Ποιος (δικαιούται να) κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Standard

Πορτογαλία: Is this a Coup?

της Αθηνάς Σίμογλου

 

Στην Πορτογαλία την προηγούμενη εβδομάδα συνέβη κάτι πρωτοφανές: διά στόματος του Προέδρου της Δημοκρατίας, Καβάκο Σίλβα, ορίστηκε αυθεντικά ποια είναι τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος της χώρας και, κατά συνέπεια, ποιος είναι «κατάλληλος» να κυβερνά και προς ποια κατεύθυνση μπορεί κατ’ αποκλειστικότητα να κινείται η διακυβέρνηση της χώρας.

Πίνακας του Eduardo Viana

Πίνακας του Eduardo Viana

Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά — όχι πάντως γιατί έσπευσαν να μας πληροφορήσουν τα εγχώρια ΜΜΕ. Από τον ξένο Τύπο –και ελάχιστες αναφορές στον ελληνικό– μάθαμε ότι στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου στην Πορτογαλία πρώτος αναδείχθηκε ο κεντροδεξιός συνασπισμός του Λαϊκού Κόμματος και των Σοσιαλδημοκρατών[1], με το όνομα «Η Πορτογαλία μπροστά», που ωστόσο δεν κέρδισε την αυτοδυναμία. Πληροφορηθήκαμε επίσης ότι επιχειρήθηκε μια ευρεία συμμαχία της Αριστεράς με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και ότι η Πορτογαλία κινδυνεύει από πολύμηνη πολιτική αστάθεια, ότι οι πολιτικές ισορροπίες είναι εύθραυστες, ότι δύσκολα θα σχηματιστεί κυβέρνηση σταθερή και με διάρκεια, και δη σε μια κρίσιμη, για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, περίοδο. Σε κάποια ξένα Μέσα έγινε μάλιστα λόγος για συνταγματικό «πραξικόπημα», καθώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της χώρας επέλεξε –18 ημέρες μετά τις εκλογές– να αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης στον Πέδρο Κοέλιο, επικεφαλής του κεντροδεξιού συνασπισμού που ήρθε μεν πρώτος στις εκλογές, ωστόσο δε φαίνεται πως θα καταφέρει να διασφαλίσει την κοινοβουλευτική στήριξη, και όχι στη διαφαινόμενη συμμαχία των Σοσιαλιστών με την Αριστερά (Αριστερό Μπλοκ, Κομμουνιστικό Κόμμα και Οικολόγοι), η οποία έδειξε πως θα διασφάλιζε την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Συνέχεια ανάγνωσης

Μια ριζοσπαστική και ρεαλιστική πρόταση για το ασφαλιστικό: Κρατική σύνταξη για όλους και τριαντάωρο εργασίας

Standard

Ο Γιώργος Σταμπουλής (με σπουδές μηχανικού παραγωγής και διοίκησης και διδακτορικό στην επιστημονική και τεχνολογική πολιτική) διδάσκει οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Πρόσφατα παρουσίασε μια ριζοσπαστική και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση για το ασφαλιστικό, σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτές που έχουν πέσει στο τραπέζι (βλ. μια παρουσίαση στο criticalchallenger.wordpress.com και ένα άρθρο του στην Αυγή 13.9.2015. Του ζητήσαμε να μας την παρουσιάσει, σχολιάζοντας, πρώτα την πρόταση της «επιτροπής σοφών».

 συνέντευξη του Γιώργου Σταμπουλή

3 - stamboulisΘα ήθελα να ξεκινήσω με την πρόταση της λεγόμενης «επιτροπής των σοφών», η οποία έχει δεχτεί, ήδη, έντονη κριτική. Πώς την αξιολογείς συνολικά;

Η πρόταση επιδιώκει να παρέμβει διαρθρωτικά στο σύστημα, αλλά παραμένει εντός αυτού και της λογικής του. Τα βασικά κριτικής μου είναι δύο:

Πρώτον, αντιμετωπίζει το ασφαλιστικό σύστημα ως κλειστό, σαν ένα δοχείο με δύο τρύπες: από τη μια μπαίνουν οι εισφορές και η κρατική χρηματοδότηση, από την άλλη βγαίνουν οι συντάξεις. Όσον αφορά τις εξωτερικές αλληλεπιδράσεις του συστήματος εξετάζει μόνο το πώς επιδρά η οικονομία στο σύστημα, αλλά όχι το πώς επηρεάζει το σύστημα την οικονομία.

