Ισπανία: αγορά ακινήτων, κερδοσκοπία και αντίσταση

Standard

των Μαρκ Φοντ και Τζέμα Γκαρσία

μετάφραση από τα αγγλικά: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Στις αρχές του 21ου αιώνα, η Ισπανία πετούσε στα ύψη. Μετά από μια εκτεταμένη οικονομική φιλελευθεροποίηση και την υιοθέτηση του ευρώ στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όλοι οι δείκτες ήταν ανοδικοί. Η Ισπανία καυχιόταν για την μεγαλύτερη χρήση του τσιμέντου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την πέμπτη σε όλο τον κόσμο, καθώς σχεδόν ένα εκατομμύριο σπίτια χτίστηκαν μόνο το 2006 –περισσότερα από ό,τι στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία μαζί. Πολλοί ήταν πεπεισμένοι ότι η ευημερία ήρθε για να διαρκέσει.

Χανς Μέμιντορφ, «Σπίτι κεφάλι»

Χανς Μέμιντορφ, «Σπίτι κεφάλι»

Αλλά η ανάπτυξη βασίστηκε σε μια φούσκα, όπου η εκτόξευση των τιμών των κατοικιών και τα πρωτοφανή ποσά των πιστώσεων προς τους κατασκευαστές και τους ιδιοκτήτες κατοικιών –και ως εκ τούτου η τεράστια υπερχρέωση– δημιούργησαν μια τρομακτική καταιγίδα. Ενώ πάνω από έξι εκατομμύρια νέα σπίτια χτίστηκαν και οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν πάνω από 200% μεταξύ 1996-2007, τα χρόνια που ακολούθησαν η Ισπανία έχει δει να συσσωρεύονται εκατομμύρια άδειες κατοικίες, την οικοδομή σε στασιμότητα, πτώση των τιμών πάνω από 65 % και εκατοντάδες χιλιάδες κατασχέσεις σπιτιών. Συνέχεια ανάγνωσης

«Ποιος απελευθέρωσε την Πάτμο;» Μια ελληνο-βρετανική διαμάχη για τη δημόσια ιστορία

Standard

Η βρετανική αυτοκρατορική λογική και οι παρεμβάσεις της διευθύντριας της ΥΔΙΑ 

του Σπύρου Κακουριώτη

Σε ένα ακόμη επεισόδιο, από τα πολλά που έχουν χαρακτηρίσει την εικοσαετή θητεία της «αμετακίνητης» επικεφαλής της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών, Φωτεινής Τομαή, τείνει να εξελιχθεί μια τοπική (φαινομενικά) διαμάχη περί την δημόσια ιστορία στο νησί της Πάτμου.

H επίμαχη πινακίδα

H επίμαχη πινακίδα

Στο ιστορικό της υπόθεσης έχει αναφερθεί αναλυτικά, με άρθρο της στην Αυγή («Οι περιπέτειες μιας πινακίδας», 16.10.2015) η φιλόλογος Γιάννα Μέμου, έτσι θα θυμίσουμε απλώς ότι η «διαμάχη» ξεκίνησε μετά την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του νησιού (11/8/2015) να καθαιρεθεί τιμητική πινακίδα που είχε τοποθετηθεί το 2006 στο κεντρικότερο σημείο της Σκάλας, η οποία απέδιδε την «απελευθέρωση» της Πάτμου στον λοχαγό Terence Bruce Mitford, Βρετανό αρχαιολόγο και μέλος της Special Boat Service, των πλωτών καταδρομικών δυνάμεων του SOE. Η «απελευθέρωση» του νησιού, μάλιστα, χρονολογούνταν, σύμφωνα με την πινακίδα, στις 10/2/1944 (!) Συνέχεια ανάγνωσης

Μπέικον, η καρκινογόνος απόλαυση;

Standard

Ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία

του Μανώλη Πατηνιώτη

Τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζόμαστε με την είδηση ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, συγκεφαλαιώνοντας 800 περιπτωσιολογικές μελέτες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επεξεργασμένα κρέατα είναι καρκινογόνα ενώ τα μη επεξεργασμένα κρέατα είναι «πιθανώς καρκινογόνα». Η «είδηση» δεν είναι είδηση, υπό την έννοια ότι εδώ και πολλά χρόνια η κατανάλωση κρέατος έχει δαιμονοποιηθεί. Παρ’ όλα αυτά, ο αντίκτυπος ήταν μεγάλος, κυρίως εξαιτίας «επίσημων» αντιδράσεων εκ μέρους χωρών και παραγωγικών συγκροτημάτων που έχουν συμφέροντα στην παραγωγή και επεξεργασία κρέατος. Τι μπορούμε να μάθουμε, όμως, αν στρέψουμε την προσοχή μας πίσω και γύρω από την αναπαραγωγή της συγκεκριμένης είδησης;

Το χώνεμα της φύσης

 Άντυ Γουόρχολ, «Big Torn Campbell’s Soup Can», 1962

Άντυ Γουόρχολ, «Big Torn Campbell’s Soup Can», 1962

Δυστυχώς, δεν είμαστε φυτά. Τα φυτά, για να ζήσουν, τρώνε φως. Τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά αν μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο, αλλά οι άνθρωποι χρειάστηκε από πολύ νωρίς να μάθουν να αντλούν ενέργεια από τον κόσμο που τους περιβάλλει, να μεταβολίζουν τη φύση, με άλλα λόγια. Και η φύση είναι δηλητηριώδης και δύσπεπτη. Σύμφωνα με κάποιους ανθρωπολόγους, η εξελικτική ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου χρωστάει πολλά στην προσπάθεια του ανθρώπου να επιλέξει την τροφή του. Και οι σύνθετες μορφές κοινωνικής οργάνωσης χρωστούν πολλά στην προσπάθεια των ανθρώπων να αποθηκεύσουν, να διανείμουν και να επεξεργαστούν την τροφή. Από πολλές απόψεις, οι διάφορες μορφές συλλογικής ύπαρξης επιτελούν μια διαδικασία προκαταρκτικής πέψης προκειμένου να μετατρέψουν τη φύση σε βρώσιμη ύλη. Συνέχεια ανάγνωσης

ΣΥΡΙΖΑ-Καμμένος-Venceremos;

Standard

του Γιώργου Γιαννακόπουλου

Τρίνκουλος: Πω, πω, να την η μπόρα! Έφτασε. Κάλλιο να κάμω δεν μου μένει, παρά να μπω και να χωθώ κάτω από την κάπα του. Δε βλέπω μέρος άλλος να κρυφτώ εδώ γύρω. Η δυστυχία σε κάνει να συναγελάζεσαι με συντροφιές πολύ παράξενες. Εδώ θα πάω να προφυλαχτώ, ώσπου να πέσει και η τελευταία σταγόνα της καταιγίδας.

