Οι περίπλοκες διαδρομές ΑΚΡ, παρακράτους και ISIS

Standard

Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα-2

της Ιλεάνας Μορώνη

Ποιοι και πώς ακριβώς οργάνωσαν την πολύνεκρη διπλή επίθεση αυτοκτονίας στην πορεία ειρήνης στην Άγκυρα το Σάββατο 10 Οκτωβρίου; Είναι πολύ πιθανό να μη μάθουμε ποτέ όλες τις λεπτομέρειες. Μπορούμε όμως να εντάξουμε την επίθεση στο ευρύτερο πλαίσιό της, για να δούμε τι αποκαλύπτει για το σημείο στο οποίο βρίσκεται η Τουρκία, και ποιες περαιτέρω συνέπειες μπορεί να έχει η εμφανής κλιμάκωση της πόλωσης και της πολιτικής βίας.

Η στρατηγική του ISIS και οι ευθύνες του τουρκικού κράτους

Η ταυτότητα των βομβιστών αυτοκτονίας είναι πια γνωστή: ήταν σεσημασμένοι για τις σχέσεις τους με το Ισλαμικό Κράτος (ISIS), και μάλιστα εμπλέκονταν σε ύποπτες υποθέσεις, οι οποίες όμως φαίνεται να ερευνήθηκαν περισσότερο από δημοσιογράφους παρά από τις αρχές![1] Γεννώνται λοιπόν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη στάση των τουρκικών αρχών. Τη στιγμή που μέλη αριστερών οργανώσεων προσάγονται προληπτικά πριν από προγραμματισμένες πορείες, ενώ πολίτες και δημοσιογράφοι συλλαμβάνονται καθημερινά με την κατηγορία της «προσβολής του Προέδρου της Δημοκρατίας», γιατί οι αρχές, κι ενώ υπήρχαν σχετικές ενδείξεις, δεν κατάφεραν να σταματήσουν μια αιματηρή επίθεση στην πρωτεύουσα της Τουρκίας; Γιατί ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου προσπαθεί να εμπλέξει στην υπόθεση το κουρδικό κίνημα, αναφερόμενος στο –διόλου αληθοφανές– ενδεχόμενο να πρόκειται για συνεργασία μεταξύ του ΡΚΚ και του ISIS;

Ακόμα κι αν πρόκειται για αμέλεια ή ανικανότητα των αστυνομικών και δικαστικών αρχών, προφανώς και υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Ωστόσο, οι ευθύνες του «μεταβατικά» κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και του Ερντογάν είναι ακόμα βαρύτερες: Συνέχεια ανάγνωσης

Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο

Standard

Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα-1

της Εσρά Σερτ

μετάφραση από τα τουρκικά: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου

Άγκυρα, Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015. Μετά το κάλεσμα συνδικάτων, επαγγελματικών ενώσεων και εργατικών συλλόγων (ανάμεσα στα άλλα των μηχανικών, των αρχιτεκτόνων, των γιατρών, των δημοσίων υπαλλήλων), καθώς και φιλειρηνικών οργανώσεων συγκεντρωθήκαμε στην Άγκυρα. Εκεί ζήσαμε δύο απανωτές εκρήξεις μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό, ένα σημείο με ιστορικό και κοινωνικό συμβολικό βάρος στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας. Το ρολόι έδειχνε 10.04 ακριβώς.

Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ».

Το σύνθημα στον τοίχο γράφει «Είμαστε οι στίχοι του Τουργκούτ Ουγιάρ».

Τα λεπτά και οι ώρες που ακολούθησαν ήταν στιγμές που δεν πρέπει κανένας άνθρωπος να ζήσει και να δει. Εμείς τις ζήσαμε, τις είδαμε. «Aπό δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο»: αυτό ή κάτι παρεμφερές έγραψε ένας φίλος μου στο λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… Πλέον, τίποτε δεν θα ’ναι το ίδιο. Οι ωραίοι, εγκάρδιοι άνθρωποι που ήταν στην Άγκυρα, εκείνα τα δέντρα και τα συντριβάνια μπροστά στον σταθμό έγιναν μάρτυρες των απεγνωσμένων προσπαθειών των γιατρών του τουρκικού Ιατρικού Συλλόγου και όλων εκείνων που θέλησαν να κρατήσουν στη ζωή και να βοηθήσουν τους τραυματισμένους, τους ανθρώπους που σε κατάσταση σοκ περιφέρονταν απλώς ή έτρεχαν από δω και από κει, ενώ οι αστυνομικοί μόνο δυσχέραιναν την κατάσταση, έκαναν επιθέσεις με χημικά και χτυπούσαν αυτούς που προσπαθούσαν να κρατηθούν στη ζωή. Όλα αυτά τα είδαμε και τα καταγράψαμε σε μια άκρη του μυαλού μας όλοι μας.

Στην προσπάθειά μας να απομακρυνθούμε όσο γινόταν πιο μακριά, στην προσπάθειά μας να αναπνεύσουμε, είδαμε κάτω στο δρόμο κομματιασμένα ανθρώπινα μέλη. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 18 Οκτωβρίου

Standard

Κείμενα των: Εσρά Σερτ, Ιλεάνας Μορώνη, Αχμέτ Ινσέλ, Γιάννη Αλμπάνη, Αποστόλη Φωτιάδη, Γιάννη Κωνσταντίνου, Γιάννη Χατζηδημητράκη, Γεωργίας Βαλωμένου, Πηνελόπης Πετσίνη, Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη

 Άγκυρα: η σφαγή και η επόμενη μέρα. 4 άρθρα

Από δω και στο εξής, τίποτα δεν θα είναι ίδιο, της Εσρά Σερτ. «Από τον Ιούνιο και μετά, οι νέοι και οι γυναίκες αυτής της χώρας αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητά μας ως άνθρωποι που στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και συντασσόμαστε με τον μόχθο, με την ελευθερία, με το κοσμικό κράτος, με την ομορφιά, με την ειρήνη. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τη φράση «από δω και στο εξής, τίποτε δεν θα είναι το ίδιο». Δεν υπάρχει κανείς άλλος εκτός από όλους και όλες μας· ή όλοι μαζί ή κανείς μας. Θα οργανωθούμε και θα προασπίσουμε την ασφάλειά μας, θα οργανώσουμε τις κάλπες μας και θα νικήσουμε, θα εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο και θα βγούμε μαζί από αυτό το σκοτάδι». (μετάφραση: Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου)

Oswaldo Guayasamin - Τρυφερότητα (1989)

Oswaldo Guayasamin – Τρυφερότητα (1989)

Οι περίπλοκες διαδρομές ΑΚΡ, παρακράτους και ISIS, της Ιλεάνας Μορώνη. «Το βέβαιο είναι ότι το ΑΚΡ, που επαίρεται ότι δημιουργεί τη «νέα Τουρκία», αυτό που έχει ανανεώσει κυρίως είναι το παρακράτος. Στις κληρονομημένες από την εποχή των Νεότουρκων παραδόσεις του τουρκικού κράτους ανήκει η στοχευμένη εργαλειοποίηση κοινωνικών δυνάμεων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, το κράτος εμποδίζει την ανάπτυξη αυτόνομων κοινωνικών κινημάτων (άρα τη χειραφέτηση των πολιτών), προωθώντας στη θέση τους ένα ομοίωμα κοινωνίας, και ομοίωμα πολιτών (στην πραγματικότητα πρόκειται για τραμπούκους), στην υπηρεσία των κρατικών πολιτικών. Έτσι, όποια οργάνωση ξεφεύγει απ’ τον έλεγχο του κράτους διώκεται ανηλεώς, ενώ οργανώσεις που οι στόχοι τους συνάδουν μ’ αυτούς του κράτους (όπως η εθνικιστική οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική» της δεκαετίας του 1950) προωθούνται κι εργαλειοποιούνται, χρησιμοποιούμενες ως ενεργούμενα της εξουσίας. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εξουσία μπορεί κατά περίπτωση να κρύβεται πίσω από υποτιθέμενες κοινωνικές δυναμικές: προς το εξωτερικό («μας πιέζει η κοινή γνώμη, άρα…»), αλλά ακόμα περισσότερο προς το εσωτερικό, όπου οι τραμπούκοι αναλαμβάνουν να συνετίσουν όποιον ξεφεύγει απ’ την εθνική γραμμή ενώ η κυβέρνηση διατηρεί το προσωπείο του κράτους δικαίου. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τις εκλογές και την επόμενη μέρα στην Πορτογαλία

Standard

της Καταρίνα Πρίνσιπε

catΗ νίκη του δεξιού συνασπισμού PaF (Portugal à Frente – Πρώτα η Πορτογαλία) δεν ήταν ένα αναμενόμενο σενάριο μέχρι και δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές, καθώς το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) προπορευόταν στις δημοσκοπήσεις. Ο συνασπισμός της Δεξιάς αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) και το Λαϊκό Κόμμα (CDS-PP), τα δύο δεξιά κόμματα που κυβέρνησαν την Πορτογαλία τα τελευταία τέσσερα χρόνια και εφάρμοσαν το Μνημόνιο. Μολονότι δεν πέτυχαν την απόλυτη πλειοψηφία, μένοντας στο 36,9%, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν πώς ακόμα κι αυτό ήταν εφικτό. Με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να γιορτάζει “τη νίκη των πολιτικών λιτότητας”, είναι σημαντικό να επιχειρήσουμε κάποιες εξηγήσεις για την επικράτηση αυτή:

1. Το Πρόγραμμα Στήριξης του Δημόσιου Τομέα που εισήγαγε η ΕΚΤ (αγοράζοντας η ίδια μέρος του πορτογαλικού δημόσιου χρέους) μόλις λίγο πριν από τις εκλογές, μείωσε τα επιτόκια του δανεισμού και έτσι επέτρεψε στην Πορτογαλία να ανταποκριθεί στα κριτήρια που έθεσε η τρόικα, και έτσι, για την ώρα, να μη χρειαστεί ένα δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης. Αυτή ήταν καθαρά μια πολιτική κίνηση εκ μέρους των ευρωπαϊκών θεσμών, προκειμένου να αποτρέψουν έναν ακόμα πολιτικό σεισμό σε μια ακόμα χώρα της νότιας Ευρώπης. Ας έχουμε υπόψιν ότι στην Ελλάδα δεν δόθηκε ποτέ “βοήθεια” τέτοιου είδους. Συνέχεια ανάγνωσης

Αυγή

Standard

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

του  Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου

Στις φωτογραφίες, η Μάγδα Φύσσα, η μητέρα του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα, μετά την κατάθεσή της στο δικαστήριο, πετάει ένα πλαστικό μπουκάλι με νερό στον Γιώργο Ρουπακιά.

Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ/Παντελής Σαΐτας

Κάποιο τηλεοπτικό κανάλι παρουσιάζει διαδοχικά τις φωτογραφίες, φτιάχνοντας ένα μικρό βίντεο των δέκα καρέ. Κάθε καρέ προβάλλεται στην οθόνη για μισό δευτερόλεπτο περίπου, κι εμείς βλέπουμε αυτήν την αστραπιαία εκδήλωση οργής σε μια εξαιρετικά αργή και διακοπτόμενη κίνηση.

Το πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα: θυμωμένο. Φοράει μαύρα, κρατάει το μπουκάλι στο δεξί της χέρι και το εκτοξεύει πεισμωμένα (το στόμα της σφιχτό), χωρίς όμως να έχει το πείσμα του σφαιροβόλου, μα το πείσμα του ζώου που αισθάνεται αδικία επειδή έχει λαβωθεί μέσα στην ίδια του τη φωλιά και τώρα θέλει να δαγκώσει τον κυνηγό του.

