Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριακή 1 Νοεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Μάνου Αυγερίδη, Λ. Α. Θρέμπορα, Νίκου Σαραντάκου, Νίκου Πολίτη, Ζωής Σβώλου, Κώστα Φιλίνη, Γιώργου Σταμπουλή, Αθηνάς Σίμογλου, Μανουέλ Λοφ, Στρατή Μπουρνάζου, Μάρτιν Λέμπεργκ Πέτερσεν.

Michael Sowa - Ήσυχες μέρες

Michael Sowa – Ήσυχες μέρες

Ο φράχτης και οι προτεραιότητες. Ο Μάνος Αυγερίδης μιλάει για την επείγουσα ανάγκη να μπει η προστασία της ανθρώπινης ζωής ως πρώτη προτεραιότητα με την δημιουργία ασφαλών διόδων για τους πρόσφυγες. «Συχνά λέγεται ότι ο φράχτης δεν είναι προτεραιότητα. Ασφαλώς, το να θέτει μια κυβέρνηση προτεραιότητες σε συνθήκες περιορισμένης δυνατότητας άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής είναι και εύλογο και σημαντικό. Είναι σημαντικό, επίσης, να αναγνωρίζουμε τους συσχετισμούς, τα όρια και τις δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι, ακριβώς, ποιες είναι αυτές οι προτεραιότητες. Αυτό που θα περίμενε κανείς να αποτελεί την πρώτη, την απόλυτη προτεραιότητα σε μια προσφυγική κρίση του 21ου αιώνα είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Κι αυτό δεν συμβαίνει ούτε στην Ευρώπη, ούτε στη χώρα μας, παρόλο που οι προσπάθειες για τη διάσωση ανθρώπων –με τη συμμετοχή και τον καθοριστικό ρόλο εθελοντών και ντόπιων– που παλεύουν με τα κύματα στο Αιγαίο είναι συγκινητικές και πολλές φορές υπεράνθρωπες. Ποια άλλη λοιπόν μπορεί να είναι η απόλυτη προτεραιότητα, σ’ αυτές τις συνθήκες εκτός από τη δημιουργία ελεύθερων και ασφαλών διόδων για τους πρόσφυγες, ώστε να μην πνίγονται στη θάλασσα και να μην πεθαίνουν στο κρύο και τα κατσάβραχα προσπαθώντας να περάσουν τείχη, φράχτες, αστυνομίες και εχθρικούς συνοριακούς στρατούς;»

Ο λαθρομετανάστης, ο λαθρεπιβάτης και οι λαθροχειρίες. Ο Λ. Α. Θρέμπορας σχολιάζει την υπεράσπιση του όρου «λαθρομετανάστης» από τον Γ. Κουμουτσάκο. «Με βάση το ίδιο «γλωσσολογικό» σόφισμα –γιατί περί σοφίσματος πρόκειται– (ότι αφού ο όρος λαθρεπιβάτης είναι ο.k. τότε είναι ο.k. και ο όρος λαθρομετανάστης), τότε και το υπάνθρωπος είναι μια χαρά. Αφού υπάρχει ο υπολοχαγός, ο υποπλοίαρχος, ο υπίατρος, ο υπόγειος, το υποπόδιο, η υποτείνουσα, το υπόθετο, η υπενοικίαση, η υπογλυκαιμία κλπ. κλπ. Και η υποκρισία, βεβαίως».

Απορίες μικρές και μεγαλύτερες. Ανοικτή επιστολή του Νίκου Πολίτη στον Α. Μπαλτά με αφορμή παλαιότερο κείμενο του τελευταίου στα «Ενθέματα». «Εφόσον οι νεοφιλελεύθεροι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν κάνουν ρούπι πίσω απ’ τις ιδεολογικές τους εμμονές, εφόσον απέρριψαν ως και τη φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων ως ισοδύναμο, θα χρειαστούμε, πιο πολύ από ποτέ, όχι το χειροκρότημα, αλλά την κριτική. Φαντάσου (μικρό σενάριο επιστημονικής φαντασίας): Στη Βουλή ψηφίζεται κάτι, αφού οι «θεσμοί» φρόντισαν ν’ απορρίψουν όσα αντισταθμιστικά. Έξω, η πλατεία «βράζει» και ωρύεται: Ναι στο ΣΥΡΙΖΑ, Όχι στο νόμο, Ναι στο ΣΥΡΙΖΑ, Όχι στο νόμο! Φαντάζεσαι τι διαπραγματευτική δύναμη θα ’δινε στην κυβέρνηση! Δηλαδή, τι; Οι ψηφοφόροι ή, ακόμα πιο ανήκουστο, τα μέλη του κόμματος ενάντια στην κυβέρνησή τους; Ούτ’ ενάντια, ούτε όμως κι ευκολόπιστα, αλλά κριτικά και ανοιχτά σε διάλογο με σεβασμό σ’ όλες τις απόψεις ώστε, τελικά, να φτιάχνουν την ενότητα. Πολλοί σύντροφοι θ’ απορήσουν. Εγώ πάλι όχι».