Σαίξπηρ, Η τρικυμία, Πράξη Β΄, σκηνή 2 (μετ. Νικόλαος Μ. Παναγιωτάκης, εκδ. Στιγμή).

Αρχές του 2000. Δευτεροετής φοιτητής, αναλαμβάνω μια εργασία για τις ιδεολογικές τάσεις στη Νέα Δημοκρατία. Στόχος μου, να καταγράψω τις διαφορετικές πολιτικές ομάδες στον χώρο της και να ανιχνεύσω τις ιδεολογικές τους αφετηρίες. Μετά από κάποιο τσαλαβούτημα στη θεωρία περί ιδεολογίας (από τη μαρξιστική σκέψη στον μεταμαρξισμό των Μουφ-Λακλάου και την αναλυτική σκέψη του Μάικλ Φρήντεν) και λίγα ομολογουμένως διαβάσματα ελληνικής πολιτικής ιστορίας (όπου με δυσκολία βρήκα αναφορές στον χώρο της ΝΔ, καθώς το ΠΑΣΟΚ θεωρείτο πιο cool) καταπιάστηκα με το πιο ενδιαφέρον, εμπειρικό, μέρος της έρευνας.

Διαβάζοντας το έργο του Ε. Καντάβα για τη φωτογραφία, ο Α. Μπαλτάς αναφέρθηκε στις «απρόσκλητες εικόνες» που ξεπηδούν από το παρελθόν, αναφύονται από τις ρωγμές του χρόνου ως φωτογραφικά στιγμιότυπα ή θραύσματα λόγου. Θραύσματα. Που τραυματίζουν. Όπως αυτή εδώ η φωτογραφία. Γ. Γ.

Εκείνη την άνοιξη, λοιπόν, για πρώτη –και τελευταία– φορά, άρχισα να περιφέρομαι στους διαδρόμους της Bουλής και από εκεί σε πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία. Γνώρισα ενδιαφέροντες τύπους «πολιτικών ζώων». Δημοσιογράφοι μεγάλων μέσων και άλλοι μικρότερου βεληνεκούς, εξαρτημένοι από «πληροφορίες» και δίκτυα πατρωνίας μου προσέφεραν ενδιαφέρουσες εισαγωγές στα προσωποπαγή φέουδα του δεξιού χώρου. Πολιτικοί της επαρχίας έβρισκαν χρόνο να με δουν, ελπίζοντας σε λίγα λεπτά δημοσιότητας. Πολιτικοί του Κολωνακίου με παρέπεμπαν στους γραμματείς και τις κομματικές νεολαίες που ήλεγχαν. Γνώρισα, ακόμα, πολιτικούς επιστήμονες που έβλεπαν το πανεπιστήμιο ως πάρεργο, προτιμώντας να βρίσκονται στην υπηρεσία διαφόρων πολιτικών τζακιών. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο καπνός χωρίς φωτιά, ο εγκληματολόγος και ο «Σύλλογος των εισαγγελέων»

Standard

του Στρατή Μπουρνάζου

Πάουλα Ρέγκο, «Η κόρη του αστυνόμου», 1987

Είναι δύο οι λόγοι που γράφω σήμερα για την «υπόθεση Πανούση», και όχι απλώς η επικαιρότητα. Ο πρώτος είναι η σοβαρότητά της: και για την πολιτική της σημασία (καθώς σε αυτήν εμπλέκονται συμφέροντα των καναλιών, παιχνίδια εξουσίας στην ΕΥΠ, παρακολουθήσεις, πιέσεις προς την κυβέρνηση κ.ά.), αλλά και για τα αποτελέσματά της: απαξιώνονται χώροι και δικαιώματα, τσαλαπατιούνται αρχές και κανόνες και, κυρίως, τσαλαπατιούνται άνθρωποι. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τον Πάνο Λάμπρου τον ξέρω καλά εδώ είκοσι χρόνια. Ωστόσο, το κείμενο δεν συνιστά έκφραση φιλίας και συμπαράστασης· είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Γιατί την αλληλεγγύη σε κάποιον που διασύρεται τόσο βάναυσα και άδικα, όταν γνωρίζεις καλά και τον ίδιο και τη δράση του, δεν την αντιλαμβάνομαι μόνο ως δικαίωμα αλλά και σαν υποχρέωση. Άλλωστε, τον Πάνο, όσο μονάκριβος σύντροφος κι αν είναι, δεν τον γνωρίζω μόνο εγώ, ούτε τον γνωρίζω τυχαία: τον ξέρει, και τον στηρίζει, ένας ολόκληρος κόσμος, της Αριστεράς και των κινημάτων. Συνέχεια ανάγνωσης

Οι νόμιμες οδοί μετακίνησης, κλειδί για την πολιτική στο προσφυγικό

Standard

Συνέντευξη με την Καλλιόπη Στεφανάκη, επικεφαλής του Τομέα Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Γραφείο Ελλάδας

Ας ξεκινήσουμε από τη βασική τοποθέτηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ απέναντι στην παρούσα κατάσταση, σε σχέση με τους πρόσφυγες.

Βασική θέση της Ύπατης Αρμοστείας ήταν, και παραμένει, το άνοιγμα νόμιμων οδών για την πρόσβαση των προσφύγων στην προστασία που δικαιούνται, ώστε να αποφεύγεται ηπικίνδυνη παράτυπη μετακίνηση. Αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους.

Ο πρώτος είναι η αύξηση των θέσεων επανεγκατάστασης (resettlement) για πρόσφυγες απευθείας από τη Συρία και τις όμορες χώρες (Τουρκία, Λίβανος, Ιράκ και Ιορδανία, όπου υπάρχουν περίπου 4 εκατομμύρια Σύρων προσφύγων) προς χώρες της Ευρώπης —  και αναφέρομαι ειδικά στους Σύρους, επειδή περίπου 62% των μαζικών αφίξεων στην Ελλάδα φέτος, είναι Σύροι. Είναι πραγματικά ελάχιστες οι θέσεις επανεγκατάστασης που προσφέρουν τα ευρωπαϊκά κράτη συγκριτικά με τις ανάγκες, συγκεκριμένα 22.000 μέχρι το τέλος του 2016.