Ο δολοφόνος (για τη Μάγδα Φύσσα, ο δολοφόνος δεν έχει όνομα): εκτός πεδίου. Φαντάζομαι το μπουκαλάκι να πέφτει στο χοντρό κεφάλι του Ρουπακιά. Συνέχεια ανάγνωσης

ΣΥΡΙΖΑ και Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ ή για την πολιτική της απόλυτης διαφοράς

Standard

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η (μη) συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης  Θεσσαλονίκης, μετά την ομόφωνη απόφαση της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας, δεν αφορά τα πάνελ της διοργάνωσης: αν ίσχυε αυτό, προσωπικά θα τη συμμεριζόμουν. Επιπλέον, ανακοινώσεις, επιστολές, βιτριολικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φήμες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης θα μποϋκοτάρει το Φεστιβάλ, ακόμα και η εμπλοκή του κακόφημου ΣΚΑΪ (!) υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, βεβαιώνουν ότι υπάρχει θέμα. Πράγματι: «δεν γίνεται τον Ιούλη να καταγγέλλουμε όλοι μαζί τα μνημόνια, τον Αύγουστο να τα υπογράφουμε και τον Οκτώβρη [να] συνυπογράφουμε μανιφέστα περί κοινωνικής αλληλεγγύης».[1] Πιστεύω ωστόσο ότι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της Αντιρατσιστικής αποφάσισαν λάθος.

Θέλω να πω ότι, με το κριτήριο της πράξης, που πάει να πει ανεξαρτήτως προθέσεων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει απέναντι: Μπορεί οι βουλευτές ή τα στελέχη του να δυσανασχετούν με το τρίτο Μνημόνιο, να το βρίζουν όταν συζητούν μεταξύ τους ή με φίλους τους στο τηλέφωνο, και ασφαλώς να μην το θεωρούν ευλογία — πάντως οι βουλευτές του ψήφισαν και θα ξαναψηφίσουν προαπαιτούμενα, τα στελέχη του προπαγανδίζουν το τέλος του αντι-μνημονίου, ενώ τα μέλη του, ανεξαρτήτως απόψεων, στήριξαν μια καμπάνια που βεβαίωνε ότι το «πρόγραμμα» θα εφαρμοστεί απαρεγκλίτως. Το κριτήριο της πράξης, ωστόσο, δεν μπορεί να ισχύει α λα καρτ. Με το ίδιο λοιπόν κριτήριο, ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι βουλευτές, τα στελέχη, τα μέλη του) διεκδικούν την οργανική σχέση που είχαν ως τώρα με το αντιρατσιστικό κίνημα — μια σχέση που δεν είχε ποτέ, εξού και δεν τη διεκδικεί, κανένα κόμμα της μνημονιακής Κεντροαριστεράς, από αυτά που θεωρούν αυτονόητη τη λιτότητα αλλά επιθυμητό ένα μίνιμουμ πολιτικού φιλελευθερισμού και ανθρωπισμού. Συνέχεια ανάγνωσης

Η δημοκρατία στην Ευρώπη του ευρώ

Standard

Ο Σόϊμπλε δεν είναι «πεισματάρης»· είναι ένας ικανός εκπρόσωπος της γερμανικής πολιτικής

του Μίχαελ Χάινριχ

μετάφραση: Κρινιώ Παππά, Στέλιος Χρονόπουλος

Και τι δεν άκουσε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μετά τον επιτυχημένο εκβιασμό σε βάρος του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του. Η κριτική ήταν σφοδρή: ότι έβλαψε τη δημοκρατία στην Ευρώπη, ότι έβλαψε την καλή φήμη της Γερμανίας στο εξωτερικό και, βέβαια, ότι έβλαψε την «ευρωπαϊκή ιδέα». Έχεις την εντύπωση πως ο άνθρωπος αυτός δεν θέλει να αφήσει τίποτα όρθιο. Δεν είναι παράξενο, έτσι, που έχει ξεκινήσει συγκέντρωση υπογραφών στο διαδίκτυο με αίτημα την παραίτησή του. Κι αν ο Σόιμπλε δεν είναι απλώς πεισματάρης, κακός και ακοινώνητος; Αν είναι απλώς ένας καλός και ικανός εκπρόσωπος της γερμανικής πολιτικής;

Έργο του Καρλ Σμιντ-Ρότλουφ

Τα τελευταία χρόνια συντελούνται σημαντικές αλλαγές στην πολιτική της Γερμανίας. Και αυτό γίνεται τώρα εντελώς φανερό στην περίπτωση της Ελλάδας. Εδώ και δεκαετίες η γερμανική οικονομία επωφελείται από την Ε.Ε. (και προηγουμένως από την ΕΟΚ) περισσότερο από την οικονομία κάθε άλλου κράτους-μέλους. Το γερμανικό κράτος επωφελείται κι αυτό, αφού αυξάνονται τα φορολογικά του έσοδα. Ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα όριζε τον ή την καγκελάριο, η πολιτική της Γερμανίας για την Ευρώπη στηριζόταν στην εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων και στην χωρίς επιφυλάξεις αποδοχή του ρόλου του μεγαλύτερου πληρωτή στην Ένωση. Γιατί το ποσό που πληρώνει η Γερμανία στην Ε.Ε. είναι ασήμαντο σε σύγκριση με τα κέρδη που αποκομίζει από αυτήν. Αυτή ακριβώς η πολιτική εξεύρεσης συμβιβαστικών λύσεων εγκαταλείφθηκε επιδεικτικά στη σύγκρουση με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλο που πολλές χώρες ήταν ιδιαιτέρως επιφυλακτικές, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε υιοθέτησαν και επέβαλαν μια απολύτως ασυμβίβαστη στάση: η Ευρωζώνη δεν θα αποδέχονταν τίποτα άλλο από την πλήρη και χωρίς όρους παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης. Και δεν πρόκειται απλώς για εγκατάλειψη της συμβιβαστικής πολιτικής από μεριάς της Γερμανίας, αλλά και για μια σαφέστατη επίδειξη αυτού του γεγονότος – ως προειδοποίησης προς όλους. Συνέχεια ανάγνωσης

