Άρατε πύλας! Ο φράχτης και οι προτεραιότητες

Standard

του Μάνου Αυγερίδη

Αστυνομικός κοιτάζει μέσα από τον φράχτη, στη Νέα Βύσσα,. Πηγή,

Αστυνομικός κοιτάζει μέσα από τον φράχτη, στη Νέα Βύσσα,. Πηγή, «Irish Examioner», 7.9.2015

Τον περασμένο Γενάρη, έγραφα σ’ αυτές τις σελίδες ένα σχόλιο για τον «πρωθυπουργό του φράχτη», τον Α. Σαμαρά, ο οποίος εν μέσω προεκλογικής περιόδου επισκεπτόταν τον Έβρο και παρουσίαζε το συνοριακό τείχος ως «επίτευγμα» και «σημαντικό έργο για τον τόπο». Το επίτευγμα στο οποίο αναφερόταν ο τότε πρωθυπουργός στην πραγματικότητα δεν ήταν άλλο από τη μείωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών στα χερσαία σύνορα και τη μετατόπισή τους προς τη θάλασσα με ό,τι αυτό συνεπάγεται: περισσότερα ναυάγια, δηλαδή, και πνιγμούς εκατοντάδων ανθρώπων.

Σήμερα, πολλά έχουν αλλάξει και, παρά τις σημαντικές ανεπάρκειες και τα προβλήματα, η ελληνική κυβέρνηση έχει επιχειρήσει για πρώτη φορά να συγκροτήσει μια πολιτική για το θέμα. Για δύο λόγους: αφενός επειδή το μεταναστευτικό υπήρξε ένα ζήτημα αιχμής για τους ανθρώπους της Αριστεράς με σοβαρές επεξεργασίες στο προηγούμενο διάστημα, και αφετέρου επειδή η έξαρση της προσφυγής κρίσης δεν άφηνε περιθώρια στη «μη πολιτική» που συνήθιζαν να επιλέγουν ως (μη) λύση οι παρελθούσες κυβερνήσεις, κρατώντας βαθιά χωμένο το κεφάλι τους στην άμμο της ρητορικής τρομοκρατίας, των επιχειρήσεων «σκούπα» και των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Παρ’ όλ’ αυτά ο φράχτης του Έβρου συνεχίζει να υφίσταται και αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις των υπευθύνων δεν υπάρχει πρόθεση να γκρεμιστεί στο άμεσο μέλλον. Ξεκίνησε επί ΠΑΣΟΚ, ολοκληρώθηκε και δοξάστηκε επί Σαμαρά και διατηρείται επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο Γ. Μουζάλας, αυτή την Παρασκευή, δήλωσε πως ο ίδιος «συμφωνεί θεωρητικά», πως είναι λογικό αλλά προς το παρόν μη εφικτό να πραγματοποιηθεί η κατεδάφισή του· την ίδια μέρα ο πρωθυπουργός καταφερόταν, σωστά, στη Βουλή εναντίον μιας Ευρώπης των τειχών και των κλειστών συνόρων, χωρίς ωστόσο συγκεκριμένη αναφορά στην ελληνική περίπτωση.

Συχνά λέγεται ότι ο φράχτης δεν είναι προτεραιότητα. Ασφαλώς, το να θέτει μια κυβέρνηση προτεραιότητες σε συνθήκες περιορισμένης δυνατότητας άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής είναι και εύλογο και σημαντικό. Είναι σημαντικό, επίσης, να αναγνωρίζουμε τους συσχετισμούς, τα όρια και τις δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι, ακριβώς, ποιες είναι αυτές οι προτεραιότητες. Αυτό που θα περίμενε κανείς να αποτελεί την πρώτη, την απόλυτη προτεραιότητα σε μια προσφυγική κρίση του 21ου αιώνα είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. Κι αυτό δεν συμβαίνει ούτε στην Ευρώπη, ούτε στη χώρα μας, παρόλο που οι προσπάθειες για τη διάσωση ανθρώπων –με τη συμμετοχή και τον καθοριστικό ρόλο εθελοντών και ντόπιων– που παλεύουν με τα κύματα στο Αιγαίο είναι συγκινητικές και πολλές φορές υπεράνθρωπες.

Ποια άλλη λοιπόν μπορεί να είναι η απόλυτη προτεραιότητα, σ’ αυτές τις συνθήκες εκτός από τη δημιουργία ελεύθερων και ασφαλών διόδων για τους πρόσφυγες, ώστε να μην πνίγονται στη θάλασσα και να μην πεθαίνουν στο κρύο και τα κατσάβραχα προσπαθώντας να περάσουν τείχη, φράχτες, αστυνομίες και εχθρικούς συνοριακούς στρατούς; Ασφαλώς πρέπει να συζητούνται και να επιδιώκονται οι καλύτερες δυνατές συμφωνίες όσον αφορά τις υποδομές, την οργάνωση, τις δυνατότητες και την κατανομή των «βαρών» στην Ευρωπαϊκή Ένωση — με όλο και παρόλο το ζόφο που έχει αναδυθεί μέσα απ’ αυτήν το τελευταίο διάστημα. Δεν έπονται όμως αυτά τα θέματα της προστασίας της ζωής;

Συνήθως κάπου εδώ, στις σχετικές κουβέντες, εμφανίζεται μια άλλη καραμέλα, δημοφιλής διαχρονικά: φταίνε οι λαθρέμποροι-«δουλέμποροι»-λαθροδιακινητές. Οι λαθρέμποροι, όμως, δεν θα είχαν κανένα ρόλο αν υπήρχαν καράβια, αεροπλάνα και λεωφορεία να μεταφέρουν νόμιμα τους ανθρώπους σε ασφαλή μέρη, μακριά απ’ τον πόλεμο, όπως ορίζει ένα τσαλαπατημένο διεθνές δίκαιο και η στοιχειώδης λογική. Ας έμενε όρθιος δηλαδή, για να επιστρέψουμε στα δικά μας, ο φράχτης του Έβρου αν δεχθούμε ότι η κατεδάφισή του έχει «τεχνικές δυσκολίες», όπως είπε ο υπουργός, αλλά ας άνοιγε τις πύλες του να υποδεχτεί τους ανθρώπους· ή ας ήταν αυτή η βασική διεκδίκηση της ελληνικής κυβέρνησης στην Ευρώπη. Γιατί παρότι αυτό δεν αρκεί, έτσι θα υπήρχαν πολύ λιγότερα ναυάγια και «σοκαριστικές εικόνες». Θα προέκυπταν, ασφαλώς, άλλα προβλήματα, σε μεγαλύτερη ένταση απ’ ό,τι τώρα, αλλά τουλάχιστον πολλά από αυτά τα πνιγμένα παιδιά θα ήταν ακόμα ζωντανά. Δεν είναι αυτό η απόλυτη προτεραιότητα;

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Άρατε πύλας! Ο φράχτης και οι προτεραιότητες

  1. Πού είσαι νιότη πούλεγες πως θα γινόμουν άλλος!
    Ο Γ. Μουζάλας, αυτή την Παρασκευή, δήλωσε πως ο ίδιος «συμφωνεί θεωρητικά», πώς είναι λογικό αλλά προς το παρόν μη εφικτό να πραγματοποιηθεί η κατεδάφισή του…
    Σκουπίδια γεμίσαμε!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s