Ο δεύτερος τρόπος είναι να αυξηθούν οι δυνατότητες για τη χορήγηση βίζας: για σπουδές, για οικογενειακή συνένωση, για προγράμματα εργασίας, για ανθρωπιστικούς λόγους.

Με λίγα  λόγια, όσο οι τρόποι νόμιμης μετακίνησης παραμένουν περιορισμένοι, η παράτυπη μετακίνηση θα ενισχύεται. Από αυτή τη διαπίστωση ξεκινάει η Ύπατη Αρμοστεία, βλέποντας την προσφυγική μετακίνηση σε όλο της το εύρος, και όχι μόνο στην Ευρώπη. Συνέχεια ανάγνωσης

Το γερμανικό «success story», οι μύθοι, το χρέος και η ενοχή

Standard

συνέντευξη του Μπερντ Μπελίνα στην Αιμιλία Κουκούμα και τη Μαρία Χαϊδοπούλου-Βρυχέα

απομαγνητοφώνηση-μετάφραση: Αιμιλία Κουκούμα

 

Μιλάει για το «γερμανικό θαύμα», τις οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις στη γερμανική κοινωνία, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, το χρέος και τη θεωρητική συμβολή του Νίκου Πουλαντζά

,

1-bellinaΟ Μπερντ Μπελίνα είναι ένας σημαντικός εκπρόσωπος της κριτικής γεωγραφίας με βασικά ερευνητικά ενδιαφέροντα τον ιστορικο-γεωγραφικό υλισμό, την αστική και πολιτική γεωγραφία και την κριτική εγκληματολογία. Από το 2008 διδάσκει στο Τμήμα Ανθρωπογεωγραφίας του Πανεπιστημίου Γκαίτε στη Φρανκφούρτη. Ως επισκέπτης-καθηγητής του Τμήματος Γεωγραφίας του Χαροκοπείου Πανεπιστήμιου έδωσε διάλεξη (19/10) με θέμα την κρίση στη Γερμανία, τις πολιτικές λιτότητας και την ιδεολογία. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο συνάντησης στο Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς.

 

Στην πρόσφατη διάλεξή σας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο αναφερθήκατε στο «success story» της Γερμανίας στην εποχή των πολιτικών λιτότητας στην Ε.Ε., δίνοντας έμφαση στην αντιφατική εικόνα με τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας και την καθοδική πορεία των μισθών. Τελικά σε ποιους παράγοντες στηρίζεται αυτό το «επιτυχημένο» παράδειγμα το οποίο σύμφωνα με την Άνγκελα Μέρκελ οφείλουν να ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες χώρες;

Τα τελευταία δέκα χρόνια η κοινή γνώμη της Γερμανίας είναι πεπεισμένη ότι η χώρα αποτελεί ένα μεγάλο «success story». Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, οι περισσότεροι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι «εμείς», οι Γερμανοί είμαστε ανταγωνιστικοί και οι άλλοι πρέπει να μάθουν από εμάς. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετοί μύθοι που αξίζει να αναφερθούν. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριάκη 15 Νοεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Καλλιόπης Στεφανάκη,  Μαρκ Φοντ, Τζέμα Γκαρσία, Μαρκ Μπελίνα, Σπύρου Κακουριώτη, Γιώργου Γιαννακόπουλου, Αγάπιου Λάνδου, Μανώλη Πατηνιώτη

Oswaldo Guayasamin - Tears of blood

Oswaldo Guayasamin – Tears of blood

Ο καπνός χωρίς φωτιά, ο εγκληματολόγος και ο «Σύλλογος των εισαγγελέων». Ο Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει την «υπόθεση Πανούση», την πολιτική της σημασία και την σοβαρότητα της. «Την περασμένη Κυριακή, το Πρώτο Θέμα δημοσιεύει συνέντευξη του Γ. Πανούση, με τίτλο «Πολιτικοί που έχουν σχέση με τρομοκράτες απειλούν τη ζωή μου» και υπέρτιτλο «Σχέδιο πολιτικής και φυσικής εξόντωσής του». Βαριές κουβέντες. Διαβάζοντας προσεκτικά την τετρασέλιδη συνέντευξη, βρίσκουμε τα πάντα: πολιτικές καταγγελίες εναντίον της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και εκείνων που ενώ «δεν πάνε στρατό, δεν δουλεύουν, δεν κάνουν τίποτα» πολεμούν αυτόν που «έκανε τριάντα μήνες φαντάρος» και έγινε «πρύτανης κόντρα στα κόμματα» [sic], αιχμές κατά του Νίκου Παρασκευόπουλου, απόσπασμα από παλιότερο «αστυνομικό διήγημα με οικολογικό χαρακτήρα» του Γ. Πανούση και κάμποσα ακόμα· αλλά κανένα απολύτως στοιχείο για τα τόσο βαριά που καταγγέλλονται στον τίτλο.[…] Η υπόθεση έχει μια ισχυρή δόση φαιδρότητας, τέτοια που την κάνει κατάλληλη όχι για τον εισαγγελέα, αλλά για τον «Σύλλογο των Εισαγγελέων» του Μπάμπη Άννινου (ένα από τα πιο σπαρταριστά ελληνικά ευθυμογραφήματα, του 1925). Τα όσα ακολούθησαν όμως, κάθε άλλο παρά φαιδρά είναι.[…] σε όλη τη διαδρομή μου, λίγους ανθρώπους με την ακεραιότητα, την απλότητα, τη λαϊκότητα, την ανθρωπιά και την ορθοκρισία μαζί του Πάνου έχω γνωρίσει. Και την αγωνιστικότητα, βέβαια, αλλά ακόμα περισσότερο την αγωνία και τη φροντίδα: για τους κατατρεγμένους, τους αδύναμους, τους απόκληρους (είτε είναι κρατούμενοι είτε μετανάστες είτε τοξικοεξαρτημένοι είτε Τσιγγάνοι). Για όλους αυτούς τους λόγους, τα διάφορα περί «παχυλών αμοιβών» ή «σκοτεινού ρόλου» θα μας προξενούσαν ακράτητα γέλια. Και μας προξενούν. Αλλά πριν από αυτό μας κινούν δύο άλλα ισχυρά συναισθήματα: θλίψη και οργή».  Συνέχεια ανάγνωσης