Η ώρα της ποινικής ευθύνης

Standard

της Κλειώς Παπαπαντολέων

1-klioΕίναι προφανές ότι το συγκεκριμένο βίντεο είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Είναι επίσης προφανές για οποιονδήποτε νομικό ότι σπανίως ένα δικαστήριο έχει την τύχη να δικάζει με τέτοια στοιχεία στη διάθεσή του, στοιχεία από τα οποία να προκύπτει με αδιαμφισβήτητο τρόπο η τέλεση ενός αδικήματος. Στο βίντεο περιγράφεται με ανατριχιαστική πληρότητα το περίφημο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, αφού περιγράφεται τόσο η δομή και η ιεραρχία της οργάνωσης όσο και οι σκοποί της και η βασική, εμμονική ενασχόληση των μελών της με την πιο άγρια και απρόκλητη βία. Είναι δε πράγματι αξιοσημείωτο ότι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο κάνουν το σταυρό τους για να είναι υγιείς, για να πάει καλά η ζωή τους ή για να είναι γερά τα παιδιά τους, τα μέλη της Χρυσής Αυγής κάνουν το σταυρό τους για να τους δώσει ο Λαγός το πράσινο φως «να σφάξουν ό,τι κινείται» ως «τούμπανα»! Αυτά όλα, που μοιάζουν με σκηνή από τα «Καλά παιδιά» του Mάρτιν Σκορτσέζε  θα ήταν απλώς βλακώδη, εάν αυτή η βλακεία δεν ήταν ταυτόχρονα και φονική. Συνέχεια ανάγνωσης

«Ό,τι κινείται, σφάζεται»

Standard

(η απομαγνητοφώνηση του αποκαλυπτικού βίντεο με Πατέλη και  άλλα τοπικά στελέχη της ΧΑ)

 

Πατέλης: –Να πω λίγο κάτι; Θα έρθουν κάποια μηνύματα σε συγκεκριμένα άτομα για τις 15 του μηνός στην Παναγίτσα.

Αν πάρω το o.k. από τον Λαγό. Αν δεν το πάρω, δεν το κάνουμε. Αν πάρω το o.k., θα έρθει σε όλους σας.

Θα πάμε σαν πραγματικοί πολίτες… καθόλου Χρυσή Αυγή, ειδικά και τέτοια. Θα πάμε για να ψωνίσουμε. Δε θα γίνει αυτό σαν Χρυσή Αυγή. Δεν πρόκειται να το εκδώσουν από πάνω, από τα κεντρικά.

Άγνωστος: –Σαν τον Άγιο Παντελεήμονα;

Πατέλης: –Δεν έγινε τέτοιο θέμα. Στον Άγιο Παντελεήμονα, έγινε άλλο παιδιά, ήταν άλλες οι περιστάσεις, ήταν άλλα τα…

Άγνωστη: –Δεν μπορούμε σαν χριστιανοί να πάμε;

Πατέλης: –Όχι.

Άγνωστη: –Να πάμε σαν ομάδα.

Πατέλης: –Αφήστε να σας πω πού θέλω να καταλήξω.

Εγώ θα το θέσω το θέμα να πάμε σαν Χρυσή Αυγή, να καθαρίσουμε εκεί πέρα τον τόπο. Απλά σαν ασφάλεια ρε παιδί μου. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 11 Οκτωβρίου

Standard

Κείμενα των: Κλειώς Παπαπαντολέων, Mίχαελ Χάινριχ, Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου, Καταρίνας Πρίνσιπε 

«Ό,τι κινείται, σφάζεται». Η απομαγνητοφώνηση του αποκαλυπτικού βίντεο με Πατέλη και άλλα τοπικά στελέχη της ΧΑ).

«Άγνωστος: –Εγώ έχω να προτείνω κάτι άλλο. Να φτιάξουμε μία ομάδα επιφυλακής, έτοιμη.

Πατέλης: –Αυτό ήθελα να πω. Να πάμε κάποια άτομα στην εκκλησία με πολιτικά, τα οποία θα περιφρουρούμε.

Να κάνουμε ότι ψάλλουμε, να αγοράσουμε και τέτοια. Και μόλις δούμε το o.k. ότι κάτι έχει γίνει, θα φύγει από εδώ πέρα μία ομάδα, 20-30 ατόμων, η οποία θα είναι τούμπανο, από όλα και θα καθαρίσουμε την Παναγίτσα. Δε θα μείνει τίποτα όρθιο. Τίποτα! Ό,τι κινείται, σφάζεται.

Άγνωστος: –Ό,τι δεν κινείται, είναι μια χαρά;

Πατέλης: –Και πάλι σας λέω, αυτά είναι η θέση μου, δεν είναι η γραμμή. Τη γραμμή περιμένω να την πάρουμε. Υπάρχει η περίπτωση να μας πούνε ότι «ξέρετε κάτι;, όχι απλά μην κάνετε τίποτα, πηγαίνετε σπίτι σας» 

Jacques Hérold - The Big Silence (1931)

Jacques Hérold – The Big Silence (1931)

Η ώρα της ποινικής ευθύνης. Σχολιάζει η Κλειώ Παπαπαντολέων με αφορμή τη δημοσιοποίηση του παραπάνω βίντεο: «Το συγκεκριμένο υλικό όμως προσφέρει και μιαν άλλη σημαντική πληροφορία, ίσως την πιο σημαντική: η ηγεσία της Χρυσής Αυγής δεν έχει απλώς μια γενική και αφηρημένη γνώση, ότι, για παράδειγμα, οι ιεραρχικά κατώτεροι είναι «ζωηροί» και σφάζουν ό,τι κινείται άμα έρθουν στο κέφι — αυτό, άλλωστε, το αποκλείει ρητά ο πυρηνάρχης επικαλούμενος ακριβώς την ιδιότητά του ως χρυσαυγίτης. Η ηγεσία έχει ειδική γνώση, γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες, σταθμίζει τη συγκυρία και εκδίδει την εντολή. Και επειδή βεβαίως σε κανένα στρατό η ιεραρχία δεν εξαντλείται στον λοχαγό, νομίζω ότι ήρθε η ώρα για την ανάληψη και της ποινικής ευθύνης». Συνέχεια ανάγνωσης

