δεν μας επιτρέπει, να εφησυχάσουμε — και γι’ αυτό πρέπει να τους ευχαριστούμε. Μας υπενθυμίζει καθημερινά πως, όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα στη χώρα μας, υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Πως η γκρίνια, η παραίτηση, οι εκλογικές εντάσεις και η ηττοπάθεια είναι πολυτέλειες, οι οποίες δεν μπορεί να αφορούν το πιο ζωντανό, το πιο κινηματικό, το πιο «αριστερό» κομμάτι της κοινωνίας».

Η φωτογραφία ως τρόπαιο: Όχλος, λιντσάρισμα και αναμνηστική καταγραφή. Η Πηνελόπη Πετσίνη γράφει για τις πολεμικές φωτογραφίες-τρόπαια και την σημειολογία τους, με αφορμή τα τέσσερα χρόνια από την εκτέλεση Καντάφι και τις φωτογραφίες με το πτώμα του. «Μπορούμε να εντάξουμε τις εικόνες του θανάτου του Καντάφι σε μια ιστορική ταξινόμηση που κυμαίνεται από φωτογραφίες λυντσαρίσματος Αφροαμερικανών μέχρι τα πρόσφατα στιγμιότυπα του Άμπου Γκράιμπ∙ το κοινό δεν είναι απλώς η θηριωδία και η διαστρέβλωση της ηθικής μιας κοινωνίας, αλλά και το γεγονός πως όλες μοιράζονται ένα χαρακτήρα τρόπαιου. Υπό αυτή την οπτική, η φωτογραφία παράγει και αναπαράγει την θηριωδία ως θέαμα. Οι λυντσαρισμένοι άνθρωποι που κρέμονται από δέντρα, οι νεκροί φασίστες κρεμασμένοι ανάποδα, τα βασανιστήρια του Άμπου Γκράιμπ, οι εκτελέσεις Τσαουσέσκου, Χουσεΐν και Καντάφι, όσο ξεχωριστές περιπτώσεις κι αν είναι, όλες σχεδιάζονται ως θέατρα ταπείνωσης και οι φωτογραφίες που τις καταγράφουν αποτελούν σύμβολα της κατάκτησης του άλλου. Και, όπως παρατήρησε η Ariella Azoulay η εικονογράφηση της θηριωδίας είναι μάλλον μια δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα ως τμήμα της θηριωδίας και «των συνθηκών που επιτρέπουν την εμφάνισή της, την ίδια την ύπαρξή της».

Τα παράξενα αρκτικόλεξα ΤΡΡ, CETA, TiSA: η ΤΤΙP έχει και παρέα… Η Δώρα Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη γράφει για τις εμπορικές συμφωνίες «νέας γενιάς» και την στρατηγική τρίπλα των ΗΠΑ. «Συμφωνίες με αντίστοιχους στόχους επιχειρούν να εφαρμόσουν κυρίως οι ΗΠΑ σε συνεργασία με τα ωφελούμενα συμφέροντα, μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, η ανάδυση σημαντικών περιφερειακών οικονομικών δυνάμεων όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία οδήγησε σε εντάσεις και διαφωνίες εντός του ΠΟΕ, καθώς οι χώρες αυτές δεν είναι διατεθειμένες να συναινέσουν σε ένα μοντέλο παγκόσμιου εμπορίου που θα κατοχυρώνει την πρωτοκαθεδρία των δυτικών μεγάλων παικτών. Οι εμπορικές συμφωνίες «νέας γενιάς» συνιστούν μια στρατηγική τρίπλα των ΗΠΑ προκειμένου να αποφύγουν τη βαβέλ του ΠΟΕ και να εξασφαλίσουν την εταιρική παντοκρατορία μέσω διμερών ή πολυμερών εμπορικών συμφωνιών. Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο κατορθώνουν να φτάσουν στις υπογραφές εξασφαλίζοντας πλήρη αδιαφάνεια για όλους τους γύρους διαπραγματεύσεων. Οι υπογραφές μπαίνουν χωρίς προηγουμένως να έχουν ενημερωθεί οι πολίτες για το περιεχόμενο των συμφωνιών, αιφνιδιάζονται και δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s