Nίκος Κουτσιαύτης (1944-2015)

Standard

Ένας «μικρός» εκδότης με μεγάλη συνεισφορά στα γράμματα

 του Χρήστου Λούκου

Με την απώλεια του Νίκου Κουτσιαύτη, το ποιοτικό έντυπο έχασε έναν σημαντικό του εκπρόσωπο. Πολλοί που, με τον έναν ή άλλον τρόπο, διασταυρώθηκαν με τον εκδοτικό οίκο «Πορεία» μέσω των βιβλίων τα οποία εκεί τυπογραφικά ετοιμάστηκαν και εκδόθηκαν, θα τον θυμούνται πρόθυμο να συζητήσει για όλα τα προβλήματα μιας έκδοσης, για την επιμονή του στην ποιότητα, για την έλλειψη κάθε κερδοσκοπικής λογικής στα λεγόμενά του, για την ετοιμότητά του να μοιραστεί προοπτικές ως προς την τύχη ενός καλού βιβλίου.

Το σήμα των εκδόσεων «Πορεία».

Το σήμα των εκδόσεων «Πορεία».

Ο Νίκος Κουτσιαύτης, ο «Νικολάκης» για όσους τον γνώριζαν καλύτερα, γεννήθηκε στον Προυσό της Ευρυτανίας το 1944. Για να φοιτήσει στο Γυμνάσιο, έμεινε κοντά σε έναν θείο του στο Αγρίνιο, αλλά την τελευταία τάξη θα την ολοκληρώσει σε νυκτερινό σχολείο της Αθήνας, όπου είχε καταφύγει κι αυτός, εσωτερικός μετανάστης. Έκανε στην αρχή διάφορες δουλειές. Στη δικτατορία ανοίγει συνεταιρικά ένα βιβλιοπωλείο στην Κυψέλη. Την εποχή αυτή, ιδεολογικά ανήκει στην αντικοινοβουλευτική αριστερά, μετέχει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά ποτέ δεν θέλησε να «αξιοποιήσει» τη συμμετοχή του αυτή. Θα κρατήσει μέχρι τέλους την αριστερή του ευαισθησία, χωρίς να είναι ενεργό μέλος κάποιας παράταξης. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και τρανσφοβία

Standard

της Λένας Ασλανίδου, της Αλεξάνδρας Βασιλείου και της Βέρας Λάρδη

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερα περιστατικά ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας αναφέρονται στα μίντια. Το γεγονός οφείλεται στην αύξηση αυτού του είδους βίας αλλά και στο ότι τα θύματα ίσως νιώθουν μεγαλύτερη στήριξη, κι έτσι τα καταγγέλλουν ευκολότερα. Σημαντικό ρόλο στην πρόληψη και αντιμετώπιση της ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας παίζει το σχολείο, βασικός χώρος κοινωνικοποίησης και αναπαραγωγής στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Οι τρεις μας λοιπόν, η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Λένα Ασλανίδου από το Processwork Hub και η Βέρα Λάρδη από την ομάδα Amaté Performance αποφασίσαμε να σχεδιάσουμε μια δράση/επιμόρφωση που να απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς και θα εξερευνά την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Έτσι γεννήθηκε «Η Αυθεντική Αντίδραση», ένα θεατρικό δρώμενο που ακολουθείται από συζήτηση με το κοινό, με σκοπό να δημιουργηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα στις διαφορετικές φωνές και εμπειρίες γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου.

Φωτογραφίες του Μάριου Λώλου από την παράσταση

Φωτογραφίες του Μάριου Λώλου από την παράσταση

Μαζέψαμε μια ομάδα lgbtq ανθρώπων για μια βραδιά αφηγήσεων στιγμών αποδοχής και διάκρισης, ιστοριών που αφορούν τη δική τους lgbtq εμπειρία. Με βάση αυτό το υλικό σχεδιάσαμε ένα θεατρικό δρώμενο στο οποίο συμπεριλάβαμε αυτούσιες τις ιστορίες, διαφυλάσσοντας την ανωνυμία αφηγητών και αφηγητριών. Στο επόμενο στάδιο, σχηματίστηκε μια ομάδα εθελοντών ηθοποιών. Ενδιαφέρον είναι ότι και η ίδια η ομάδα των ηθοποιών, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της δράσης, διαπραγματεύτηκε το θέμα της προσωπικής και κοινωνικής ομοφοβίας και τρανσφοβίας, όπως αυτή εμφανιζόταν στην επεξεργασία του υλικού επηρεάζοντας τις σχέσεις μέσα στην ομάδα. Συνέχεια ανάγνωσης

Φράχτης σημαίνει…

Standard

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Οι Καστανιές βλέπουν διαδηλώσεις αραιά και πού. Η τελευταία ήταν τον περασμένο Μάιο, πάλι για το φράχτη. Η προηγούμενη δεν ξέρει κανείς. Αυτή τη φορά είμαστε 500 άνθρωποι: αριστεροί και αριστερές, το Δίκτυο και η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, αναρχικοί, αλληλέγγυοι/ες απ’ την Πάτρα, την Αθήνα και τη Λάρισα μέχρι την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη και την Κομοτηνή. Φτωχό χωριό, το κοντινότερο στη στρατιωτική ζώνη. Χαμηλά σπίτια με αυλές, κτίρια σαν σε προετοιμασία αγγελοπουλικού σκηνικού, ηλικιωμένοι κάτοικοι. Παλιά ζούσαν τη φαντασίωση του ακρίτα· ελληνοτουρκικά σύνορα. Σήμερα παραπονιούνται ότι, αν και ακρίτες, είναι παρατημένοι στην τύχη τους. Μια γυναίκα λέει ότι δεν βρίσκει να πουλήσει το βόδι. Ένας άλλος μας τη λέει: «Τώρα μας θυμηθήκατε;». Η υποδοχή μας αμφίθυμη, απ’ όσους τουλάχιστον είναι ακόμα στο δρόμο στις πέντε το απόγευμα, με τέτοιο κρύο.

