Μπορεί και πρέπει η συνθήκη Σένγκεν να ανασταλεί λόγω της Ελλάδας;

Standard

του Στηβ Πηρς

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης

Ένα έγγραφο του Συμβουλίου της Ε.Ε που διέρρευσε, προτείνει, ουσιαστικά, την αναστολή έως και δύο χρόνια του συστήματος Σένγκεν, λόγω των «συστημικών ελλείψεων» στον έλεγχο των εξωτερικών συνόρων εκ μέρους της Ελλάδας. Αυτό θα επιτρέψει σε όποια κράτη-μέλη της Συνθήκης του Σένγκεν το επιθυμούν να διατηρήσουν ή να εισαγάγουν συνοριακούς ελέγχους στα «εσωτερικά» σύνορα τους με άλλα κράτη-μέλη. Πιθανόν δεν πρόκειται όλα τα κράτη της ζώνης Σένγκεν να αξιοποιήσουν αυτήν την ευκαιρία, αλλά πολλά θα το κάνουν (ιδίως από τη στιγμή που ορισμένα από αυτά το κάνουν ήδη). Αυτό διέρρευσε μετά από ένα δημοσίευμα των Financial Times, το οποίο αναφέρει ότι ορισμένα κράτη-μέλη εξετάζουν το ενδεχόμενο να απειλήσουν την Ελλάδα με έξοδο από το σύστημα Σένγκεν, λόγω του τρόπου διαχείρισης των προσφύγων και των μεταναστών στα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. Kατά την άποψή μου, αυτή η απειλή αποτελεί σοβαρό λάθος, τόσο για νομικούς όσο και πολιτικούς λόγους.

Το νομικό πλαίσιο

Καταρχάς, το σύστημα Σένγκεν δεν μπορεί να καταργηθεί εντελώς χωρίς τροποποίηση των Συνθηκών της Ε.Ε., δεδομένου ότι οι Συνθήκες παραπέμπουν σε αυτό αρκετές φορές. Αντ’ αυτού, υπάρχουν δύο τύποι πιθανής αναστολής: βραχυχρόνια (έως τρεις μήνες) και μακροχρόνια (έως δύο έτη). Το έγγραφο του Συμβουλίου που διέρρευσε αναφέρεται στη χρήση της μακροχρόνιας αναστολής.

Σκίτσο του Osmani Simanc για τη βραζιλιάνικη εφημερίδα «Α Τarde»

Σκίτσο του Osmani Simanc για τη
βραζιλιάνικη εφημερίδα «Α Τarde»

Οι κανόνες βραχυχρόνιας αναστολής ανέκαθεν αποτελούσαν ανέκαθεν μέρος του συστήματος Σένγκεν. Επιτρέπουν σε μεμονωμένα κράτη-μέλη να επιβάλουν εκ νέου ελέγχους στα εσωτερικά τους σύνορα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, για λόγους δημόσιας τάξης και δημόσιας ασφάλειας. Οι διατάξεις αυτές έχουν συχνά εφαρμοστεί από τα κράτη-μέλη, συνήθως για λίγες ημέρες κατά τη διάρκεια μιας διεθνούς συνόδου ή ενός ποδοσφαιρικού τουρνουά. Αυτό το φθινόπωρο, έχουν εφαρμοστεί πιο συχνά και για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, ως απάντηση στην προσφυγική κρίση που επηρεάζει την ήπειρο. Δεδομένου ότι η επανεισαγωγή αυτή επιτρέπεται για μια μέγιστη περίοδο έξι μηνών, υπάρχει ένα επερχόμενο νομικό πρόβλημα εάν τα κράτη-μέλη παρατείνουν τους ελέγχους αυτούς και μετά την επόμενη άνοιξη. Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριακή 6 Δεκεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, Αιμιλίας Σαλβάνου,  Λόη Λαμπριανίδη, Μανώλη Πρατσινάκη, Μαρίν Τουρσί, Στηβ Πηρς, Παναγιώτη Νούτσου, Νίκου Σαραντάκου, Κέιτ Αρόνοφ,  Σινέμ Αντάρ

Lucian Freud - Κορίτσι με μαύρο παλτό (1947)

Lucian Freud – Κορίτσι με μαύρο παλτό (1947)

