Τα παράξενα αρκτικόλεξα ΤΡΡ, CETA, TiSA: η ΤΤΙP έχει και παρέα…

Standard

Εμπορικές συμφωνίες «νέας γενιάς»: μια στρατηγική τρίπλα των ΗΠΑ

της Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη 

«Αρκαδία» (λεπτομέρεια). Έργο της Κατερίνας Δροσοπούλου, από την έκθεση Ars Longa Vita Βrevis, από τις 8.10 έως τις 30.10 στην γκαλερι Open Case 303 (Κηφισίας 303, Κηφισιά).

«Αρκαδία» (λεπτομέρεια). Έργο της Κατερίνας Δροσοπούλου, από την έκθεση Ars Longa Vita Βrevis, από τις 8.10 έως τις 30.10 στην γκαλερι Open Case 303 (Κηφισίας 303, Κηφισιά).

Στις Βρυξέλλες, αυτές τις μέρες, συναντιούνται κινήματα και φορείς από όλη την Ευρώπη με σκοπό να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, τη φτώχια, τον ρατσισμό και την ΤΤΙΡ (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε.). Ιδιαίτερα όσον αφορά την ΤΤΙΡ ανακοινώθηκαν 140 ξεχωριστές εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις. Ανάμεσά τους, και η εντυπωσιακή διαδήλωση, το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, στο Βερολίνο με 250.000 συμμετέχοντες, αλλά και σε άλλες πρωτεύουσες της κεντρικής Ευρώπης. Την ίδια στιγμή, η Πρωτοβουλία Ευρωπαίων πολιτών (European Citizens Initiative – ECI) ενάντια στις TTIP και CETA μέσα σε έναν χρόνο συγκέντρωσε περισσότερες από 3,2 εκατομμύρια υπογραφές υπερκαλύπτοντας τους στόχους που είχε θέσει. Με αυτό τον τρόπο κατέστησε σαφές ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν νομιμοποιείται να διαπραγματεύεται εν κρυπτώ στο όνομα των λαών της Ευρώπης. Στην Ελλάδα όλο και περισσότερες δράσεις οργανώνονται αυτές τις μέρες, αντίστοιχες ως προς τη θεματική, αλλά όχι και τη μαζικότητα. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι μέσα στον τελευταίο χρόνο κερδήθηκε σημαντικό έδαφος ως προς την ενημέρωση σχετικά με την ΤΤΙΡ, σημείο εξαιρετικά σημαντικό, καθώς έχει αποδειχθεί ότι όταν οι πολίτες ενημερώνονται σχετικά με περιεχόμενο αυτού του τύπου εμπορικών συμφωνιών, οργανώνονται και αντιδρούν. Συνέχεια ανάγνωσης

Η φωτογραφία ως τρόπαιο: Όχλος, λιντσάρισμα και αναμνηστική καταγραφή

Standard

20.10.2015: Τέσσερα χρόνια από την εκτέλεση Καντάφι

της Πηνελόπης Πετσίνη

Άνδρας κρατά φωτογραφία του νεκρού Καντάφι μετά την ανακοίνωση του θανάτου του. Τρίπολη, Λιβύη, 20 Οκτωβρίου 2011.

Άνδρας κρατά φωτογραφία του νεκρού Καντάφι μετά την ανακοίνωση του θανάτου του. Τρίπολη, Λιβύη, 20 Οκτωβρίου 2011.

Η «δημοσιογραφία των πολιτών» είναι πλέον ένας όρος-πασπαρτού, που περιγράφει οποιονδήποτε: από τον επαναστάτη της Αραβικής Άνοιξης μέχρι τον γείτονα που ανησυχεί γι’ αυτό που συμβαίνει δίπλα του. Αρκετές εικόνες αυτού του είδους είναι πια πασίγνωστες: από τα αναμνηστικά στιγμιότυπα των βασανιστηρίων στο Άμπου Γκράιμπ μέχρι τις φωτογραφίες κινητών από την εκτέλεση του Σαντάμ Χουσεΐν. Πιο πρόσφατο παράδειγμα, η σύλληψη και εκτέλεση του Μουαμάρ Καντάφι στις 20 Οκτωβρίου 2011, η οποία μεταδόθηκε ευρύτατα και λεπτομερειακά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πρωτίστως με τις εικόνες που δημιούργησαν και διακίνησαν οι αυτόπτες μάρτυρες (ή συμμετέχοντες) στο λιντσάρισμά του. Ήδη από την αρχή των γεγονότων, το Al Jazeera μετέδιδε ότι οι εξελίξεις γίνονταν γνωστές από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «χάρη σε θαρραλέους πολίτες-δημοσιογράφους», κάποιοι εκ των οποίων ήταν επαναστάτες. Και, όπως παρατήρησε ένας ανταποκριτής, «αυτοί που ρίσκαραν τη ζωή τους για να ανατρέψουν το καθεστώς Καντάφι αναγνώριζαν την αξία τόσο του Καλάζνικοφ όσο και της φωτογραφικής μηχανής στη διεξαγωγή ενός πολέμου». Συνέχεια ανάγνωσης

«Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια» *

Standard

της Γεωργίας Βαλωμένου

 Οι εκλογές της 20ής του Σεπτέμβρη πέρασαν και άφησαν πίσω τους σφοδρές πολιτικές διαμάχες, συχνά πέρα από τα όρια της ευπρέπειας, κυρίως ενδοαριστερές, εμφύλιες δηλαδή, κατεστραμμένες φιλίες και οικογενειακές σχέσεις-συντρίμμια. Παρά το ότι το βασικό διακύβευμα των εκλογών (το ποιος δηλαδή θα αναλάμβανε τη διαχείριση του Μνημονίου), δεν ήταν και τόσο σημαντικό επί της ουσίας, η πόλωση μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ (η οποία, παρά τα μικρά δημοσκοπικά της ποσοστά, ήταν η μόνη φωνή αμφισβήτησης του μνημονιακού μονόδρομου) υπήρξε τεράστια.

Έγκον Σίλε,

Έγκον Σίλε, «Δυο κορίτσια», 1911

Κάπου στο κέντρο όλου αυτού του μακελειού, οι πιο ψύχραιμοι των δύο πλευρών ήταν εκείνοι που είτε ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ ελλείψει καλύτερης εναλλακτικής αλλά ήθελαν και τη Λαϊκή Ενότητα στη Βουλή, είτε ψήφιζαν Λαϊκή Ενότητα, πιστεύοντας πως τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος αλλά ήθελαν και την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Ν.Δ., δεδομένου πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Ανήκω στους δεύτερους, συμφωνώντας με τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο ότι «η συνθηκολόγηση της κύριας δύναμης της Αριστεράς, εν προκειμένω του ΣΥΡΙΖΑ, είναι τραύμα στο σώμα της κάθε Αριστεράς».[1] Συνέχεια ανάγνωσης

Με μουσική από έναν κουβά

Standard

Οι Αφγανοί πρόσφυγες στο Παλαί στο Γαλάτσι

του Γιάννη Χατζηδημητράκη

Aν έχουμε το δικαίωμα να διαχωρίσουμε τους πρόσφυγες σε κατηγορίες, οι Αφγανοί ανήκουν στις λιγότερο «προνομιούχες». Τα σύνορα της Γερμανίας δεν άνοιξαν γι’ αυτούς, συχνά δεν τους αναγνωρίζεται το καθεστώς του πρόσφυγα, και φαίνεται να έχουν τις λιγότερες δυνατότητες (οικονομικές, δικτύωσης κλπ.) για να συνεχίσουν με σχετική άνεση το ταξίδι προς τον τελικό προορισμό τους. Αποτέλεσμα είναι ο εγκλωβισμός τους για κάποιο χρονικό διάστημα στην Αθήνα, με συνέπεια τη δημιουργία αυτοσχέδιων πρόχειρων καταυλισμών σε ανοικτούς χώρους, στο Πεδίο του Άρεως το καλοκαίρι και στην πλατεία Βικτωρίας τον Σεπτέμβρη.