Έβρος 2015. Φωτογραφία του Μίλος Μπικάνσκι

Έβρος 2015. Φωτογραφία του Μίλος Μπικάνσκι

Την προηγούμενη φορά η διαδήλωση συνέχισε Ορεστιάδα. Τώρα μένει στις Καστανιές. Κρατάει λιγότερο από μισή ώρα, μέχρι τη σύγκρουση με την αστυνομία στο σημείο του αποκλεισμού. Αν και –υπερβολικά– σύντομη, και παρά τη μικρή ορατότητά της στην περιοχή, είναι ήδη πολιτικό γεγονός και γι’ αυτήν τοποθετούνται όλοι: ο Άνθιμος (φυσικά εναντίον…), ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής («ιδεολογικά υπέρ, αλλά…»), κόμματα και ΜΜΕ (σε διάφορες αποχρώσεις της συμπάθειας). Οι καραβιές και οι χαμένες ζωές, οι αλλεπάλληλες σύνοδοι κορυφής και οι ευρω-φράχτες, και φυσικά ο σπόρος της αλληλεγγύης, που μήνες τώρα καρπίζει από τη Λέσβο ως την Ειδομένη, έχουν ετοιμάσει το έδαφος. Η διαδήλωση είναι πολιτικό γεγονός: μειοψηφικό στην εκκίνηση, που όμως απευθύνθηκε πλειοψηφικά στην κοινωνία, κέρδισε πολιτική νομιμοποίηση, και με την Ελλάδα να μετρά καθημερινά πνιγμούς, και την ηθική υπεροχή. Γι’ αυτό θα έχει και συνέχεια. Συνέχεια ανάγνωσης

Η Ελλάδα και η Ευρώπη μπροστά στον προσφυγικό χειμώνα του 2015

Standard

O φράχτης του Έβρου, το Αιγαίο, η «ασφαλής διέλευση», η υποδοχή και οι υποδομές

του Βασίλη Παπαστεργίου, του Αποστόλη Φωτιάδη και του Δημήτρη Χριστόπουλου

Τον χειμώνα του 2015, στον οποίο ήδη μπήκαμε, το προσφυγικό είναι ένα από τα βασικά θέματα που καθορίζουν την πολιτική ατζέντα σε όλη την Ευρώπη, τόσο σε επίπεδο Ε.Ε. όσο και κρατών μελών. Και στην Ελλάδα φυσικά, όπουτο ζήτημα τίθεται με άμεσα και εφιαλτικά, καθώς τα πνιγμένα παιδιά τείνουν να γίνουν κανονικότητα στο Αιγαίο. Ζητήσαμε λοιπόν από τρεις φίλους των «Ενθεμάτων» να συζητήσουμε για όλα αυτά: τον Βασίλη Παπαστεργίου (δικηγόρο, μέλους της Ομάδας δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών), Αποστόλη Φωτιάδη (δημοσιογράφο, συγγραφέα της μελέτης «Έμποροι των συνόρων», εκδ. Ποταμός), τον Δημήτρη Χριστόπουλο (Πάντειο Πανεπιστήμιο, αντιπρόεδρο της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου). Συναντήθηκαν στο εντευκτήριον των «Ενθεμάτων» και συζήτησαν, όπως τους ζητήσαμε, για τον φράκτη του Έβρου, τους φράκτες στην Ευρώπη, τους πνιγμούς στο Αιγαίο, την ελληνική και ευρωπαϊκή πολιτική. Τους ευχαριστούμε θερμά.

ENΘΕΜΑΤΑ

Φωτογραφία του Κυριάκου Συφιλτζόγλου

Φωτογραφία του Κυριάκου Συφιλτζόγλου

Αποστόλης Φωτιάδης: Το καίριο ζήτημα, στα ζητήματα που μας θέτετε, είναι θα υπάρξει ασφαλής διέλευσης ή όχι. Στο πλαίσιο αυτό, ο φράκτης έχει αποκτήσει μεγάλη σημασία — και συμβολική και πραγματική. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός. Το θέμα θα μπορούσε να λυθεί, λ.χ., αν, με κάποιου είδους συμφωνίας ο κόσμος μπορούσε να έρχεται από τα τουρκικά παράλια με ασφαλή τρόπο. Για να γίνει κάτι τέτοιο, όμως, πρέπει να αναιρεθεί ένα βασικό στοιχείο της φιλοσοφίας της Ε.Ε.: η αντίληψη των εξωτερικών συνόρων και όλη η πολιτική που εκπονεί με βάση αυτή.

Αυτό το επικαλείται η κυβέρνηση, χωρίς βέβαια να καλύπτεται ηθικά απ’ αυτό ως επιχείρημα. Υποστηρίζει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να μην πάρουμε πρωτοβουλίες σε αυτό το θέμα, παρότι θα θέλαμε να δημιουργήσουμε αυτή την ασφαλή διέλευση, γιατί μέσα στο όλο παιχνίδι που παίζεται και στο σκηνικό εκβιασμού που οργανώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εναντίον μας θα κατηγορηθούμε ως υπαίτιοι της κατάρρευσης της μετεγκάστασης και της απώλειας έλεγχου των εξωτερικών συνόρων. Συνέχεια ανάγνωσης

Σκέψεις για τη συγκυρία και τα εργαλεία της Αριστεράς

Standard

του Γιώργου Βελεγράκη και της Δανάης Τζήκα

Ανρί Ματίς, «Ο παράξενος χορός της φαραντόλας»

Ανρί Ματίς, «Ο παράξενος χορός της φαραντόλας»

Το καλοκαίρι σφραγίστηκε από την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου και την πολιτική επιλογή –και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες– του ΣΥΡΙΖΑ να το εφαρμόσει. Αυτή η εξέλιξη παράγει de facto πολιτικές μετατοπίσεις, φέρνοντας αντιμέτωπη την Αριστερά με αδιέξοδα και τα όρια των πολιτικών σχεδίων που προσπάθησε να αναπτύξει. Απέναντι σ’ αυτή τη συνθήκη, οι δύο βασικές τάσεις ήδη ξεδιπλώθηκαν: αφενός, η πλήρης αποδοχή του μονόδρομου και, αφετέρου, η επιστροφή στις μέχρι πρότινος βεβαιότητές μας, χωρίς να αξιολογείται σοβαρά η επτάμηνη κυβερνητική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η ευρύτερη περίοδος εντός της οποίας διαμορφώθηκε η στρατηγική του.