Πώς το Εθνικό Μέτωπο κατάφερε να διαδώσει τις ιδέες του; Της Μαρίν Τουρσί. Στις σημερινές περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, το Εθνικό Μέτωπο υπάρχει φόβος να σαρώσει. Πού οφείλονται οι επιτυχίες του Εθνικού Μετώπου και της Μαρίν Λεπέν; Δημοσιεύσουμε σήμερα το άρθρο (μικρή μελέτη ουσιαστικά· στην πλήρη του μορφή, 5.000 λέξεις, δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική «Αυγή» και το μπλογκ των «Ενθεμάτων») της Μαρίν Τουρσί, από το Μediapart (μετάφραση και σημειώσεις: Πάνος Αγγελόπουλος). Η Μ. Τουρσί εξετάζει πώς το Εθνικό Μέτωπο έστησε τα τελευταία χρόνια το δίκτυό του (σε τοπικό επίπεδο, στα συνδικάτα, σε συλλόγους, σε μικρομεσαίους, στον δρόμο, στο διαδίκτυο), τον ρόλο των μήντια, και την «καταξίωση» της Μαρίν Λεπέν μετά την 13/11: «Μετά τις επιθέσεις, ήταν η μόνη Γαλλίδα πολιτικός που συμμετείχε στο ειδικό αφιέρωμα των Times, αναλύοντας τα γεγονότα, πλάι σε 19 διεθνείς προσωπικότητες. Ενάμιση χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, το Ε.Μ. μπορεί να μην είναι το «πρώτο κόμμα της Γαλλίας», αλλά έχει σίγουρα κατακτήσει κεντρική θέση στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων. Δεν επωφελείται μόνο από τον φόβο μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, αλλά αξιοποιεί τα μάλα έναν μηχανισμό που έθεσε σε λειτουργία όλα αυτά τα χρόνια και του επιτρέπει να διαδώσει ευρύτατα τις ιδέες του. «Σήμερα κερδίσαμε τη μάχη των ιδεών, σε πολλά ζητήματα», δήλωσε περιχαρής η Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν στο κανάλι RTL, στις 13 Νοεμβρίου.

Οι ιδέες του Ε.Μ. διαχέονται πια σε όλη την επικράτεια: δεν διαδίδονται μόνο από τον στενό περίγυρο της Άκρας Δεξιάς και κάποιους «παραστρατημένους» της Δεξιάς· δεν κυοφορούνται μόνο στα παραδοσιακά εδάφη του Ε.Μ. (Νότια και Ανατολική Γαλλία)· ενισχύονται πια σε σώματα ψηφοφόρων που ήταν παραδοσιακά αδιαπέραστα γι’ αυτές, όπως οι γυναίκες και τα άτομα εβραϊκής θρησκείας. Η βάση του Ε.Μ. έχει διευρυνθεί. Το κόμμα που μέχρι χθες στελεχωνόταν από προεστούς και απευθυνόταν σε μια λαϊκή βάση, έχει ανοίξει τις πόρτες του σε κομματικά στελέχη από τα λαϊκά στρώματα και κατακτά προοδευτικά ψηφοφόρους από τον χώρο των μεσαίων και ανώτερων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων»(μετάφραση-σημειώσεις: Πάνος Αγγελόπουλος).

Ένας είναι ο εχθρός; O Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος γράφει για το τοπίο όπως διαμορφώνεται μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι: «Κάθε πολιτική σύγκρουση οργανώνεται γύρω από διλήμματα, και τελικά γύρω από μια κεντρική αντίθεση· για να αφορά όμως τους πολλούς, χρειάζεται να είναι και συγκεκριμένη. Στην παράδοση της Αριστεράς, “ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα” (Λίμπκνεχτ), άρα επιδίωξη είναι “η ήττα της δικής μας αστικής τάξης” (Λένιν): ξεχνώντας το, η κοινοβουλευτική γαλλική Αριστερά γίνεται αριστερή πτέρυγα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού· απολυτοποιώντας το, η εκδοχή της που αντιστέκεται παραμένει μειοψηφική, γιατί μοιάζει υπερβολικά αφηρημένη μπροστά στο φόβο που προξενεί μετά τις 13/11 μια ξεχασμένη βαλίτσα σε κάποιο πεζοδρόμιο του Παρισιού. Στην πραγματικότητα, η προβληματική ιεράρχηση των αντιπάλων και το αδιέξοδο των “ιδεολογικών” απαντήσεων στον ΙSIS αφορούν κατεξοχήν τη γαλλική κυβέρνηση. Το πρόταγμα “να υπερασπιστούμε τον γαλλικό και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό”, η κατανόηση δηλαδή του προβλήματος ως σύγκρουση πολιτισμών, έξω από τα πολιτικά του συμφραζόμενα (το χάος στη Μ. Ανατολή μετά τη στρατιωτική απάντηση στην 11η Σεπτεμβρίου, ο ενδοϊσλαμικός και ο συριακός εμφύλιος), μοιάζει ο μύθος που λείπει για να ξαναποκτήσει νόημα η πολιτική και η καθημερινή ζωή, τόσο της Γαλλίας, όσο και «μιας Δύσης που τελειώνει μπροστά στα μάτια μας»: αυτή είναι η διατύπωση του Μισέλ Ουελμπέκ στο αντιμουσουλμανικό μυθιστόρημά του Υποταγή. Χωρίς αυτό τον πολεμικό μύθο-αντίδοτο στην «παρακμή της Δύσης», που διεκτραγωδεί ο Ουελμπέκ ως νέος Σπένγκλερ –έναν μύθο που προσφέρει ήδη η Μαρίν Λεπέν με αδιαμφισβήτητη επιτυχία–, η επιστροφή των ανθρώπων στην (αστική) πολιτική μοιάζει σήμερα αδύνατη. Η δημοσκοπική εκτόξευση του Ολάντ μιλά από μόνη της».  Συνέχεια ανάγνωσης