Ο χορός του κουβά. Φωτογραφία: Μαίρη Σιτμάκη

Ο χορός του κουβά. Φωτογραφία: Μαίρη Σιτμάκη

Η ξαφνική απόφαση της κυβέρνησης να μεταφέρει τους πρόσφυγες από την Πλατεία Βικτωρίας στο ολυμπιακό γυμναστήριο του Γαλατσίου, το γνωστό «Παλαί», στις αρχές του μήνα, βρήκε απροετοίμαστες τις αλληλέγγυες-κινηματικές συλλογικότητες των γύρω περιοχών. Οι δομές που φτιάχτηκαν το καλοκαίρι και σήκωσαν σχεδόν αποκλειστικά το βάρος στο Πεδίο του Άρεως έχουν επικεντρωθεί σε δικά τους εγχειρήματα. Ο δήμαρχος Γαλατσίου ακροβατούσε μεταξύ της ευθυγράμμισης με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και της ανησυχίας για τυχόν αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας. Τελικά, οι αντιδράσεις περιορίστηκαν σε μερικά μεμψίμοιρα σχόλια σε τοπικές ιστοσελίδες και ένα υπόγειο άγχος ορισμένων μην τυχόν και οι πρόσφυγες «καταλάβουν» και το όμορο άλσος Βεϊκου. Αντιθέτως, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν άμεση με αποτέλεσμα τις συνεχείς ανακοινώσεις ότι δεν χρειάζονται επιπλέον ρούχα μιας και οι ανάγκες στον τομέα αυτό έχουν καλυφθεί (πλην κουβερτών και υπνόσακων που, καθώς δεν υπάρχει δυνατότητα πλυσίματος, μετατρέπονται σε «μιας χρήσεως»). Συνέχεια ανάγνωσης

Παπάφειο Ορφανοτροφείο. Η συγκάλυψη του Άνθιμου

Standard

του Γιάννη Κωνσταντίνου

O Άνθιμος καλεσμένος στην πρεμιέρα της εκπομπής «AννίταGR» της Αννίτας Πάνια, πέρσι τον Σεπτέμβριο

O Άνθιμος καλεσμένος στην πρεμιέρα της εκπομπής «AννίταGR» της Αννίτας Πάνια, πέρσι τον Σεπτέμβριο

Το Παπάφειο Ορφανοτροφείο, που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1903, είναι, σήμερα, όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα του, νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που εποπτεύεται από την 4η Υγειονομική Περιφέρεια Μακεδονίας και Θράκης και κατ’ επέκταση από τον υπουργό Υγείας. Για κακή τύχη –όχι μόνο του Παπαφείου– διοικείται από τον εκάστοτε «Άνθιμο» Θεσσαλονίκης. Ο νυν Άνθιμος ελέγχεται ποινικά διότι το 2012 συγκάλυψε μια υπόθεση βιασμού ανηλίκου αγοριού από άλλο ανήλικο αγόρι εντός του ορφανοτροφείου. Η υπόθεση διερευνήθηκε για πάνω από δύο χρόνια από έναν Εισαγγελέα Πρωτοδικών, ο οποίος την έστειλε στο αρχείο. Ευτυχώς, τον τρίτο χρόνο (κατά τας Γραφάς;) η Εισαγγελέας Εφετών διαφώνησε και παρήγγειλε διώξεις. Ο ίδιος ο Άνθιμος παραδέχεται ότι γνώριζε από την πρώτη στιγμή το περιστατικό και ομολογεί τη συγκάλυψη με τη δικαιολογία ότι πίστευε πως είναι καλύτερο το θέμα να αντιμετωπιστεί από το επιστημονικό προσωπικό του ιδρύματος. Μόνο που ο βιασμός επαναλήφθηκε, το παιδί νοσηλεύτηκε με βαριά βλάβη σε νοσοκομείο και το ζήτημα ξέφυγε από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους και τα ψηλοτάβανα δωμάτια του νεοκλασικού της οδού Παπάφη. Συνέχεια ανάγνωσης

Παιχνίδια γεωπολιτικής και εξουσίας με τους πρόσφυγες

Standard

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί να επηρεάσει διεθνείς οργανισμούς και να επανενεργοποιήσει το Δουβλίνο για την Ελλάδα

