H παρέλαση και η διολίσθηση

Standard

Του Στρατή Μπουρνάζου

Από την πρώτη στιγμή, όταν ο παρουσιαστής στην τηλεόραση είπε ότι θα δούμε με τα μάτια της ψυχής το καράβι που το λένε Ελλάδα και τη νοητή του παρέλαση ανά τους αιώνες, ενώ στη συνέχεια μνημόνευσε δεκάδες ονόματα, από τον Όμηρο και τον Αχιλλέα, μέχρι τη Σαπφώ, τον Λεωνίδα, τον Μεγαλέξανδρο, τον Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη, τον Τσαρούχη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Ξυλούρη και το πότισμα του δέντρου της ελευθερίας, υποψιάστηκα πως είμαστε στην αρχή μιας πολλά υποσχόμενης τελετής.

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Αβραμίδη

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Αβραμίδη

Η συνέχεια –μιλάω για την προχθεσινή στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη– δεν με διέψευσε. Η παρέλαση είχε απ’ όλα: μαθητές και μαθήτριες, τη μαθητική μπάντα του Παπάφειου («εκλεκτού φυτωρίου μουσικής», όπως λέχθηκε), άρματα μάχης, καταδρομείς «με φλογερή πίστη», ΟΥΚ, συλλόγους εφέδρων που παρήλαυναν βροντοφωνάζοντας Πατρίδα, Θρησκεία, Τιμή, στρατιωτικές μπάντες που παιάνιζαν «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», την Ελληνική Δύναμη Κοσσυφοπεδίου (με σύμβολα τη σάρισα, το ξίφος και τη μακεδονική ασπίδα, και σύνθημα «ανίκητος ει!»). Αποκορύφωμα, οι αεροπορικές επιδείξεις (όπου ένας συμπαθής, σμηναγός νομίζω, μας παρουσίασε τις δυνατότητες του εφ δεκάξι πλας, με τις «σύμμορφες δεξαμενές» και άλλα που δεν συγκράτησα). Και ο χαιρετισμός του υπουργού Εθνικής Άμυνας που είπε ότι «ο άξονας Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος» είναι ο άξονας προστασίας του ελληνισμού», που «προστατεύουν οι Ένοπλες Δυνάμεις»

Πριν είχαν ακουστεί και τα συνήθη τα απαραίτητα για τους Έλληνες που πολεμάνε σαν ήρωες και τους ήρωες που πολεμάνε σαν ήρωες, τα διδάγματα από τα «επιτεύγματα» αλλά και τα «τραγικά λάθη» των Ελλήνων την ανάγκη ομόνοιας.

Υποψιάζομαι ήδη την αντίδραση του αναγνώστη: Παρέλαση παρακολουθούσες, τι ήθελες; Η μπάντα να παιανίζει το «Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια τα σπαθιά», να εμφανιστούν περιδινούμενοι δερβίσηδες ή έφεδροι πάνω στο άρμα του βασιλιά Καρνάβαλου ή ο Π. Καμένος να βραβεύσει τον καλύτερο αντιρρησία της χρονιάς; Όχι, τίποτα τέτοιο δεν προσδοκούσα, αρά ταύτα, είχα κάποια προβλήματα.

Το πρώτο είναι ότι δεν θεωρώ όλο αυτό το τελετουργικό και το ρεπερτόριο ακριβώς υποχρεωτικό. Θυμάμαι (χωρίς να θεωρώ ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη λύση ) τη μαθητική παρέλαση στο Χαλάνδρι, πέρσι, όπου η μπάντα του Δήμου έπαιζε και αντάρτικα. Και, όπως και να το κάνουμε όλες αυτές οι υμνητικές αναφορές σε συλλόγους εφέδρων + λοκατζήδες + «βατράχια» και στο σπουδαίο νατοϊκό στρατηγείο «μας» κάπως με ξεπερνάνε. Και μου φάνηκε αναβαθμισμένη και πιο γκράντε φέτος η παρέλαση. Αλλά σ’ αυτό μπορεί να κάνω και λάθος, δεν είναι θαμών τακτικός των παρελάσεων.

Το δεύτερο είναι ότι αν αφαιρούσες κάποιες «λεπτομέρειες» (τα πρόσωπα των επισήμων, τις ενδυμασίες, τη δημοτική γλώσσα της εκφώνησης) θα ήταν δύσκολο να χρονολογήσεις την τελετή: αν γινόταν το 2015, το 1990, ή το 1960. Γιατί η τελετή είχε, όπως είπα, από όλα: μπάντες, μαθητές, στρατιώτες, στρατιωτικούς. Όλα, εκτός από ένα: έστω και την υποψία ότι γίνεται με κυβέρνηση της Αριστεράς.

Θυμάμαι ότι, λίγους μήνες μόνο πριν, την 25η Mαρτίου υπήρχε μια κάποια συζήτηση αν έπρεπε να γίνει η παρέλαση, για τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε πει ότι θα τις καταργήσει. Προχθές νομίζω θεωρήθηκε απολύτως αυτονόητο ότι θα γίνει, και μάλιστα με τα όλα της, κανονικότατα. Αυτή η «διολίσθηση» της κυβέρνησης στην «κανονικότητα» μου φαίνεται μεγάλο πρόβλημα. Και εξίσου μεγάλο μου φαίνεται η δική μας «διολίσθηση»: αν μας φαίνεται κι εμάς κανονικό.

7 σκέψεις σχετικά με το “H παρέλαση και η διολίσθηση

  1. Εγώ για να πώ την αλήθεια δεν πολυκατάλαβα γιατί έχετε πρόβλημα κ.Μπουρνάζο,απο πότε οι ‘αριστεροί’ είναι ενάντια στις παρελάσεις?Στην ΕΣΣΔ δεν γινότανε παρελάσεις?Στη Β.Κορέα?Μήπως μπερδεύουμε πλέον τους ‘αριστερούς’ απο τους ΝΕΟφιλελευθερους λαϊκιστές τύπου ΣΥΡΙΖΑ??

  2. Η ΕΣΣΔ και η Β. Κορέα δεν είναι βέβαια παραδείγματα της αριστεράς που θέλει να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κόσμος που πιστεύει σ’ αυτόν. Άλλο αν πιστεύει κανείς στις παρελάσεις, και άλλο η προσγείωση στην πραγματικότητα. Η προσαρμογή είναι δυνατή χωρίς τη διολίσθηση.

  3. Πέρα από τη διατήρηση των μαθητικών παρελάσεων [που, φυσικά, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να δικαιολογηθεί από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής αριστεράς], με προβληματίζει αυτή η διατήρηση της δεύτερης στρατιωτικής παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι ότι με τη συνηθισμένη παρρησία (ή ακριτομυθία) του ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε παρατηρήσει προ ολίγων ετών ότι είθισται οι δυτικές χώρες να οργανώνουν μία μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, που στην Ελλάδα [λογικά] θα έπρεπε να τελείται στις 25 Μαρτίου, ημέρα που επιλέξαμε να εορτάζουμε την έναρξη του εθνικά ανεξάρτητου βίου μας. Να καταργηθεί, λοιπόν, μαζί με τις μαθητικές παρελάσεις και η στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και να μεταφερθεί η εορτή της 28ης στη 12η Οκτωβρίου, για να λήξει το παράδοξο αυτό να γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου· να γιορτάζουμε [χωρίς κρατικά οργανωμένες παράτες] την πρόσκαιρη Απελευθέρωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s