Αυτό που φαίνεται να λείπει, παρόλα τα πρώτα δειλά βήματα, είναι ένας ειλικρινής διάλογος για τη στρατηγική, τα όρια και τις δυνατότητες. Ένας διάλογος που θα επιδιώκει να ξαναφέρει στο προσκήνιο κοινωνικές πρακτικές που διαφάνηκαν ιδιαίτερα την πρώτη περίοδο της κρίσης. Τώρα, λοιπόν, που, πέρα από τις ανάγκες υπάρχει και μια πολύπλευρη εμπειρία, χρειάζεται να επανεξετάσουμε τα εργαλεία και τις πρακτικές μας προς μία κατεύθυνση που θα απελευθερώνει την κοινωνική δυναμική.

Μια πιο αποτελεσματική και ανθεκτική Αριστερά. Πολύ γρήγορα, ήρθαμε ξανά αντιμέτωποι με το ερώτημα, και μάλιστα αυτή τη φορά πιο έντονα: «Ποια είναι η εναλλακτική;». Ένα ερώτημα με το οποίο, είτε το θέλουμε είτε όχι, πρέπει να αναμετρηθούμε.

Η ήττα του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ και η εκκωφαντική επικράτηση του Μνημονίου, δημιουργεί, εκ των πραγμάτων, αμηχανία σε όλο το φάσμα της Αριστεράς, δείχνοντας και τα όρια της μέχρι τώρα ρητορικής και πρακτικής της. Θα μπορούσαμε –κατά τα γνωστά– να αντικαταστήσουμε τα απλουστευτικά σχήματα του ΣΥΡΙΖΑ πριν γίνει κυβέρνηση με έναν άλλο βερμπαλισμό της γνήσιας αντιμνημονιακής γραμμής, περιμένοντας να βρει απήχηση στην αγανάκτηση του κόσμου. Όμως, όπως δείχνει και η εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι αυτή η μεθοδολογία είναι ικανή, και μάλιστα από μόνη της, να συμβάλει σε μια κατεύθυνση κοινωνικής χειραφέτησης και δημιουργικής κινητοποίησης. Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε την ανάγκη αναζήτησης εναλλακτικής μεγάλης αφήγησης για διέξοδο και απεμπλοκή, πιστεύουμε ότι μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να προκύψει τόσο από κινηματικές μάχες όσο και από συλλογικές αναζητήσεις και πειραματισμούς. Σε αυτή τη φάση, αν η Αριστερά θέλει να συνομιλεί με την κοινωνία, πρέπει να συναντιέται με τις ανάγκες της, προτάσσοντας ένα εναλλακτικό και συνάμα λειτουργικό μοντέλο οργάνωσης της καθημερινότητας. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο «βέβηλος» υπουργός

Standard

Το θέμα δεν είναι ο Φίλης, είναι η δημοκρατία

του Στρατή Μπουρνάζου

Νίκος Εγγονόπουλος, «Ο προπάππος Περραιβός με το κεφάλι του Ρήγα Φεραίου», 1956

Νίκος Εγγονόπουλος, «Ο προπάππος Περραιβός με το κεφάλι του Ρήγα Φεραίου», 1956

Τα πραγματικά περιστατικά. Ξεκινάω από τα πραγματικά περιστατικά. Πάντα έχουν σημασία, και στην περίπτωσή μας, πολύ μεγάλη. Πώς ξεκίνησε όλη η ιστορία; Την Τρίτη το βράδυ, στο τέλος μιας τρίωρης σχεδόν τηλεοπτικής συνέντευξης, ο Νίκος Χατζηνικολάου ρώτησε τον υπουργό Παιδείας αν επιμένει στην (παλιότερη) άποψή του περί «εθνοκάθαρσης», και όχι «γενοκτονίας» των Ποντίων. Δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς ότι η παγίδα είχε ήδη στηθεί. Το δύσκολο είναι να πει πώς μπορούσε να ξεφύγει ο ερωτώμενος. Ο Ν. Φίλης, πιστεύω, έκανε το μόνο αξιοπρεπές: με ηρεμία (και πολύ προσεκτικά, για να μην πω συντηρητικά) εξήγησε την άποψή του, μιλώντας επίσης για τον πόνο και τη σφαγή των Ποντίων, και διευκρινίζοντας ότι δεν αμφισβητεί την απόφαση της Βουλής.

Είπε επί λέξει: «Ως δημοσιογράφος, έκανα τη δήλωση, συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων. Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει, δεν σημαίνει, επ’ ουδενί, ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων». Και διευκρίνισε σε κάποιον διαμαρτυρόμενο από το κοινό: «Δεν θέλω να επιβάλω τις απόψεις μου ως κρατική πολιτική. Η κρατική πολιτική αναγνωρίζει ημέρα γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Αν γίνει η συζήτηση ψύχραιμα και επαναλαμβάνω, επί επιστημονικού επιπέδου, είναι άλλο πράγμα η εθνοκάθαρση, όσο αιματηρή και αν είναι, και άλλο πράγμα η γενοκτονία και το ολοκαύτωμα». Και επανέλαβε: Το λέω «με σεβασμό στον πόνο των Ποντίων», ενώ ο δημοσιογράφος υποτονθόρυζε: «Αλλά, χμ χμ, καταλαβαίνετε το βάρος που έχει η δήλωση όταν γίνεται από τον υπουργό Παιδείας… αποκτά άλλο βάρος».