 του Αποστόλη Φωτιάδη

Αν θέλει κάποιος να αντιληφθεί τις πολιτικές μεθοδεύσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην προσφυγική κρίση, μπορεί να ξεκινήσει από την πρώτη πρόταση της Ανακοίνωσης που εξέδωσε την Τετάρτη (14.10.2015), εν αναμονή της σχετικής συνόδου αρχηγών κρατών: «Τους πρώτους εννέα μήνες του χρόνου πάνω από 710.000 –πρόσφυγες, εκτοπισμένοι και άλλοι μετανάστες– βρήκαν τον δρόμο τους προς την Ευρώπη, τάση που αναμένεται να συνεχιστεί»· και, στον αριθμό αυτό, παραθέτει ως υποσημείωση: «μεγέθη δημοσιευμένα από την Frontex στις 13 Οκτωβρίου 2015». Πράγματι, μία ημέρα πριν, ο οργανισμός είχε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του κείμενο με τίτλο «710.000 μετανάστες μπήκαν στην Ευρώπη τους πρώτους εννέα μήνες του 2015». Την ίδια κιόλας μέρα, και μετά το κράξιμο στο διαδίκτυο σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού του αριθμού αυτού, η Frontex κυνικά παραδέχεται ότι διπλομετράει όσους εισέρχονται από τα ελληνικά σύνορα και μετά ξανά από τα ουγγρικά ή κροατικά. Αργότερα, θα προσθέσει και μια σχετική επισήμανση στο τέλος του κειμένου. Όλα αυτά, όμως, δεν αφορούν την Επιτροπή. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: Ξέρει η Επιτροπή πόσοι έχουν μπει φέτος στην Ε.Ε; Η σωστή απάντηση είναι: Μπορεί να ξέρει, μπορεί και όχι — αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Πρόσφυγες στον σιδηροδρομικό σταθμό της Γευγελής, 28.7.3015. Φωτογραφία: Dimitar Dilkoff/AFP

Πρόσφυγες στον σιδηροδρομικό σταθμό της Γευγελής, 28.7.3015. Φωτογραφία: Dimitar Dilkoff/AFP

Αυτό που ξέρει σίγουρα η Επιτροπή είναι ότι έχει μπροστά της πολύ λίγο χρόνο για να αποκαταστήσει τα ερείπια του μηχανισμού ελέγχου των πληθυσμιακών ροών που κατέρρευσε φέτος τον Μάρτιο. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές αποστροφές του λόγου του ο υπερεπίτροπος Γιούνκερ αναφέρεται σε μια διορία έξι μηνών για να πραγματοποιηθούν οι σχεδιασμοί της Επιτροπής. Η πρόβλεψη είναι ότι την επόμενη άνοιξη, καθώς ο πόλεμος στην Συρία θα γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος, θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερη προσέλευση προσφύγων, και η Επιτροπή θέλει να είναι έτοιμη να διαχειριστεί την κατάσταση. Συνέχεια ανάγνωσης

Τα πρόσωπα από την Άγκυρα

Standard

Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα-4

4 -tourkia

Τα πρόσωπα από την Άγκυρα. Οι πιο συγκλονιστικές εικόνες δεν ήταν αυτές της σφαγής. Ήταν οι προσωπικές φωτογραφίες των θυμάτων. Η φωτογραφία του κοριτσιού μέσα στο πούλμαν που έφερνε «την ειρήνη στην Άγκυρα», της μελαχρινής γυναίκας με το πλατύ χαμόγελο, του βετεράνου συνδικαλιστή με το μικρόφωνο. Εικόνες που μιλάνε για ζωή, δράση και όνειρα. Για απλούς προσιτούς ανθρώπους που, στη μία και μόνη ζωή που τους δόθηκε, δεν πήγαν βόλτα στο πάρκο χτες Κυριακή, αλλά έκριναν ότι έπρεπε να διαδηλώσουν στην Άγκυρα για να σταματήσει ο πόλεμος στο Κουρδιστάν. Όπως στην αρχαία τραγωδία η γνώση του τέλους δίνει ιδιαίτερο νόημα σε κάθε λέξη των ηρώων, έτσι και αυτές οι ανέμελες εικόνες αποκτούν τη δραματική σκίαση του δράματος που ακολούθησε. Τα πρόσωπα από την Άγκυρα συγκλονίζουν γιατί σε έναν κόσμο που οργανώνει το θάνατο στην κάθε λεπτομέρειά του, αυτά εκπέμπουν το θάμβος της ζωής. Τα πρόσωπα από την Άγκυρα δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις. Είναι τα τεκμήρια της επιμονής της ζωής στην εποχή του θριαμβεύοντος θανάτου.

Γιάννης Αλμπάνης

(απόσπασμα από κείμενό του που δημοσιεύθηκε στο www.yannisalmpanis.gr)