Το καρτέλ των καναλιών. Ο Νίκος Σαραντάκος στην μόνιμη στήλη του «ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ», γράφει για κανάλια, καρτέλ και διαπλοκή. «Τους ιδιοκτήτες των καναλιών, που συνήθως είναι άτομα με μεγάλη οικονομική επιφάνεια που την αντλούν από άλλες τους δραστηριότητες, ενίοτε νόμιμες, τους αποκαλούμε, σε οικείο ύφος, καναλάρχες, αξιοποιώντας το πολύ παραγωγικό επίθημα –άρχης, που χρησιμοποιείται στη νεοελληνική τόσο στην επίσημη γλώσσα όσο και στην αργκό για να δηλώσει τον ιδιοκτήτη ή τον επικεφαλής κάποιου φορέα. Ο καναλάρχης βέβαια είναι λέξη λαϊκή και όχι θεσμική, και συνήθως η χρήση της υποδηλώνει κριτική στάση απέναντι στο φαινόμενο της διαπλοκής στα μέσα ενημέρωσης και τους πρωταγωνιστές του (Για παράδειγμα, στην Αυγή, ο όρος «καναλάρχες» έχει δεκαπλάσιες ανευρέσεις απ’ ό,τι στην Καθημερινή)». 

Κ.Φιλίνης, ένας διανοούμενος της δράσης. Με την ευκαιρία της παρουσίασης την Πέμπτη, στην Παλιά Βουλή του τόμος Κώστας Φιλίνης. Ένας διανούμενος της δράσης, δημοσιεύουμε ένα σχετικό σημείωμα της γυναίκας τού, Ζωής Σβώλου, και αποσπάσματα από τις απαντήσεις του Κ. Φιλίνη στη συνέντευξή του στον Λουκά Αξελό, με θέμα τον Γκράμσι.

Ένα πολύτιμο βιβλίο, της Ζωής Σβώλου. «Οι άνθρωποι φεύγουνε, οι μνήμες χάνονται κι αυτές. Μένουν τα βιβλία –όλα τα βιβλία, όλων των εποχών– που μας συντροφεύουν, γονιμοποιούν τη σκέψη τη δική μας κι όσων θα ακολουθήσουν. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι ο τόμος με τα γραπτά του Κώστα Φιλίνη και για τον Κώστα Φιλίνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεμέλιο με τη φροντίδα και την αρωγή των ΑΣΚΙ και του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς. Σίγουρα δεν απευθύνεται μόνο σε αριστερούς αναγνώστες, αλλά και σ’ εκείνους που αναζητούν νέους δρόμους παρακολουθώντας τα μονοπάτια ποτ πέρασαν κι’ άνοιξαν οι παλιότεροι. Ο Κώστας Φιλίνης στα πάνω από εξήντα χρόνια έντονης πολιτικής δραστηριότητας μίλησε κι έγραψε πλήθος κείμενα ιδεολογικά, θεωρητικά, οργανωτικά, παρεμβάσεις, αναλύσεις πάνω κυρίως στην επικαιρότητα, κείμενα για την πολιτική και για την πρακτική κομματική δράση. Δεν κρατούσε αρχείο, πολλά δεν έχουν ημερομηνία, κάποια πρέπει να χάθηκαν. Δεν έγραφε για το συρτάρι, ήθελε τα κείμενά του εργαλεία για την προώθηση συγκεκριμένου στόχου».

Η νέα αντίληψη της ηγεμονίας, του Κώστα Φιλίνη. «Ο Γκράμσι δεν διατύπωσε ρητά την άποψη ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν πολιτικά υποκείμενα πέραν από τα ταξικά (και δεν έχω στοιχεία να υποστηρίξω ότι τουλάχιστον το υποψιαζόταν). Πάντως ο σημαντικός και αυτόνομος ρόλος τον οποίο αποδίδει ο Γκράμσι στην ιδεολογία, που σημαίνει ότι κατ’ αυτόν οι ιδεολογίες δεν «εκκρίνονται» μηχανικά από τις τάξεις, αποτελεί ένα πολύ γόνιμο στοιχείο που μπορεί να μας βοηθήσει στο να κατανοήσουμε τα νέα μη ταξικά (ή διαταξικά) πολιτικά υποκείμενα που εισβάλλουν σήμερα στο στίβο των κοινωνικών αγώνων (κυρίως κίνημα πρωτόβουλης δημοκρατικής παρέμβασης των πολιτών, κίνημα οικολογικό, κίνημα απελευθέρωσης των γυναικών) σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες».

