Γέρο βοριά ταξίδευε και νότο παλικάρι

Standard

Για τον Στέλιο Οθωναίο (1950-2015), που τον κηδέψαμε την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου

Δεν είναι που δεν σου ’πρεπε. Που ήταν νωρίς, που είναι άδικο. Δεν είναι μόνο αυτά.

1 stelios

Στέλιος Οθωναίος. Από το μπλογκ valiacaldadog.blogspot.gr, του φίλου του τού Αρίστου

Είναι που σήμερα στην κηδεία μού φαινόντουσαν όλα αταίριαστα. Όλα αυτά τα γνωστά πρόσωπα χωμένα μέσα σε παλτά. Οι Φολεγανδρίτες χωρίς τα μαγαζιά τους. Όλες αυτές οι παρέες που τις φώτιζες, να είναι σαν χαμένες. Όλα τα παιδιά που τα μεγάλωσες, κλαμένα. Τι γυρεύαμε όλοι εμείς εκεί, μαζί, σε άσχετο μέρος, χωρίς την ακτινοβολία σου. Κοντά στο φέρετρό σου. Αντί για κορμιά ηλιοκαμένα, πρόσωπα χλομά. Αντί για τη βροντερή σου φωνή, ρουφήγματα της μύτης. Κάτι σπουργίτια αντί για τους ανεμογάμηδες. Μια συννεφιά αντί για τον ήλιο, ένα αναποφάσιστο ψιλόβροχο αντί για τις δυνατές του λαμπηδόνες. Μια μυρωδιά υγρή αντί για τα ξεραμένα χόρτα και τα βράχια του καλοκαιριού. Και πέντε χούφτες χώμα αντί για τη θάλασσα όλη.

Ι.Μ.

 

 

Στα «Ενθέματα» αύριο Kυριακή 13 Δεκεμβρίου

Standard

Κείμενα των: Πάνου Λάμπρου, Δημήτρη Παπανικολάου, Νίκου Χατζηνικολάου, Γεωργίας Βαλωμένου, Δημήτρη Χριστόπουλου, Νίκου Παναγιωτόπουλου, Πηνελόπης Πετσίνη, Στρ. Mπουλαλάκη, Κέιτ Άλλεν, Τζακ Σένκερ, Ιωάννας Μεϊτάνη

Milton Avery, "Η τσελίστρια" (1944)

Milton Avery, «Η τσελίστρια» (1944)

Βρε λες; Με αφετηρία το διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, o Πάνος Λάμπρου γράφει: «Επανάσταση; Όχι δα! Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, δύσβατος. Το κάστρο του κοινωνικού συντηρητισμού δεν νικήθηκε· ζει και βασιλεύει. Τον βλέπουμε να κινείται ύπουλα στα σοκάκια, στα πάρκα, στις άκρες των πόλεων. Να μπαίνει επιθετικά στο σπίτι μας από την τηλεόραση, να μας βομβαρδίζει με το δήθεν χιούμορ του, με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, με τις καρικατουρίστικες εικόνες, που διαιωνίζουν στερεότυπα και ρατσιστικές αντιλήψεις. Να χτυπάει βάναυσα μέσα από μαυροφορεμένους ιεράρχες –ευτυχώς όχι όλους– που ψέλνουν ομοφοβικά, δηλητηριάζοντας ψυχές και συνειδήσεις. Να ουρλιάζει σαν ύαινα μέσα από ακροδεξιά φερέφωνα, που δεν σέβονται, όχι την αγάπη, αλλά ούτε καν τον θάνατο, ούτε καν αυτή τη στιγμή… Να σιωπά ένοχα, φοβικά, μικροπολιτικά, να νίπτει τας χείρας του ως νέος Πόντιος Πιλάτος και να λέει «δεν είναι η ώρα!» Όχι, το σύμφωνο συμβίωσης, που σε λίγες ημέρες θα είναι νόμος του κράτους, δεν είναι επανάσταση· είναι όμως ανάσα, οξυγόνο, μια πρώτη δόση ελπίδας και προοπτικής. Είναι σινιάλο, κάτι σαν χαιρετισμός σ’ αυτούς κι αυτές που χάθηκαν, που δεν πρόλαβαν. Είναι μήνυμα ότι κάτι αλλάζει».

«Το γαμημένο το Σύμφωνο». Επιτέλους. Ο Δημήτρης Παπανικολάου υπεραμύνεται της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, θεωρώντας ότι υπάρχουν πολλά άλλα βήματα που πρέπει να γίνουν. «Για πρώτη φορά στην Ελλάδα νομιμοποιούνται σχέσεις που, τουλάχιστον για την κρατική εξουσία και τους θεσμούς, παρέμεναν ανύπαρκτες και μη αναγνωρίσιμες, και, σε φαύλο κύκλο με αυτή την μη αναγνώριση, στην κοινωνική ζωή συχνά επιβάλλονταν να μένουν άρρητες. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα καλούνται οι εκπρόσωποι της λαϊκής βούλησης να πάρουν για ένα τέτοιο ζήτημα θέση, επίσημη, ανταγωνιστική, ξεκάθαρη και αιτιολογημένη. Για να γίνουν, βεβαίως, όλα αυτά, επιβάλλεται να πάψει να συζητείται το Σύμφωνο ως μια καλή πράξη σε όφελος αναξιοπαθούντων (και κάποτε νεκρών) συμπολιτών μας, να πάψει επίσης να αντιμετωπίζεται ως μια «εναρμόνιση» με την Δύση, να πάψει να προωθείται και λίγο ως εκπαίδευση όχλου, που πρέπει λίγο λίγο, λάου λάου και σε δόσεις, να συνηθίσει τέτοιες πολιτικές κινήσεις «αναγνώρισης δικαιωμάτων», και άρα να δεχθεί, εν καιρώ, άλλα πιο προοδευτικά, αλλά ουσιαστικά αναγκαία, νομοθετήματα. Αυτά που θα αναγνωρίζουν πχ. την αυτοδιάθεση στην ταυτότητα φύλου, θα προστατεύουν πιο ξεκάθαρα από την ομοφοβία και την έμφυλη βία, θα προωθούν τον εκδημοκρατισμό της παιδείας για τη σεξουαλικότητα, και θα επιτρέπουν την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφύλων» Συνέχεια ανάγνωσης