Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριάκη 15 Νοεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Καλλιόπης Στεφανάκη,  Μαρκ Φοντ, Τζέμα Γκαρσία, Μαρκ Μπελίνα, Σπύρου Κακουριώτη, Γιώργου Γιαννακόπουλου, Αγάπιου Λάνδου, Μανώλη Πατηνιώτη

Oswaldo Guayasamin - Tears of blood

Oswaldo Guayasamin – Tears of blood

Ο καπνός χωρίς φωτιά, ο εγκληματολόγος και ο «Σύλλογος των εισαγγελέων». Ο Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει την «υπόθεση Πανούση», την πολιτική της σημασία και την σοβαρότητα της. «Την περασμένη Κυριακή, το Πρώτο Θέμα δημοσιεύει συνέντευξη του Γ. Πανούση, με τίτλο «Πολιτικοί που έχουν σχέση με τρομοκράτες απειλούν τη ζωή μου» και υπέρτιτλο «Σχέδιο πολιτικής και φυσικής εξόντωσής του». Βαριές κουβέντες. Διαβάζοντας προσεκτικά την τετρασέλιδη συνέντευξη, βρίσκουμε τα πάντα: πολιτικές καταγγελίες εναντίον της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και εκείνων που ενώ «δεν πάνε στρατό, δεν δουλεύουν, δεν κάνουν τίποτα» πολεμούν αυτόν που «έκανε τριάντα μήνες φαντάρος» και έγινε «πρύτανης κόντρα στα κόμματα» [sic], αιχμές κατά του Νίκου Παρασκευόπουλου, απόσπασμα από παλιότερο «αστυνομικό διήγημα με οικολογικό χαρακτήρα» του Γ. Πανούση και κάμποσα ακόμα· αλλά κανένα απολύτως στοιχείο για τα τόσο βαριά που καταγγέλλονται στον τίτλο.[…] Η υπόθεση έχει μια ισχυρή δόση φαιδρότητας, τέτοια που την κάνει κατάλληλη όχι για τον εισαγγελέα, αλλά για τον «Σύλλογο των Εισαγγελέων» του Μπάμπη Άννινου (ένα από τα πιο σπαρταριστά ελληνικά ευθυμογραφήματα, του 1925). Τα όσα ακολούθησαν όμως, κάθε άλλο παρά φαιδρά είναι.[…] σε όλη τη διαδρομή μου, λίγους ανθρώπους με την ακεραιότητα, την απλότητα, τη λαϊκότητα, την ανθρωπιά και την ορθοκρισία μαζί του Πάνου έχω γνωρίσει. Και την αγωνιστικότητα, βέβαια, αλλά ακόμα περισσότερο την αγωνία και τη φροντίδα: για τους κατατρεγμένους, τους αδύναμους, τους απόκληρους (είτε είναι κρατούμενοι είτε μετανάστες είτε τοξικοεξαρτημένοι είτε Τσιγγάνοι). Για όλους αυτούς τους λόγους, τα διάφορα περί «παχυλών αμοιβών» ή «σκοτεινού ρόλου» θα μας προξενούσαν ακράτητα γέλια. Και μας προξενούν. Αλλά πριν από αυτό μας κινούν δύο άλλα ισχυρά συναισθήματα: θλίψη και οργή». 

Οι νόμιμες οδοί μετακίνησης, κλειδί για την πολιτική στο προσφυγικό. Συνέντευξη με την Καλλιόπη Στεφανάκη,  επικεφαλής του Τομέα Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. «Το έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν και αυτή παραμένει η θέση του οργανισμού: πρέπει να υπάρχουν πρακτικά μέτρα και, όπου είναι αναγκαίο, διακρατικές συνεννοήσεις, προκειμένου οι πρόσφυγες να έχουν πρόσβαση στο έδαφος της χώρας που ζητούν προστασία, όπως επιβάλλει η Σύμβαση της Γενεύης. Αυτό ισχύει και για τα σύνορα της Ελλάδας και της Τουρκίας. Η χώρα είναι υποχρεωμένη να προσφέρει στον πρόσφυγα τη δυνατότητα πρόσβασης στην προστασία. Ανεξάρτητα από το σημείο που θα ζητηθεί προστασία (λ.χ. στους ήδη υπάρχοντες συνοριακούς σταθμούς, στις Καστανιές και στους Κήπους ή στον φράχτη), η Ελλάδα δεσμεύεται από τις διεθνείς συνθήκες να παράσχει στον πρόσφυγα διεθνή προστασία, απαραίτητη προϋπόθεση της οποίας είναι να μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα να εκφράσει το αίτημά του και αυτό να εξετασθεί. Το ίδιο ισχύει, αντίστοιχα για την είσοδο από τη Σερβία στην Ουγγαρία. Η Ουγγαρία οφείλει να παρέχει προστασία και να επιτρέπει την είσοδο σε όσους είναι πρόσφυγες με βάση τη Σύμβαση της Γενεύης».