Τι άλλο μπορούσε να κάνει άραγε ο Ν. Φίλης; Να πει ότι δεν θυμάται; Να έπαιρνε το εξαφανιζόλ; Να προφασιζόταν αίφνης σωματική ανάγκη και να γινόταν μπουχός; Να ξιφουλκούσε εναντίον του εαυτού του; Να αρνούνταν να απαντήσει λέγοντας ότι αυτά «παραπλανούν τον λαό»: Να έλεγε ότι για να γίνεις υπουργός απαιτείται πιστοποιητικό «εθνικών φρονημάτων» και να έβγαζε από την τσέπη μια μίνι ποντιακή λύρα και να συνέχιζε τραγουδώντας και χορεύοντας το «Μακεδονία ξακουστή»; Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις (τις παραπάνω στάσεις, σε κάπως ηπιότερη μορφή, τις έχουμε δει κάμποσες φορές από πολιτικούς) θα τον κατηγορούσαμε μάλλον –και ευλόγως– ως υποκριτή, δειλό, πολιτικάντη, «κωλοτούμπα» κλπ. κλπ. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριάκη 8 Νοεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Βασίλη Παπαστεργίου-Αποστόλη Φωτιάδη-Δημήτρη Χριστόπουλου, Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Γιώργου Βελεγράκη – Δανάης Τζήκα, Λένας Ασλανίδου-Αλεξάνδρας Βασιλείου-Βέρας Λάρδη, Χρήστου Λούκου

Louay Kayyali,  "Ψαράς που καπνίζει"

Louay Kayyali, «Ψαράς που καπνίζει»

Ο «βέβηλος» υπουργός. O Στρατής Μπουρνάζος σχολιάζει τον θόρυβο και την πατριδοκαπηλία που αναπτύχθηκε γύρω από την υπόθεση Φίλη: «Τι άλλο μπορούσε να κάνει άραγε ο Ν. Φίλης, όταν τον ρώτησε ο Ν. Χατζηνικολάου για την (παλιότερη) άποψή του; Να πει ότι δεν θυμάται; Να έπαιρνε το εξαφανιζόλ; Να προφασιζόταν σωματική ανάγκη και να γινόταν μπουχός; […] Μια εικόνα που έρχεται στο μυαλό: ένα ξόανο απειλητικό, της πατριδοκάπηλης εθνικοφροσύνης. Κάποιοι που το λατρεύουν, όπως ο Άδωνης ή ο Μάκης Βορίδης, το στρέφουν απειλητικά εναντίον όχι μόνο των «εχθρών» αλλά των πάντων, που αν δεν το αποδώσουν τιμές σ’ αυτό, θα κατηγορηθούν ως ηλαττωμένου φρονήματος. Κι έτσι σπεύδουν όλοι, να το ασπαστούν, ομνύουν σε αυτό ή έστω το «σέβονται», γιατί όλοι το τρέμουν. Ένα ροδάνι χωρίς σταματημό. Κι έτσι καταντάμε να φοβόμαστε και τον ίσκιο μας, όπως η κυβέρνηση, και να μετράμε με το σταγονόμετρο τις δηλώσεις μας, ενώ έξω κάνει κατακλυσμό. Συνέχεια ανάγνωσης

Απορίες μικρές και μεγαλύτερες

Standard

Παλιέ καλέ μου φίλε Αριστείδη (*)

Απ’ όταν επανεντάχτηκα στο ΣΥΡΙΖΑ το 2010, αλλά, κυρίως, απ’ την εκλογική νίκη του Γενάρη και μετά, διάφορες απορίες, μικρές ή και μεγαλύτερες, με τριγυρίζουν. Συχνά, πιάνω τον εαυτό μου να μη θέλει να δεχτεί κάποιες «προφανείς» απαντήσεις, σαν τους «παλιούς» που δε δέχονταν νάχουν ούτε ίχνος αμφιβολίας, και μάλιστα «εν καιρώ πολέμου», λες κι όλο το ιδεολογικό τους οικοδόμημα θα γκρεμίζονταν με το πρώτο «μήπως όμως…». Φυσικά, οι απορίες μου εντάθηκαν μετά την υπογραφή του τρίτου Mνημονίου.

Philip Guston  "Moνομάχοι" (1940)

Philip Guston «Moνομάχοι» (1940)

Όταν γύρισε ο Πρωθυπουργός κι όλο το διαπραγματευτικό κλιμάκιο απ’ τις Βρυξέλλες, μας είπαν πως αναγκάστηκαν, γιατί δεν είχαν εντολή για ρήξη ή έξοδο… Τότε, γιατί το δημοψήφισμα, από μια κυβέρνηση με «νωπή» εκλογική εντολή, για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της (της Θεσσαλονίκης), που θα μας απάλλασσε απ’ το Μνημόνιο μια και καλή; Θυμίζω πως θα τα καταφέρναμε, «ρίχνοντας» διάφορα χαρτιά στο τραπέζι. Πολλά μεγάλα λόγια; Λάθος υπολογισμός για τους στόχους του αντιπάλου; Πώς θα καταλάβουμε τι ακριβώς έγινε; Όλα τα περί αφόρητης πίεσης, δεκαεφτάωρου κ.λπ., πολύ ανθρώπινα, δεν μπορούν ν’ αντικαταστήσουν τα πολιτικά επιχειρήματα που, μόνο αυτά, θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε αν όλ’ αυτά ήταν αναγκαίο να συμβούν, ή μπορούσαμε να χειριστούμε μ’ άλλον τρόπο τη σκληρή διαπραγμάτευση. Υπάρχει αίσθηση της ήττας στο «στενό ηγετικό κλιμάκιο» που διαμορφώθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογική μας εκτόξευση του 2012; Δεν το νομίζω. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο λαθρομετανάστης, ο λαθρεπιβάτης και οι λαθροχειρίες

Standard

του Λ. Α. Θρέμπορα

Μιλώντας την Παρασκευή στη Βουλή, στην ερώτησή του προς τον πρωθυπουργό, ο Γ. Κουμουτσάκος ζήτησε να μη δαιμονοποιούμε τη λέξη λαθρομετανάστης, αφού στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούνται και οι (δόκιμοι, προφανώς) όροι λαθρεπιβάτης, λαθραναγνώστης κλπ.: «Στην ελληνική γλώσσα, όποιος διαβάζει κάτι που δεν του επιτρέπεται λέγεται “λαθραναγνώστης”, όποιος επιβαίνει σε όχημα που δεν του επιτρέπεται λέγεται λαθρεπιβάτης. Γιατί να δαιμονοποιούμε τη λέξη “λαθρομετανάστης;”». Του όρου στο παρελθόν, εντός Βουλής (στη συζήτηση για το σωφρονιστικό) έχουν υπεραμυνθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και βεβαίως ο Άδωνης Γεωργιάδης (που χρησιμοποίησε το ίδιο «επιχείρημα» περί λαθρεπιβατών κλπ).

Χειρουργική λαβίδα γλώσσας. Πηγή: Paul Labarthe, «Dictionnaire populaire de médecine usuelle d'hygiène publique et privée», C. Marpon et E. Flammarion, Παρίσι 1885.