Μια ριζοσπαστική και ρεαλιστική πρόταση για το ασφαλιστικό: Κρατική σύνταξη για όλους και τριαντάωρο εργασίας. Συνέντευξη του Γιώργου Σταμπουλή, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, για μια ριζοσπαστική και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση που παρουσίασε για το ασφαλιστικό. «Όλο το μοντέλο αυτό που εισηγούμαι δημιουργεί μια αύξηση του ΑΕΠ σε ένα έτος μόνο γύρω στο 10% . Οι συντάξεις θα πληρώνονται από την αύξηση του ΑΕΠ, και άρα και των εσόδων του κράτους και της φορολογίας. Αυξάνεις την φορολογητέα ύλη, απλοποιείς πολύ το φορολογικό σύστημα συνολικά, επομένως μπορείς να προσδοκάς (είναι μετρήσιμο, και μπορούμε να τρέξουμε διάφορα σενάρια σ’ αυτό) ότι θα καλύψεις πολύ σύντομα 100% αυτή τη δαπάνη της ενιαίας σύνταξης. Αυτό έχει σημασία και για άλλους τομείς της μη αμειβόμενης εργασίας του νοικοκυριού, του άνεργου που βοηθάει. Ας δούμε το παράδειγμα των αγροτών. Οι αγρότες πληρώνουν χαμηλές εισφορές και παίρνουν σύνταξη από τον ΟΓΑ που θεωρείται ουσιαστικά προνοιακός οργανισμός. Στο σύστημα που προτείνω δεν χρειάζεται ο ΟΓΑ: ο αγρότης θα πάρει την σύνταξη που παίρνουν όλοι. Και ο άνεργος, και ο υποαπασχολούμενος, όλοι. Ακούγεται λίγο έξω από τα όρια της οικονομικής ηθικής που σήμερα έχουμε στον λογισμό μας, το ότι μπορεί να μη δουλέψεις ποτέ στη ζωή σου και θα πάρεις σύνταξη. Αλλά και αυτός που δεν δουλεύει ποτέ συμμετέχει στην οικονομία, συμβάλλει στην οικονομία. Η σύνταξη είναι ένα δικαίωμα που πρέπει να έχει κάθε γενιά· και είναι δικαίωμα συλλογικό, όχι ατομικό».

Πορτογαλία: Is this a Coup? Δύο άρθρα για τις πολιτικές εξελίξεις στη Πορτογαλία.

Ποιος (δικαιούται να) κυβερνά αυτόν τον τόπο; της Αθηνάς Σιμογλου. «Σε διάγγελμά του προς τον λαό, στις 22 Οκτωβρίου, ο Καβάκο Σίλβα εξήγησε τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφασή του. Και όσα ανέφερε αποτελούν ένα παράδειγμα εντελώς νέο –και άκρως επικίνδυνο–, και όχι μόνο για την Πορτογαλική Δημοκρατία. Μίλησε λοιπόν για «μεγάλες στρατηγικές επιλογές που υιοθετήθηκαν από την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος». Ποιες είναι όμως αυτές οι επιλογές; Ο Πρόεδρος δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί στρατηγική επιλογή της χώρας. Αυτή η επιλογή υπήρξε θεμελιώδης για την εδραίωση του δημοκρατικού καθεστώτος της Πορτογαλίας και συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα θεμέλια της δημοκρατίας μας και του μοντέλου κοινωνίας στο οποίο επιθυμούν να ζουν οι Πορτογάλοι»[…] Η γραμμή των επιχειρημάτων μοιάζει απλή, υποδεικνύοντας μια τάση που εμφανίστηκε και στις πολωμένες μέρες του ελληνικού δημοψηφίσματος: η Ευρώπη νοηματοδοτεί ως έννοια το ουσιαστικό περιεχόμενο των δημοκρατιών, χωρίς ωστόσο το δικό της περιεχόμενο να μπορεί να τεθεί σε οποιαδήποτε συζήτηση. […] Δεν είναι πια η διάκριση των λειτουργιών, η ισότητα, το κράτος δικαίου και, κυρίως, η αντιπροσωπευτική αρχή: κάποιοι είναι «ακατάλληλοι» διά το κυβερνάν ενόψει των «αντιευρωπαϊκών» τους τοποθετήσεων. Ο κύκλος είναι τέλειος. Και ο Ανώτατος Άρχων της Πορτογαλίας τον καθιστά απολύτως σαφή: η Ευρώπη νοηματοδοτεί τη δημοκρατία, και όχι το αντίστροφο».