Ισπανία: αγορά ακινήτων, κερδοσκοπία και αντίσταση. Οι Μαρκ Φοντ και Τζέμα Γκαρσία γράφουν για τις κατασχέσεις σπιτιών στην Ισπανία, τις κινήσεις των κερδοσκοπικών funds και το κίμημα αντίστασης στους πλειστηριασμούς. «Η Blackstone και οι άλλες εταιρείες παγκόσμιας εμβέλειας αντιπροσωπεύουν τόσο μια πρόκληση για τα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και ένα σημείο συσπείρωσης. Είναι σαφές ότι η Ισπανία δεν είναι μόνη: οι μεγάλοι επενδυτές έχουν βάλει στο στόχαστρο και άλλες αγορές ακινήτων που βρίσκονται σε σοβαρή ύφεση λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ιρλανδίας. […] Θα πάρει χρόνο για να εκτιμηθούν οι επιπτώσεις της δράσης της Blackstone και των άλλων επενδυτικών εταιρειών στην Ισπανία. Ο τρέχον φόβος είναι ότι τα ενοίκια και οι εξώσεις θα αυξηθούν, αλλά είναι απίθανο αυτό να συμβεί ομοιόμορφα στο αστικό τοπίο. Αντίθετα, μπορεί να δούμε αυξημένες κοινωνικό-χωροταξικές διαφοροποιήσεις, καθώς οι επενδυτές αναπτύσσουν αποκλίνουσες στρατηγικές για ιδιοκτησίες που αγοράζονται σωρηδόν, ίσως υποβαθμίζοντας τις χαμηλής αξίας ιδιοκτησίες στα περίχωρα και αναβαθμίζοντας εκείνες στο κέντρο, όπως είδαμε στο Βερολίνο, όταν ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια αγόρασαν συγκροτήματα κοινωνικής κατοικίας μετά τη δημοσιονομική κρίση των μέσων της δεκαετίας του 1990».

Το γερμανικό «success story», οι μύθοι, το χρέος και η ενοχή. Συνέντευξη του Μπερντ Μπελίνα, καθηγητή ανθρωπογεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε στη Φρανκφούρτη. Μιλάει για το «γερμανικό θαύμα», τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις στη γερμανική κοινωνία, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, το χρέος και τη θεωρητική συμβολή του Νίκου Πουλαντζά. «Ένα σημαντικό στοιχείο αναφορικά με τη γερμανική κοινωνία είναι ότι το ένα τρίτο περίπου του πληθυσμού είναι αποκλεισμένο από αυτό το οικονομικά επιτυχημένο μοντέλο και είναι συγκεντρωμένο σε συγκεκριμένες περιφέρειες, κυρίως στην Ανατολική Γερμανία και σε παλιές βιομηχανικές περιοχές στη Δυτική Γερμανία. Σε αυτές τις περιοχές τα ποσοστά ανεργίας είναι υψηλότερα συγκριτικά με άλλες περιοχές της χώρας. Επιπλέον, παρατηρείται μια εθνοτική συγκέντρωση ανθρώπων οι οποίοι δεν αποτελούν μέρη αυτού του οικονομικού θαύματος, όπως συμβαίνει με τους ξένης καταγωγής διαμένοντες στη Γερμανία, κυρίως όσους έχουν τουρκική και αραβική καταγωγή. Αυτές οι δυο πληθυσμιακές ομάδες δεν έχουν φωνή στον δημόσιο διάλογο και, με εξαίρεση το Die Linke και ορισμένες φορές τα συνδικάτα κανένας δεν αναφέρεται σε αυτό το ένα τρίτο του πληθυσμού το οποίο περισσότερο ή λιγότερο είναι αποκλεισμένο από αυτό το «success story».