Γιατί η Σουηδία απέχει ακόμα πολύ από το εξάωρο

Standard

 

Νέα από τη Σουηδία: Από το οχτάωρο στο εξάωρο;

της Μάντυ Σάβατζ

Μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Στοκχόλμη, 1.10.2015. Λίγο πριν το μεσημέρι δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από γνωστό δημοσιογράφο βρετανικού καναλιού ο οποίος με ρώτησε εάν θα μπορούσα να τον βοηθήσω με το θέμα που ο παραγωγός του περιέγραφε ως «η εξάωρη εργασία στην Σουηδία». Πρόσθεσε ότι «είχε εντοπίσει το θέμα στην Sydney Morning Herald».

Sigrid Hjertén - Κόκκινη κουρτίνα

Sigrid Hjertén – Κόκκινη κουρτίνα

Αρνήθηκα ευγενικά. Συνήθως μου αρέσει να μοιράζομαι τις γνώσεις μου για τη Σουηδία και τις εμπειρίες μου από τη ζωή μου εδώ, όταν μου απευθύνονται από διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήμουν σε θέση να βοηθήσω. Απλούστατα, η ιδέα ότι υπάρχει μαζική θεσμοθέτηση του μειωμένου ωραρίου εργασίας στην καινούρια μου πατρίδα δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.

Μπορεί να είναι αλήθεια ότι οι Σουηδοί εργάζονται λιγότερες ώρες από τους περισσότερους Ευρωπαίους και σέβονται την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Αλλά μεταξύ των 100 πάνω-κάτω επαφών που έχω δημιουργήσει στη Στοκχόλμη τους τελευταίους 13 μήνες, κανείς τους δεν εργάζεται για λογαριασμό εργοδότη που παρέχει τέτοιο μειωμένο ωράριο. Από αλλοδαπούς εργαζόμενους μέχρι Σουηδούς που εργάζονται σε σχολεία, οργανισμούς μέσων ενημέρωσης ή στις μεγάλες σκανδιναβικές εταιρίες, δεν γνωρίζω κανέναν που να γυρνάει στο σπίτι του πριν το απογευματινό coffee break. Συνέχεια ανάγνωσης

Το σουηδικό πείραμα

Standard

Νέα από τη Σουηδία: Από το οχτάωρο στο εξάωρο;

του Ντέιβιντ Κράουτς

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ένας σουηδικός οίκος ευγηρίας φαντάζει, μάλλον, απρόσμενο περιβάλλον για ένα πείραμα σχετικά με το μέλλον της εργασίας. Ωστόσο, μια μικρή ομάδα νοσηλευτών και νοσηλευτριών ηλικιωμένων στη Σουηδία έχει κάνει ριζικές αλλαγές στην καθημερινότητά της, σε μια προσπάθεια βελτίωσης της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας της.

Πίνακας της Sigrid Hjertén

Πίνακας της Sigrid Hjertén

Τον Φεβρουάριο οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες άρχισαν να δουλεύουν εξάωρο αντί για οκτάωρο με τον ίδιο μισθό. Είναι η πρώτη ελεγχόμενη δοκιμή μείωσης του χρόνου εργασίας, καθώς η δεξιά πολιτική μετατόπιση στη Σουηδία, μια δεκαετία πριν, είχε ακυρώσει προηγούμενες προσπάθειες διερεύνησης εναλλακτικών λύσεων για τον χρόνο εργασίας.

«Ήμουν εξαντλημένη όλη την ώρα, γύρναγα σπίτι από τη δουλειά και έπεφτα κατευθείαν στον καναπέ», λέει η Λιζ-Λότε Πέτερσον, σαράντα ενός χρονών, βοηθός νοσοκόμα στον οίκο ευγηρίας Svartedalens στο Γκέτεμποργκ. «Αλλά τώρα πλέον όχι. Είμαι πολύ πιο ακμαία. Έχω πολύ περισσότερη ενέργεια στη δουλειά μου, αλλά και στην οικογενειακή μου ζωή». Συνέχεια ανάγνωσης

Κάπιταλ κοντρόλς, ένα ασυμμόρφωτο δάνειο

Standard

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

του Νίκου Σαραντάκου 

Με το σημερινό άρθρο η στήλη συμπληρώνει εφτά χρόνια ζωής: όλον αυτό τον καιρό, την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα δημοσιεύουμε ένα λεξιλογικό άρθρο, που συνήθως αναφέρεται σε μια ή περισσότερες λέξεις που ακούστηκαν πολύ τον μήνα που πέρασε.

Marinus van Reymerswaele - The Money Changers

Marinus van Reymerswaele – The Money Changers (1548)

Σήμερα θα ασχοληθούμε με έναν όρο που αποτελείται από δυο λέξεις, που ακούγεται πάρα πολύ τους τελευταίους μήνες, έναν όρο που μπήκε ορμητικά –και όχι για καλό– στη ζωή μας και επηρεάζει όχι λίγο την καθημερινότητά μας αλλά που δεν θα τον βρείτε σε κανένα λεξικό της ελληνικής γλώσσας, και τούτο για τον απλό λόγο ότι πρόκειται για όρο της αγγλικής γλώσσας που μπήκε στα ελληνικά ατελώνιστος, εννοώ ως αμεταγλώττιστο, ασυμμόρφωτο δάνειο.

