Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο

Standard

Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα-1

της Εσρά Σερτ

μετάφραση από τα τουρκικά: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου

Άγκυρα, Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015. Μετά το κάλεσμα συνδικάτων, επαγγελματικών ενώσεων και εργατικών συλλόγων (ανάμεσα στα άλλα των μηχανικών, των αρχιτεκτόνων, των γιατρών, των δημοσίων υπαλλήλων), καθώς και φιλειρηνικών οργανώσεων συγκεντρωθήκαμε στην Άγκυρα. Εκεί ζήσαμε δύο απανωτές εκρήξεις μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό, ένα σημείο με ιστορικό και κοινωνικό συμβολικό βάρος στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας. Το ρολόι έδειχνε 10.04 ακριβώς.

Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ».

Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ».

Τα λεπτά και οι ώρες που ακολούθησαν ήταν στιγμές που δεν πρέπει κανένας άνθρωπος να ζήσει και να δει. Εμείς τις ζήσαμε, τις είδαμε. «Aπό δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο»: αυτό ή κάτι παρεμφερές έγραψε ένας φίλος μου στο λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… Πλέον, τίποτε δεν θα ’ναι το ίδιο. Οι ωραίοι, εγκάρδιοι άνθρωποι που ήταν στην Άγκυρα, εκείνα τα δέντρα και τα συντριβάνια μπροστά στον σταθμό έγιναν μάρτυρες των απεγνωσμένων προσπαθειών των γιατρών του τουρκικού Ιατρικού Συλλόγου και όλων εκείνων που θέλησαν να κρατήσουν στη ζωή και να βοηθήσουν τους τραυματισμένους, τους ανθρώπους που σε κατάσταση σοκ περιφέρονταν απλώς ή έτρεχαν από δω και από κει, ενώ οι αστυνομικοί μόνο δυσχέραιναν την κατάσταση, έκαναν επιθέσεις με χημικά και χτυπούσαν αυτούς που προσπαθούσαν να κρατηθούν στη ζωή. Όλα αυτά τα είδαμε και τα καταγράψαμε σε μια άκρη του μυαλού μας όλοι μας.

Στην προσπάθειά μας να απομακρυνθούμε όσο γινόταν πιο μακριά, στην προσπάθειά μας να αναπνεύσουμε, είδαμε κάτω στο δρόμο κομματιασμένα ανθρώπινα μέλη.

Είμαστε θλιμμένοι, είμαστε θυμωμένοι, είμαστε εξεγερμένοι, θρηνούμε. Όλοι εμείς και ο καθένας από εμάς που καρδιοχτυπά, είμαστε όλοι μας κανονικοί άνθρωποι με ανθρωπιά, που αντιδρούμε σε αυτήν την ανώμαλη, απάνθρωπη κατάσταση.

Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Από το κίνημα αντίστασης του Ιουνίου του 2013 και μετά, ο πρώην πρωθυπουργός της κυβέρνησης του AKP (το οποίο δεν πέτυχε τους στόχους του στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, καθώς ο λαός του έστειλε ένα σαφές μήνυμα) και νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχασε τον ύπνο του. Ενοχλήθηκε πάνω απ’ όλα από την αλληλεγγύη μας, τον αγώνα για την προάσπιση των κοινών μας (των ποταμιών μας, των πλατειών μας, των δασών μας, των πάρκων μας) και την ανυπακοή μας. Στο διάστημα από τη σφαγή στο Σουρούτς που στοίχισε τη ζωή 33 ανθρώπων μέχρι σήμερα, ένα διάστημα που σημαδεύτηκε από αιματηρά επεισόδια με αποκορύφωμα την 10η Οκτωβρίου, ο Ερντογάν δήλωνε το εξής: Δεν μας δώσατε την πλειοψηφία, δεν εκλέξατε 400 βουλευτές από το κόμμα μας, γι’ αυτό σας συμβαίνουν όλα αυτά… Δώστε μας την εξουσία την 1η Νοεμβρίου, δώστε μας 400 βουλευτές και οι θάνατοι θα σταματήσουν, θα υπάρχει ασφάλεια. Αλλιώς η χώρα θα συρθεί στο χάος.

Από τον Ιούνιο και μετά, οι νέοι και οι γυναίκες αυτής της χώρας αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητά μας ως άνθρωποι που στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και συντασσόμαστε με τον μόχθο, με την ελευθερία, με το κοσμικό κράτος, με την ομορφιά, με την ειρήνη. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τη φράση «από δω και στο εξής, τίποτε δεν θα είναι το ίδιο». Δεν υπάρχει κανείς άλλος εκτός από όλους και όλες μας· ή όλοι μαζί ή κανείς μας. Θα οργανωθούμε και θα προασπίσουμε την ασφάλειά μας, θα οργανώσουμε τις κάλπες μας και θα νικήσουμε, θα εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο και θα βγούμε μαζί από αυτό το σκοτάδι.

Εκείνοι όμως δεν γνωρίζουν ότι εμείς που γράφαμε το σύνθημα «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ» στο πάρκο Γκεζί, στους δρόμους, στα πανεπιστήμια, στους τοίχους, το εννοούσαμε. Και ξεχνούν ότι από αυτό τον τόπο έχουν περάσει πολλοί δολοφονημένοι Σαμπαχαττίν Αλί που πεισματικά έλεγαν «Να πιστεύεις στους ανθρώπους». Κι εμείς τους ακούμε, όπως θα τους ακούν και άλλοι μετά από μας — μπορούν να μας σκοτώσουν αλλά δεν μπορούν να μας εξαφανίσουν· συνεχίζουμε!

Το ψωμί που τρώμε σ’ αυτόν τον κόσμο

το νερό που πίνουμε

η δύναμη, αυτή, των γονάτων μας

η γεύση του δέρματός μας

είναι για να αντιστεκόμαστε

όχι για να δραπετεύουμε.                                                                              

   Τουργκούτ Ουγιάρ

Σημειώσεις

Ο Τουργκούτ Ουγιάρ (1927–1985) ήταν τούρκος ποιητής. Συγκαταλέγεται στους σουρρεαλιστές ποιητές που ανανέωσαν την τουρκική ποίηση.

O Σαμπαχατίν Αλί ήταν τούρκος πεζογράφος. Γεννήθηκε το 1907 και δολοφονήθηκε το 1948.

Το κείμενο γράφτηκε για τα «Ενθέματα». Η Εσρά Σερτ είναι αρχιτέκτονας, μέλος της συνέλευσης σοσιαλιστών αρχιτεκτόνων και μηχανικών και ζει στην Άγκυρα

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο

  1. Πίνγκμπακ: Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s