L’État cest lui? του Μανουέλ Λοφ. «Για ποιον, τέλος, ανησυχεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όταν καλείται να αποφασίσει για τη νέα κυβέρνηση των Πορτογάλων; Ποιον θεωρεί δικαιούχο του νόμιμου ενδιαφέροντος για τη διαχείριση των υποθέσεων της πορτογαλικής πόλεως; «Οι οικονομικοί θεσμοί, οι επενδυτές και οι αγορές», έναντι των οποίων θέλει να «εμποδίσει να μεταδοθούν τα λάθος μηνύματα». Αυτή είναι η δική του κοινότητα πολιτών. Δεν είναι οι κοινοί Πορτογάλοι, οι μακροχρόνια άνεργοι, οι νέοι που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, οι εκατομμύρια πληγέντες, κλαπέντες και κακοποιημένοι, εκείνοι που, σύμφωνα με τον κοινωνικό επιστήμονα António Barreto «έπειτα από τέσσερα χρόνια λιτότητας είναι μόλις λίγο πιο φτωχοι και πιο σκληραγωγημένοι» (RTP3, 22.10.2015). Αυτοί ήταν που εξέλεξαν τους εκπροσώπους τους. Και σε αυτούς τους τελευταίους εναπόκειται τώρα να συναινέσουν στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης. Όχι στον Πρόεδρο που εξελέγη με τις λιγότερες ψήφους σε ολόκληρη την ιστορία της δημοκρατίας μας».

H παρέλαση και η διολίσθηση. Γράφει ο Στρατής Μπουρνάζος για την φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. «Η παρέλαση είχε απ’ όλα: μαθητές και μαθήτριες, τη μαθητική μπάντα του Παπάφειου («εκλεκτού φυτωρίου μουσικής», όπως λέχθηκε), άρματα μάχης, καταδρομείς «με φλογερή πίστη», ΟΥΚ, συλλόγους εφέδρων που παρήλασαν βροντοφωνάζοντας Πατρίδα, Θρησκεία, Τιμή, στρατιωτικές μπάντες που παιάνιζαν «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα» […]Και ο χαιρετισμός του υπουργού Εθνικής Άμυνας που είπε ότι «ο άξονας Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος» είναι ο άξονας προστασίας του ελληνισμού», που «προστατεύουν οι Ένοπλες Δυνάμεις» […] Η τελετή είχε, όπως είπα, από όλα: μπάντες, μαθητές, στρατιώτες, στρατιωτικούς. Όλα, εκτός από ένα: έστω και την υποψία ότι γίνεται με κυβέρνηση της Αριστεράς. Θυμάμαι ότι, λίγους μόνο πριν, την 25η Mαρτίου υπήρχε μια κάποια συζήτηση αν έπρεπε να γίνει η παρέλαση, για τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε πει ότι θα τις καταργήσει. Προχθές νομίζω θεωρήθηκε απολύτως αυτονόητο θα γίνει, και μάλιστα με τα όλα της, κανονικότατα. Αυτή η «διολίσθηση» της κυβέρνησης στην «κανονικότητα» μου φαίνεται μεγάλο πρόβλημα. Και εξίσου μεγάλο μου φαίνεται η δική μας «διολίσθηση»: αν μας φαίνεται κι εμάς κανονικό».

Η βιομηχανία της ασφάλειας των συνόρων. Ο Μάρτιν Λέμπεργκ Πέτερσεν αναλύει τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από την στρατικοποίηση του προσφυγικού και την πολιτική των κλειστών συνόρων. «Ωστόσο, ενώ έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για τη βιομηχανία της παράνομης διακίνησης, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί επιμένουν να αγνοούν τις συνέπειες μιας άλλης βιομηχανίας, μολονότι αυτή συνδέεται στενά με την επέκταση των δικτύων διακίνησης. Η βιομηχανία αυτή, που συμπεριλαμβάνει ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας και στρατιωτικών επιχειρήσεων (Private Military and Security Companies-PSMCs), από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, αντιμετωπίζει τους ελέγχους συνόρων ως μια αναδυόμενη αγορά. Εταιρείες όπως η βρετανική BAE Systems, η ιταλική Finmeccanica, η γαλλική Thales ή η Airbus και η Boeing ανταγωνίζονται επιθετικά στην υπογραφή νέων συμβάσεων για τον έλεγχο των συνόρων σε μια εξαιρετικά επικερδή αγορά. Η αξία της, σε παγκόσμιο επίπεδο, βάσει της ανάλυσης της Frost & Sullivan υπολογίζεται σε 25,8 δισ. ευρώ για το 2012 και προβλέπεται να φτάσει τα 49,6 δισ. το 2020».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s