Η «ελληνοφοβία» του ιταλικού κράτους και η υπόθεση των πέντε φοιτητών

Standard

#Free5

του Μάρκου Βογιατζόγλου

Από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Συμβούλιο Εφετών, Αθήνα 7.1.2016

Από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Συμβούλιο
Εφετών, Αθήνα 7.1.2016

Αυτές τις μέρες το Συμβούλιο Εφετών εξετάζει μια περίεργη υπόθεση. Προ διμήνου, οι δικαστικές αρχές του Μιλάνου εξέδωσαν Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης (ΕΕΣ) ζητώντας την έκδοση πέντε Ελλήνων φοιτητών για την υποτιθέμενη συμμετοχή τους σε επεισόδια, κατά την διαδήλωση της Πρωτομαγιάς του 2015 στην ιταλική πόλη. Το Συμβούλιο Εφετων πρέπει να αποφασίσει εάν υφίσταται νομική βάση για την έκδοση των φοιτητών ή εάν θα δικαστούν στη χώρα μας, βάσει των στοιχείων που έχουν συλλέξει οι ιταλικές αρχές.

Ας το ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξαρχής: οι Πέντε δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση, να εκδοθούν στην Ιταλία. Σημειώνω περιληπτικά τα κύρια επιχειρήματα που στηρίζουν αυτήν τη θέση: Συνέχεια ανάγνωσης

Στα «Ενθέματα» αύριο Κυριακή 10 Ιανουαρίου

Standard

Kείμενα των: Στρατή Μπουρνάζου, Μάρκου Βογιατζόγλου, Μπάνι Σαντρ, Τιτίνας Κορνέζου, Γεράσιμου Νοταρά, Θόδωρου Μαλικιώση, Ζήσιμου Συνοδινού, Έφης Αβδελά, Θανάση Καλαφάτη, Μανώλη Πατηνιώτη, Μαγδαληνής Βαρούχα, Μάνου Αυγερίδη, Κώστα Μανωλίδη

Paritosh Sen - Μικρό κορίτσι φτιάχνει σαπουνοφουσκές (2001)

Paritosh Sen – Μικρό κορίτσι φτιάχνει σαπουνοφουσκές (2001)

Podemos: Όλα τα λεφτά. Ο Στρατής Μπουρνάζος εξηγεί γιατί η απόφαση των Podemos για την αποποίηση προνομίων και τη μείωση των μισθών των βουλευτών τους είναι πολιτικό γεγονός πρώτης τάξης: «Ο πρώτος λόγος είναι ότι η απόφαση δείχνει έμπρακτα μια άλλη αντίληψη για τον ρόλο του βουλευτή. Οι βουλευτές δεν είναι οι προνομιούχοι, αυτοί που παίρνουν «αυτονοήτως» τους υψηλότερους μισθούς και ποικίλα προνόμια. Ο δεύτερος λόγος είναι η αξιοπιστία, η συνέχεια λόγων και πράξεων. Οι αριστεροί Ισπανοί βουλευτές, έτσι, δείχνουν ότι δεν λένε-λένε-λένε, αλλά εφαρμόζουν, και μάλιστα εις βάρος τους, εκείνο που θεωρούν σωστό. Αν οι δύο παραπάνω λόγοι είναι διαχρονικοί, ο τρίτος έχει να κάνει με την εποχή μας, όπου τόσοι άνθρωποι έχουν βρεθεί στον δρόμο, έχουν χάσει τις δουλειές τους χωρίς να μπορούν να τις ξαναβρούν, τόσοι νέοι παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Αυτή ακριβώς την περίοδο είναι αδιανόητο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού (και δη οι αριστεροί) να περνάνε βίον χαρισάμενο. Το ζήτημα δεν είναι “επικοινωνιακό” ούτε (μόνο) συμβολικό. Είναι ένα νεύμα το οποίο, χωρίς να υποκρίνεται ότι είμαστε όλοι ίδιοι (γιατί δεν είμαστε), δείχνει μια διαφορετική αντίληψη της πολιτικής και δεύτερον μια έγνοια, μια φροντίδα, και όχι μια εξαχρείωση – σε αντίθεση με την εικόνα πολιτικών που διασκεδάζουν ξέφρενα. Πολύ περισσότερο, βέβαια, αν είσαι βουλευτής ενός κόμματος που σε όλους τους τόνους έχει καταγγείλει τη φτωχοποίηση και την κοινωνική καταστροφή των Μνημονίων, η οποία συνεχίζεται και επί των ημερών σου». 

#Free5. Η «ελληνοφοβία» του ιταλικού κράτους και η υπόθεση των πέντε φοιτητών. Γράφει ο Μάρκος Βογιατζόγλου: «Γιατί οι ιταλικές αρχές αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν το “πυρηνικό όπλο” του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης για μιαν υπόθεση που, από νομικής άποψης, είναι μάλλον μικρής σημασίας και τετριμμένη; […] Στα χρόνια της κρίσης, ένας από τους εχθρούς που εντόπισαν οι Ιταλικές αρχές ήταν …η χώρα μας και τα κινήματά της. Η ιδιότυπη “ελληνοφοβία” θεμελιώθηκε στον πραγματικό φόβο των κυβερνώντων ότι η κοινωνική αναταραχή λόγω λιτότητας και περικοπών θα μπορούσε να μεταφερθεί και στην έτερη όχθη του Ιονίου, όπου η οικονομική και κοινωνική κατάσταση είναι επίσης δύσκολη. […] Όπως συμβαίνει συχνά, όμως, έτσι και στην περίπτωση αυτή τα σενάρια περί διεθνών συνωμοσιών δεν ήταν παρά το μέσο για να εξυπηρετηθεί το πραγματικά ζητούμενο, δηλαδή η καταστολή των εγχώριων διαδηλωτών και ακτιβιστών. Αυτό ακριβώς έγινε και στην περίπτωση της πρωτομαγιάτικης διαδήλωσης του Μιλάνου. […] Η εκτίμησή μου, λοιπόν, είναι ότι, παρά τα φαινόμενα, οι Ιταλοί εισαγγελείς ελάχιστα ενδιαφέρονται για τους πέντε Έλληνες. Τυχόν έκδοσή τους, όμως, θα είναι ιδιαιτέρως «χρήσιμη» για την καταστολή του ιταλικού κινήματος ενάντια στη λιτότητα». Συνέχεια ανάγνωσης