Δεύτερον, δεν αμφισβητεί θεμελιώδη αξιακά χαρακτηριστικά του συστήματος. Δεν αμφισβητείται, λ.χ., το ότι η άμισθη εργασία (λ.χ. οι νοικοκυρές) ή οι άνεργοι δεν δικαιούνται σύνταξη. Ωστόσο, η σύνταξη αποτελεί δικαίωμα όλων όσων συμμετέχουν στην οικονομία, έστω και έμμεσα: ο άνεργος μετέχει μέσω της κατανάλωσης, αλλά και –όσο κι αν αυτό δεν μας αρέσει– επηρεάζοντας την τιμή του μισθού.

Συνολικά, κινείται στη λογική ενός ανακεφαλαιοποιητικού συστήματος: το ύψος της σύνταξης του καθενός εξαρτάται από το πόσα χρόνια έχει δουλέψει και το τι μισθό έπαιρνε. Έτσι, οδηγούμαστε σε ένα εξατομικευμένο σύστημα, όπου το τελικό πόσο της σύνταξης είναι αβέβαιο (χαρακτηριστικά, η έκθεση λέει απλώς ότι η σύνταξη πρέπει να είναι ανώτερη από το επίπεδο διαβίωσης –τα 500 ευρώ περίπου– αλλά δεν δίνει καμιά εγγύηση γι’ αυτό), και όχι στην πολιτική για ένα συλλογικό αγαθό. Συνέχεια ανάγνωσης

H παρέλαση και η διολίσθηση

Standard

Του Στρατή Μπουρνάζου

Από την πρώτη στιγμή, όταν ο παρουσιαστής στην τηλεόραση είπε ότι θα δούμε με τα μάτια της ψυχής το καράβι που το λένε Ελλάδα και τη νοητή του παρέλαση ανά τους αιώνες, ενώ στη συνέχεια μνημόνευσε δεκάδες ονόματα, από τον Όμηρο και τον Αχιλλέα, μέχρι τη Σαπφώ, τον Λεωνίδα, τον Μεγαλέξανδρο, τον Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Τσαρούχη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Ξυλούρη και το πότισμα του δέντρου της ελευθερίας, υποψιάστηκα πως είμαστε στην αρχή μιας πολλά υποσχόμενης τελετής.

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Αβραμίδη

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Αβραμίδη

Η συνέχεια –μιλάω για την προχθεσινή στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη– δεν με διέψευσε. Η παρέλαση είχε απ’ όλα: μαθητές και μαθήτριες, τη μαθητική μπάντα του Παπάφειου («εκλεκτού φυτωρίου μουσικής», όπως λέχθηκε), άρματα μάχης, καταδρομείς «με φλογερή πίστη», ΟΥΚ, συλλόγους εφέδρων που παρήλαυναν βροντοφωνάζοντας Πατρίδα, Θρησκεία, Τιμή, στρατιωτικές μπάντες που παιάνιζαν «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», την Ελληνική Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (με σύμβολα τη σάρισα, το ξίφος και τη μακεδονική ασπίδα, και σύνθημα «ανίκητος ει!»). Αποκορύφωμα, οι αεροπορικές επιδείξεις (όπου ένας συμπαθής, σμηναγός νομίζω, μας παρουσίασε τις δυνατότητες του εφ δεκάξι πλας, με τις «σύμμορφες δεξαμενές» και άλλα που δεν συγκράτησα). Και ο χαιρετισμός του υπουργού Εθνικής Άμυνας που είπε ότι «ο άξονας Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος» είναι ο άξονας προστασίας του ελληνισμού», που «προστατεύουν οι Ένοπλες Δυνάμεις» Συνέχεια ανάγνωσης