«Ποιος απελευθέρωσε την Πάτμο;» Μια ελληνο-βρετανική διαμάχη για τη δημόσια ιστορία. Ο Σπύρος Κακουριώτης γράφει για μια ιστορίκή διαμάχη στο  νησί της Πάτμου που τείνει να πάρει διαστάσεις διπλωματικού επεισοδίου. «Η «διαμάχη» ξεκίνησε μετά την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του νησιού (11/8/2015) να καθαιρεθεί τιμητική πινακίδα που είχε τοποθετηθεί το 2006 στο κεντρικότερο σημείο της Σκάλας, η οποία απέδιδε την «απελευθέρωση» της Πάτμου στον λοχαγό Terence Bruce Mitford, Βρετανό αρχαιολόγο και μέλος της Special Boat Service, των πλωτών καταδρομικών δυνάμεων του SOE. Η «απελευθέρωση» του νησιού, μάλιστα, χρονολογούνταν, σύμφωνα με την πινακίδα, στις 10/2/1944 (!) Καθώς τα ιστορικά στοιχεία που στήριζαν αυτήν την εκδοχή ήταν και πενιχρά και αμφισβητούμενα, έπειτα από διαμαρτυρίες τοπικών φορέων η καινούργια δημοτική αρχή αποφάσισε να αποταθεί στα ΓΑΚ Δωδεκανήσου και στη συνέχεια στο Ιστορικό Αρχείο του ΥΠΕΞ (το οποίο απευθύνθηκε και στην ΔΙΣ/ΓΕΣ), αναζητώντας πληροφορίες για τη δράση του Mitford. Στοιχεία υπήρχαν για τη δράση του στην Κρήτη, όχι όμως στα Δωδεκάνησα».

H πλατεία ήταν γεμάτη… του Αγάπιου Λάνδου. «Η πλατεία (τουλάχιστον η πλατεία Συντάγματος, για την οποία έχω εικόνα, αλλά νομίζω και άλλες πλατείες, σε όλη η χώρα) ήταν γεμάτη την Πέμπτη το μεσημέρι, στη συγκέντρωση για τη γενική απεργία. Δεν είμαι σίγουρος για τους αριθμούς των συγκεντρωμένων, είμαι όμως σίγουρος ότι εδώ έχουμε κάτι σημαντικό και ενδιαφέρον, πολιτικά και ποιοτικά, που υπερβαίνει τα νούμερα»

ΣΥΡΙΖΑ-Καμμένος-Venceremos; Προβληματισμοί του Γιώργου Γιαννακόπουλου από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ «Μα, μπορούσε να γίνει κάτι άλλο; Η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ δεν ήταν μονόδρομος; Ποια άλλη πολιτική δύναμη θα άφηνε ελεύθερο τον ΣΥΡΙΖΑ να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους του Mνημονίου; Υπήρχε κάποια άλλη αξιόπιστη εναλλακτική στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο;». Όντως, μόλις η «αντιμνημονιακή» λαίλαπα κατέκαυσε τον έτερο μαρκετίστα της λαϊκιστικής ακροδεξιάς Καρατζαφέρη, ο Καμμένος μεταχειρίστηκε παρόμοια επικοινωνιακά εργαλεία για να εκπροσωπήσει ένα υπερσυντηρητικό «αντι-μνημονιακό» ακροατήριο. Πρωταρχικός στόχος ήταν η ανάληψη ρυθμιστικού ρόλου στο ευρύτερο «αντιμνημονιακό» στρατόπεδο. Και επετεύχθη. Απώτερος στόχος, η ανάληψη ρυθμιστικού ρόλου στην κυβέρνηση. Και επετεύχθη. Την ίδια στιγμή, διάφοροι εντός του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα να αφήνουν τον Πάνο να παίζει με τα στρατιωτάκια του — μόνο που τα «στρατιωτάκια» κοστίζουν. Και, φέρ’ ειπείν, είναι ισχυρά τα συμφέροντα όσων δεν επιθυμούν μειώσεις στις στρατιωτικές δαπάνες».

Μπέικον, η καρκινογόνος απόλαυση; Με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση του Π.Ο.Υ για την καρκινογόνα δράση του επεξεργασμένου κρέατος, ο Μανώλης Πατηνιώτης αναλύει τον ρόλο της κατανάλωσης επεξεργασμένων τροφών στον σύγχρονο καπιταλισμό και την χρήση της γνώσης στην άσκηση εξουσίας. «Η έμφαση στην κατανάλωση επεξεργασμένων τροφών έχει να κάνει αφενός με τον καταναλωτισμό και, αφετέρου, με τη γενίκευση της μισθωτής σχέσης – δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, στην πραγματικότητα. Η παραγωγή διαρκώς νέων τροφών που απευθύνονται στην εξελικτικά καλλιεργημένη επιθυμία για γλυκές και λιπαρές γεύσεις απογείωσε τη βιομηχανία και καθόρισε σε σημαντικότατο βαθμό τα πρότυπα καταναλωτικής συμπεριφοράς που κυριάρχησαν (προκλητικά) στον «αναπτυγμένο» δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα, η γενίκευση της μισθωτής σχέσης και η πλήρης εμπορευματοποίηση του δεύτερου μισού της ανθρώπινης ζωής, του «ελεύθερου χρόνου», αποξένωσε τους ανθρώπους από τις δεξιότητες που τους επέτρεπαν να παράγουν οι ίδιοι τους όρους της ζωής τους».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s