Θα το καταλάβατε, εννοώ τα «κάπιταλ κοντρόλς», που προτιμώ να τα γράφω με ελληνικά, αφού ελληνικό κείμενο γράφω, και δεν τα προφέρω όπως οι Αμερικανοί ή οι Άγγλοι, ώστε να τα γράψω capital controls — αλλά αναγνωρίζω πως σχεδόν όλοι γράφουν τον όρο με λατινικά. Συνέχεια ανάγνωσης

Tελικά, τo 6,99% της Χρυσής Αυγής είναι πολύ ή λίγο;

Standard

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Το ποσοστό που έλαβε η Χρυσή Αυγή στην τελευταία αναμέτρηση ήταν αναλογικά το υψηλότερο που έλαβε ποτέ σε βουλευτικές εκλογές. Οριακά ξεπερνά τα εκρηκτικά ποσοστά που έλαβε η οργάνωση στις διπλές εκλογές του 2012 (6,97% και 6,92%). Σε αντίθεση με τις εκλογές του 2012 που η Χ.Α. κατετάγη 6η και 5η, αυτή τη φορά, σε συνέχεια των ευρωεκλογών και των βουλευτικών εκλογών του Γενάρη του 2015, φαίνεται να καπαρώνει την τρίτη θέση που δυνητικά της δίνει τη δυνατότητα εντολής σχηματισμού κυβέρνησης εφόσον κάτι τέτοιο στο μέλλον προκύψει.

Φωτογραφία του Μενέλαου Μυρίλλα/ SOOC

Φωτογραφία του Μενέλαου Μυρίλλα/ SOOC

Η εικόνα λοιπόν είναι ανησυχητική: ένα κόμμα που καταστατικά εχθρεύεται το δημοκρατικό πολίτευμα φαίνεται, μέσα στο σκηνικό της πολιτικής ρευστότητας της Ελλάδας, να κρατά την εκλογική του δύναμη στο 7% του ελληνικού λαού, η επιρροή του έχει πλέον γεωγραφικά επεκταθεί σε όλη τη χώρα, έχει ενισχυθεί στη νησιωτική χώρα λόγω του προσφυγικού, ενώ τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ψήφου μαρτυρούν πολιτική εδραίωση.[1] Τίποτε φυσικά δεν είναι μόνιμο –κυρίως στην Ελλάδα το 2015– ωστόσο μπορούμε πλέον να πούμε πως η Χ.Α. έγινε πλέον ένα «κανονικό» κόμμα. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το ότι αυτή η πορεία συνεχίζεται τη στιγμή που η Χ.Α. διώκεται ενώπιον της ελληνικής δικαιοσύνης ως εγκληματική οργάνωση η οποία, κατά την πρόσφατη ομολογία του αρχηγού της, φέρει την «πολιτική ευθύνη» της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Συνέχεια ανάγνωσης

Αντάρτισσα Ηλέκτρα: Νίτσα (Ελένη) Παπαγιαννάκη

Standard

της Ελένης Τζιρτζιλάκη 

Στις 12 του Σεπτέμβρη το απόγευμα, μια ομάδα γυναίκες, άνδρες και δυο παιδιά (14 συνολικά) κατευθυνθήκαμε από το χωριό Καλλικράτης των Σφακίων, που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο με δένδρα και αιγοπρόβατα, προς την τοποθεσία Σιδεροπορτί, στο βουνό. Εκεί που στις 18 Απρίλη 1949, στις 3.30 το απόγευμα σκοτώθηκε σε συμπλοκή η αντάρτισσα Νίτσα (Ελένη) Παπαγιαννάκη, με το αντάρτικο όνομα Ηλέκτρα, μαζί με την Αθηνά Χανταπάκη και τους αντάρτες Γιώργο Μανουσέλη (ομαδάρχη από τον Καλλικράτη), Αντρέα Κουρκουμελή, Σωτήρη Ψαράκη, Γιώργη Χρήστου, Βασίλη Βλάση (Λυκούργο). Ο Γιώργος Μιαούλης σώθηκε, αλλά σκοτώθηκε αργότερα.

Η αντάρτισσα Ηλέκτρα (Νίτσα Παπαγιαννάκη) (Η φωτογραφία από το βιβλίο του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή, «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε. Αντίσταση Εμφύλιος Προσφυγιά», Πολύτυπο 2002

Η αντάρτισσα Ηλέκτρα (Νίτσα
Παπαγιαννάκη) (Η φωτογραφία από το
βιβλίο του Νίκου και της Αργυρώς
Κοκοβλή, «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε.
Αντίσταση Εμφύλιος Προσφυγιά»,
Πολύτυπο 2002

Στο άγριο τοπίο, ανάμεσα στ’ αγκάθια και τις αιχμηρές πέτρες, είχαν ξεφυτρώσει αγριολούλουδα. Η επί-σκεψη στο βουνό, αν και η Νίτσα-Ελένη Παπαγιαννάκη ήταν αδελφή της μητέρας μου κι έχω το όνομά της, ανήκει στη συλλογική μνήμη της αδύνατης Επανάστασης που ήταν ο Εμφύλιος.

Η τοποθεσία βρίσκεται κοντά στον απόκρημνο δρόμο που οδηγεί από το Καψοδάσος και τον Πατσιανό στον Καλλικράτη. Σχεδόν παράλληλα ξεδιπλώνεται το φαράγγι του Καλλικράτη. Το πιθανότερο είναι ότι η αντάρτικη ομάδα επέλεξε την τοποθεσία, γιατί ήταν κοντά στο χωριό, όπου θα μπορούσε να συντηρηθεί. Βρισκόμαστε στο 1949, με τις μεγάλες απώλειες ανταρτών και στην Κρήτη, μετά τη μάχη στο φαράγγι της Σαμαριάς τον Ιούνιο του 1948· στη συνέχεια, για να τους αποκλείσουν και να τους αποδυναμώσουν, είχαν κηρύξει απαγορευμένη ζώνη την ορεινή περιοχή του νομού Χανίων, ενώ υπήρχαν και χωριά εκκενώθηκαν τελείως.