Χειρουργική λαβίδα γλώσσας. Πηγή: Paul Labarthe, «Dictionnaire populaire de médecine usuelle d’hygiène publique et privée», C. Marpon et E. Flammarion, Παρίσι 1885.

Πέραν της –για μένα τουλάχιστον– απογοήτευσης, είναι ασφαλώς άξιο παρατήρησης (και ενδεικτικό για την ελληνική Δεξιά) ότι ακόμα και οι πιο ευπρεπείς, μετριοπαθείς και ευρωπαϊστές εκπρόσωποί της (για τον Γ. Κουμουτσάκο μιλάω) αισθάνονται υποχρεωμένοι να υπερασπιστούν έναν όρο ρατσιστικό και απροκάλυπτα υποτιμητικό. Και σκέφτομαι: Συνέχεια ανάγνωσης

Η νέα αντίληψη της ηγεμονίας

Standard

του Κώστα Φιλίνη

Ο Γκράμσι αναζήτησε τις πολιτικές-θεωρητικές βάσεις μιας επαναστατικής πορείας προς το μαρξισμό στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού και πιο συγκεκριμένα της Δυτικής Ευρώπης, καταλαβαίνοντας και υποδεικνύοντας ότι στις χώρες αυτές δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί το πρότυπο της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η «κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων» της Πετρούπολης.

Αντόνιο Γκράμσι. Ξυλογραφία του Leopoldo Méndez

Αντόνιο Γκράμσι. Ξυλογραφία του Leopoldo Méndez

Θεμελιώδες στοιχείο αυτών των πολιτικοθεωρητικών βάσεων είναι η νέα αντίληψη της ηγεμονίας που επεξεργάστηκε ο Γκράμσι, όπου αυτή δεν κατανοείται πλέον (όπως στο λενινισμό) σαν μια μορφή πολιτικής ηγεσίας πάνω σε προκαθορισμένα υποκείμενα, αλλά σαν μια «πολιτική-διανοητική και ηθική ηγεσία» μέσω της οποίας δημιουργούνται νέα υποκείμενα τα οποία τείνουν να εκφράσουν μιαν εθνική-λαϊκή συλλογική θέληση που θα συγκροτείται από τη σύνθεση δημοκρατικών λαϊκών αιτημάτων (όχι κατ’ ανάγκην ταξικών) και την οποία θα πραγματοποιήσει η εργατική τάξη. Συνέχεια ανάγνωσης

Ένα πολύτιμο βιβλίο

Standard

της Ζωής Σβώλου

Οι άνθρωποι φεύγουνε, οι μνήμες χάνονται κι αυτές. Μένουν τα βιβλία –όλα τα βιβλία, όλων των εποχών– που μας συντροφεύουν, γονιμοποιούν τη σκέψη τη δική μας κι όσων θα ακολουθήσουν.

Ένα τέτοιο βιβλίο είναι ο τόμος με τα γραπτά του Κώστα Φιλίνη και για τον Κώστα Φιλίνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεμέλιο με τη φροντίδα και την αρωγή των ΑΣΚΙ και του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς. Σίγουρα δεν απευθύνεται μόνο σε αριστερούς αναγνώστες, αλλά και σ’ εκείνους που αναζητούν νέους δρόμους παρακολουθώντας τα μονοπάτια ποτ πέρασαν κι’ άνοιξαν οι παλιότεροι.

Ο Κώστας Φιλίνης στα πάνω από εξήντα χρόνια έντονης πολιτικής δραστηριότητας μίλησε κι έγραψε πλήθος κείμενα ιδεολογικά, θεωρητικά, οργανωτικά, παρεμβάσεις, αναλύσεις πάνω κυρίως στην επικαιρότητα, κείμενα για την πολιτική και για την πρακτική κομματική δράση. Δεν κρατούσε αρχείο, πολλά δεν έχουν ημερομηνία, κάποια πρέπει να χάθηκαν. Δεν έγραφε για το συρτάρι, ήθελε τα κείμενά του εργαλεία για την προώθηση συγκεκριμένου στόχου. Συνέχεια ανάγνωσης

Κ.Φιλίνης, ένας διανοούμενος της δράσης

Standard

Την Πέμπτη, στην Παλιά Βουλή παρουσιάζεται ο τόμος Κώστας Φιλίνης. Ένας διανούμενος της δράσης, ένα ανθολόγημα από κείμενα θεωρίας και πολιτικής του Κ. Φιλίνη από την Κατοχή μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα (συνέκδοση των ΑΣΚΙ, του «Πουλαντζά» και του Θεμέλιου). Μαζί με τη στοχαστική εισαγωγή της Κατερίνας Λαμπρινού και του Γιάννη Μπαλαμπανίδη, και το πολιτικό δοκίμιο-επίμετρο του Τάσου Τρίκκα τα κείμενα του τόμου βιογραφούν ουσιαστικά τον πολιτικό και διανοούμενο της κομμουνιστικής ανανέωσης Κώστα Φιλίνη. Με την ευκαιρία, δημοσιεύουμε σήμερα ένα σχετικό σημείωμα της γυναίκας τού Κώστα, Ζωής Σβώλου, και αποσπάσματα από τις απαντήσεις του Κ. Φιλίνη στη συνέντευξή του στον Λουκά Αξελό, με θέμα τον Γκράμσι (δημοσιεύτηκε στο περ. «Τετράδια», τχ. 17-18, και περιλαμβάνεται στον τόμο).


Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και οι εκδόσεις Θεμέλιο μας προσκαλούν σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στον Κώστα Φιλίνη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου Κώστας Φιλίνης. Ένας διανοούμενος της δράσης. Κείμενα θεωρίας και πολιτικής (εκδοτική ομάδα: Β. Καραμανωλάκης, Κ. Λαμπρινού, Γ. Μπαλαμπανίδης, Τ. Τρίκκας) την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου, ώρα 7 μ.μ., στην Παλιά Βουλή (Σταδίου 13). Θα μιλήσουν: Νίκος Βούτσης (πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων), Λουτσιάνα Καστελίνα, Γρηγόρης Ανανιάδης (Πάντειο Πανεπιστήμιο), με συντονιστή τον Βαγγέλη Καραμανωλάκη (Πανεπιστήμιο Αθηνών).