Στην τοποθεσία μας οδήγησε φίλος που ζει στον Καλλικράτη, βασισμένος στις μαρτυρίες των χωριανών. Συνέχεια ανάγνωσης

Η κρυφή γοητεία των δημοσκοπήσεων

Standard

του Γιάννη Κωνσταντινίδη

Προφανώς, αυτή δεν είναι η καταλληλότερη χρονική στιγμή για τη συστηματική παράθεση επιχειρημάτων υπέρ της αξίας της διεξαγωγής ερευνών κοινής γνώμης πριν ή μετά από μια εκλογική αναμέτρηση. Πολιτικοί, μίντια και πολίτες καταφέρονται εναντίον του εργαλείου και, κυρίως, των διαχειριστών του τεχνικού αυτού εργαλείου, ισχυριζόμενοι ότι έπεσαν θύματα απάτης ή, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπάρκειας των δημοσκοπικών εταιρειών να εκτιμήσουν ορθώς τις εκλογικές τάσεις που καταγράφηκαν τελικά στην κάλπη της 20ής Σεπτεμβρίου. Οι αδυναμίες των δημοσκοπικών εκτιμήσεων της τελευταίας περιόδου είναι αυταπόδεικτες, παρότι θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν αφορούν το σύνολο των ανθρώπων που λειτουργούν στον χώρο και συνεπώς δε θα πρέπει να αδικούνται από μια ισοπεδωτική κρίση για τους πάντες· και αξίζει να ανιχνευτούν και δημοσίως, καθότι οι συνέπειές τους διαθλώνται στη δημόσια σφαίρα. Ωστόσο, προτού ανιχνεύσουμε τα τεχνικά σημεία, πρέπει, πρώτα, να στηλιτεύσουμε την υποκρισία που κρύβεται πίσω από τις κραυγές πολιτικών κομμάτων, δημοσιογράφων και ψηφοφόρων εναντίον των δημοσκοπήσεων. Συνέχεια ανάγνωσης

Η νέα Μεγάλη Μετανάστευση (Völkerwanderungen): Ουγγαρία και Γερμανία, Ευρώπη και Ευρασία

Standard

του Κρις Χανν

μετάφραση: Μαρία Καλαντζοπούλου

Τις τελευταίες εβδομάδες του Αυγούστου και τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη τις πέρασα στην Ουγγαρία, κοντά στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Σερβία. Ποτέ άλλοτε ένα ερευνητικό ταξίδι ρουτίνας δεν με είχε εκσφενδονίσει κατευθείαν στην καρδιά των θεμάτων που κυριαρχούσαν καθημερινά στα πρωτοσέλιδα, ούτε στην Ουγγαρία ούτε πουθενά αλλού. Πώς μπορεί άραγε να φωτίσει τη σύγχρονη «κρίση του μεταναστευτικού» η κοινωνική ανθρωπολογία;

Εισαγωγή

Μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό Κέλετι, 3.9.2015. Φωτογραφία: Κρις Χανν

Μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό Κέλετι, 3.9.2015. Φωτογραφία: Κρις Χανν

Ένα ερευνητικό ταξίδι, τέλη του καλοκαιριού, στο Τάζλαρ, ένα χωριό στη νότια Ουγγαρία, το οποίο γνωρίζω εδώ και σαράντα χρόνια (ο πληθυσμός του είναι γύρω στους 1.750 κατοίκους και ολοένα μειώνεται), είναι συνήθως ένας τρόπος να ξανασυναντήσει κανείς φίλους και να μάθει τα τοπικά νέα και ιστορίες με φόντο τις εθνικές εξελίξεις. Το 2015, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Όσα συζητούσαν οι χωρικοί κι οι γείτονές τους στην κωμόπολη-αγορά του Κισκούνχαλας (με πληθυσμό περίπου 30.000 που μειώνεται σταδιακά) αντανακλούσε όχι μόνο τα πρωτοσέλιδα των ουγγρικών εφημερίδων, αλλά τα πρωτοσέλιδα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι αυτό που παίρνει διάφορες ετικέτες, ως κρίση των «μεταναστών» ή των «προσφύγων» ή των «αιτούντων άσυλο». Στην Ουγγαρία, όπως και αλλού, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί κάποιος μπορεί να υπονοεί μια πολιτική θέση. Κατά τη διάρκεια αυτών των καλοκαιρινών εβδομάδων, τούτη η μικρή χώρα (με πληθυσμό περίπου 10 εκατομμυρίων που βαίνει μειούμενος) έγινε το επίκεντρο των αγωνιών που ενδημούν σε ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη. Η κρίση οδήγησε σε αμοιβαίες κατηγορίες μεταξύ κρατών και ανέδειξε γυμνά βαθύτερα προβλήματα διακυβέρνησης και πολιτικής οικονομίας. Πριν αναλύσουμε και στοχαστούμε αυτά τα ευρύτερα ζητήματα, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τις τοπικές λεπτομέρειες, στις οποίες οι ανθρωπολόγοι νιώθουμε, τυπικά, πιο άνετα. Για να τοποθετήσω σε πλαίσιο την εθνογραφική μου προσέγγιση στο Τάζλαρ και στο Κισκούνχαλας, είναι αναγκαίο πρώτα να περιγράψω το ξεχωριστό προφίλ που καλλιέργησε η Ουγγαρία από το 2010, όταν ο Βίκτορ Όρμπαν εξελέγη για δεύτερη φορά πρωθυπουργός. Συνέχεια ανάγνωσης

Η απαλλαγή

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Stanley Spencer -

Stanley Spencer – «Ο εν Κανά γάμος: o γαμπρός και η νύφη»

Έχει εξηγηθεί νομίζω επαρκώς γιατί το δικαίωμα απαλλαγής από τα θρησκευτικά δεν μπορεί να προϋποθέτει τη δήλωση του γονέα ότι το παιδί του «δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος», όπως προβλέπει η εγκύκλιος Λοβέρδου. Αρκεί  ο γονιός να δηλώσει την απαλλαγή για λόγους συνείδησης, χωρίς  να απαιτείται η (αντισυνταγματική) δήλωση θρησκεύματος.

Αν συμφωνούμε σ’ αυτό, προχωράω σε ένα δεύτερο σημείο, λιγότερο προφανές. Η διαδικασία της απαλλαγής είναι, αυτή καθαυτή, προβληματική. Πρώτον, επειδή κάποιοι δεν θα τη χρησιμοποιήσουν, αναλογιζόμενοι τις ενδεχόμενες συνέπειες για το παιδί τους — ας το σκεφτούμε σε μια μικρή κοινωνίας. Δεύτερον, και ακόμα σημαντικότερο, γιατί μεταθέτει την ευθύνη στον γονιό. Το κράτος, δηλαδή, σαν να παραδέχεται ότι προσφέρει ένα μάθημα που ταιριάζει στο κατηχητικό παρά στο (ουδετερόθρησκο) σχολείο· και αντί να το αλλάξει, κάνοντάς έγκυρο και κατάλληλο για όλους, πετάει το μπαλάκι σε μαθητές, γονείς και κηδεμόνες: Αν δεν το θέλετε, μπορείτε να απαλλαγείτε!

Το αντίστοιχο θα ήταν, λ.χ., ένα «εθνικόφρον» μάθημα αγωγής του πολίτη, με το Υπουργείο να λέει στους (δημοκράτες) γονείς: Αν δεν σας αρέσει, μπορείτε να απαλλαγείτε! Ή να γίνει εγχειρίδιο το Λεξικό των Γιούντιν-Ρόζενταλ, με το Υπουργείο να λέει στους διαφωνούντες: Με μια δήλωση μπορείτε να απαλλαγείτε! Συνέχεια ανάγνωσης

Ως πότε ακόμα;

Standard

Η Αριστερά απέναντι στον σφιχτό εναγκαλισμό Κράτους-Εκκλησίας 

του Κωνσταντίνου Τσιτσελίκη

ΛΕΖΑΝΤΑ: Έργο του Στέλιου Φαϊτάκη

ΛΕΖΑΝΤΑ: Έργο του Στέλιου Φαϊτάκη

Η πρόσφατη συζήτηση για την απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία έφερε μάλλον αναπάντεχα στο προσκήνιο ένα ζήτημα το οποίο αποτελεί προγραμματική αξίωση της Αριστεράς εδώ και δεκαετίες: την κατοχύρωση των διακριτών ρόλων μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας. Και, στην πράξη, την αξίωση για την κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας για όλους χωρίς προνομιακή μεταχείριση της πλειονότητας, την αυτονόμηση των θρησκευτικών κοινοτήτων από το κράτος με συνέπεια την ουδετερότητα του τελευταίου, όπου βέβαια χρειάζεται, απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο. Πολλές θεσμικές λύσεις μπορούν να υλοποιήσουν μια τέτοια πορεία εκκοσμίκευσης. Κάποια δειλά βήματα έχουν γίνει αλλά παραμένουν εντελώς ανεπαρκή, όπως η άρση του βέτο του τοπικού μητροπολίτη για τις άδειες ανέγερσης ευκτήριου οίκου ή ναού άλλου δόγματος ή θρησκείας, καθώς και η δυνατότητα καύσης νεκρών, η οποία όμως δεν έχει καν έχει εφαρμοστεί. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο εργαλειακός εθνικισμός

Standard

Ναυμαχία της Σαλαμίνας: ο εορτασμός της 2495ης επετείου

του Θεόφιλου Τραμπούλη

Από τον εορτασμό, 29.9.2015. Κοπέλες με παραδοσιακές ενδυμασίες υψώνουν σημαίες των συμμάχων χωρών (ΗΠΑ, Καναδάς, Ιρλανδία, Κούβα, Ουγγαρία, Ρωσία). Πηγή: ιστοσελίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (www.mod.mil.gr)

Από τον εορτασμό, 29.9.2015. Κοπέλες με παραδοσιακές ενδυμασίες υψώνουν σημαίες των συμμάχων χωρών (ΗΠΑ, Καναδάς, Ιρλανδία, Κούβα, Ουγγαρία, Ρωσία). Πηγή: ιστοσελίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (www.mod.mil.gr)

Η αντίδραση όλων μας ήταν άμεση. Η παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου στους κωμικούς εορτασμούς της Μάχης της Σαλαμίνας θύμιζε αυτόματα τις τελετές της Χούντας ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, τον τρόπο με τον οποίο η αρχαιότητα, σε μια άτεχνη επιτελεστική της εκδοχή, έχει εισβάλει στην πολιτική ζωή από την εποχή που ο νυν επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δήμαρχος τότε Αθηναίων, υπέγραψε τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου: η αρχαιότητα όχι μόνον ως ιστορία, ως παράδεισος του έθνους ή ως ηθικό και πολιτικό πρότυπο αλλά και ως ζωντανή πολιτική πράξη με άμεση επενέργεια στο παρόν. Πολλές οι γκροτέσκες λεπτομέρειες της βιοπολιτικής και συγκρητικής παράστασης της Σαλαμίνας: οι σημαιοφόρες καραγκούνες μπροστά στις ασπίδες με τις σάρισσες, οι δεσπότες να ευλογούν τα ύδατα και οι στρατιωτικοί ακόλουθοι των ξένων αντιπροσωπειών να προσπαθούν να ισορροπήσουν στα βοτσαλάκια της άχαρης παραλίας, ενώ στο βάθος αχνοφαίνονται τα αγκυροβολημένα καράβια και τα χαμόσπιτα της Σαλαμίνας με τις στέγες από ελενίτ. Συνέχεια ανάγνωσης